Lof der Liefde

Toen ik nog een jonge en onervaren Kyroushka was, leek het mij erg belangrijk dat mijn toekomstige verloofde toch op zijn minst in het bezit was van een brommer. Het merk deed er geloof ik ook nog toe, maar welke dat had moeten zijn ben ik gelukkig vergeten.
Daarna kwam het besef dat het toch belangrijker was dat het vriendje in kwestie een beetje persoonlijkheid had. Dat hield toen vooral in dat hij bijdehand moest zijn, goed gebekt zeg maar, met name tegenover leraren.
Ook daar ben ik op teruggekomen.

Het idee dat Hij ouder moest zijn heeft mij gek genoeg nooit gestoord. Tot ik, bij mijn voorlaatste vriendje (die een aantal jaren jonger was) besefte dat wij geen gemeenschappelijke favoriete kinderprogramma's hadden (hij had nog nooit van Swiebertje gehoord).
Het was toen snel afgelopen met de pret, je moet de belangrijke dingen in elkaars leven wel herkennen, vind ik.
Wat het langste stand heeft gehouden was de onbenullige gedachte (dat kan ik nu ruimhartig toegeven) dat de Ideale Man iets langer moet zijn.

Hier tartte ik het Lot. Mij werd namelijk Houtman in de schoot geworpen.

Houtman, lieve lezers, is een stukkie kleiner dan ik. Bijna zes centimeter, om precies te zijn. Da's heel wat, als je er naast staat.
Maar dit is nog niet alles.
Hij is ook lichter dan ik. Nou ga ik hier niet aan jullie vertellen hoevéél lichter, maar laat ik zeggen dat het verschil significant is.
En, nu ik jullie toch met mijn frustraties lastig val, hij heeft bovendien een schoenmaat kleiner dan ik.

Was dat een reden tot twijfel? Heb ik hem hierom geweigerd?
Ehm, ja. In eerste instantie wel.
Maar gelukkig had ik de ervaringen met die voorgaande vriendjes. Iedere keer als een verkering uit was kon er weer een streepje door een voorwaarde op mijn Verlanglijst.
Rijk? Nop.
Bijdehand? Zeker niet.
Auto van de zaak? Laat me niet lachen.

Eerlijk? Ja.
Humor? Zo'n beetje het allerbelangrijkste.
Lief? Daar zijn we aangekomen bij de Hoofdzaak. Hij moet lief zijn, een goed mens, iemand waarbij je trots bent dat jij je leven met hem mag delen.

Dus, voor alle singles onder jullie die op zoek zijn naar de Ideale Partner: kijk eens in je vriendenkring of er iemand bij is die iets kleiner is dan jij.
Dat zijn de leuksten.

Een Kippenthriller

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: ook Esther is kassie wijle.
Van haar stokje gevallen.

Esther

Ik weet dat enkelen van jullie ernstig meeleven met mijn kippenbestand, vandaar dat ik er toch nog maar een berichtje aan wijd.
Het is zorgwekkend, er resten mij slechts een Hitsige Haan en een Kip in de Overgang:  Bouillon en Tok.
Daar komen geen eieren van, nee. 

Bouillon en Tok

Een dag ervoor liep Esther nog opgewekt naast Bouillon om de lekkerste hapjes op te eisen (Bouillon is een galante haan, dat moet ik hem toegeven; ook Tok mag nog snel wat wegpikken voordat hij zelf begint).
Vanochtend lag ze levenloos in het zaagsel.

Wat onze gemoederen nu vooral bezighoudt is de schuldvraag.

Gisteren namelijk, tijdens de avondmaaltijd (die wij met elkaar aan tafel gebruiken - zonder telefoontjes - waardoor er ruimte is voor Zinvolle Gesprekken) opperde Puberdochter dat Tok toch maar mooi alle andere kippen overleeft, terwijl ze verreweg de oudste was. Ik roep hierbij Witje, Bruintje, Dodo, Polly en nu dus Esther nog even in jullie herinnering. 
Puberzoon vond dat verdacht.

Toen we erover gingen nadenken, wij ook.

Tok en Bouillon

Onze Witje, die als eerste de pijp uitging (en toen al de enige was die eieren legde...) was erg dominant, vooral richting Tok. Op een dag vonden we Witje dood op het pad, de andere drie scharrelden er onbewogen rondom.
Kort daarna lag Bruintje dood naast het waterbakje. Dodo en Tok deden of hun neus bloedde.
Weer een maand later lag Dodo opeens dood onder de rhododendron. Tok deed alsof er niets aan de hand was.

Arme Tok, dacht ik toen. Hélemaal alleen.
Daar moest verandering in komen en zo kwam ik met onze drie Orpington hennen, waarvan het verhaal hier al eerder werd verteld.
Kleine Polly ging als eerste heenwaarts, maar hier kan ik voor Tok garant staan.

Polly

Esther echter, ontwikkelde zich al snel tot Tok's concurrente in de strijd om de lekkerste hapjes en de aandacht van Bouillon.
Erg onaardig van haar, maar Tok leek er onverschillig onder.
Ook Esther is dus dood.

Esther

We beginnen nu te twijfelen.
Voelde Tok zich wel zo alleen daar in dat grote hok?
En verbeeldde ik het me nou of zag ik een bepaalde blik in haar ogen, toen ik vanochtend het hok openmaakte en haar op de stok zag zitten, kijkend naar Bouillon?

Tok en Bouillon in het slaaphok

Ik denk dat ik Bouillon in de gaten moet houden...

Bouillon

Droomkussens

EEN ADVENTSSPROOKJE MET EEN VERRASSING

Niet zo lang geleden liep er eens een jongetje door het bos.

Het was zo´n sprookjesachtig mooi bos, waar het zonlicht door bladeren heen scheen, met een beetje ruisende wind en wat vrolijke vogeltjes, je kent het wel.

Het jongetje merkte dat allemaal niet op.

Net als bij heel veel jongetjes, was zijn blik onafgebroken gericht op een telefoontje.

Dat is niet alleen jammer voor die vogeltjes en de zon, maar ook een beetje dom van dat jongetje. Hij zag namelijk de wortel niet die een boom naar hem uitstrekte - om hem de hand te schudden - met als gevolg dat hij struikelde en onhandig op het mos viel. 

Auw, zijn enkel deed pijn. En zijn telefoontje was ergens achter die braamstruiken gevallen.

Op zijn knieën kroop hij naar de plek waar hij zijn telefoon vermoedde. Hij reikte onder de bladeren, voelde de schrammen niet in zijn haast om zijn Lieveling te vinden, tastte als een dolle rond en vond...iets.

Iets zachts en puntigs.

Het was een kleine, blauwe kaboutermuts en onder die muts zat warempel nog de kabouter zelf.

"Hallo daar", sprak de kabouter beleefd. Hij was de kwaadste niet.

"Jakkes, het leeft", gilde de jongen.

Hier zie je al dat de telefoontjesgeneratie minder gewend is om te gaan met kabouters dan de generaties voor haar.

"Wat ben jij?!"

"Ik ben een Verhalenkabouter, zoals je zou moeten weten", sprak de kabouter een beetje streng.

"Wij fluisteren verhalen in de oren van Vaders en Moeders, zodat die, 's avonds op de bank, weggezakt in zachte, warme kussens, hun kinderen kunnen vertellen over de Sprookjeswereld".

"En de TV dan?", vroeg het jongetje kritisch. Hij voelde wel aan dat het een beetje te zoetsappig gebracht werd. 

"En mobieltjes dan? Die van mij moet ik 's avonds toch echt effe checken".

"Het één sluit het ander niet uit", antwoordde de kabouter. Hij wist heus wel dat tijden veranderen.

"Maar wat moet de wereld met alleen TV en mobieltjes? Waar blijven wij Kabouters dan? En de Draken, de Toverheksen?

Opeens voelde het jongetje een hevig verlangen opkomen naar Droomwerelden vol Reuzen en Trollen, Kabouters en Elfen. 

Naar Verhalen waarvan hij de beelden in gedachten kon invullen. Vol lokkende Uitzichten en spannende Avonturen. 

Hij zuchtte.

"Mijn ouders hebben daar geen tijd voor. Ze hebben geen zitvlees, zeg maar. Onze bank is een TV-bank, waar alleen mijn vader op droomt, als hij tijdens het kijken in slaap valt. Hij snurkt dan heel erg. Maar zijn dromen vertelt hij me nooit."

De kabouter dacht diep na. Opeens klaarde zijn gezicht op.

"Dit een duidelijke zaak: hij moet een Eexterhout Droomkussen hebben. Dat is de oplossing, een Droomkussen voor ieder lid van het gezin! Droomkussens zorgen er namelijk voor dat je warm en veilig kunt wegdromen over wonderbaarlijke Sprookjeswerelden!"

"Oh, dat zou geweldig zijn! Maar hoe kom ik aan die Droomkussens?", fluisterde het jongetje vol ontzag.

--------------------------

Kijk, dat weet ik als Verteller natuurlijk:

Er is een erg fijne winkel in Groningen, waar ze, naast andere Wonderbaarlijke Dingen ook Eexterhout Droomkussens verkopen. 

Die winkel heet Diezijner en is in de Zwanestraat op nummer 29. 

En omdat dit een Adventskalender-aanbieding is krijg je, als je dinsdag 16 december 2014 een Eexterhout Droomkussen koopt, er een gratis Toverbloem bij!

Rusland

Jullie weten misschien al dat ik dol op Rusland ben.
Nou is dat door de politieke spelletjes opeens een beladen onderwerp geworden. Heel erg jammer, want daardoor vergeten we even de mooie dingen van Rusland: de taal, de muziek, de literatuur, de kunst, het platteland.
Hoogste tijd om die kant eens te benadrukken!

Ik begin meteen met mijn allerfavorietste illustrator: Ivan Bilibin (1876 - 1942).
Hij was een leerling van Ilya Repin en vooral bekend om zijn sprookjesillustraties en toneeldecors.

Hier kunnen jullie nog meer van zijn werk zien.

Daarnaast haal ik graag inspiratie uit de Russische folklore. Borduursels, felle kleuren, houtsnijwerk, alles is even prachtig. Niet zo lang geleden kreeg ik dankzij een Pinterest-swap deze prachtige vilten mand van Miranda, geinspireerd op Rusland:  

Ik heb, dankzij mijn kortstondige Russische verkering, ooit geprobeerd de taal te leren. Moeilijk natuurlijk, vooral toen de relatie voorbij was. (Het is daarmee weer bewezen dat een taal het beste geleerd wordt in de praktijk!) Ik weet nu voor de rest van mijn leven wat "ik hou van jou" in het Russisch is.
Het kan nooit kwaad om dat in een aantal talen te kunnen zeggen.

Begin dit jaar was er in het onvolprezen Asser museum - dat echt de provinciestatus ver overschrijdt - weer eens een prachttentoonstelling over Sovjetkunst. Er stond zelfs maandenlang een standbeeld van Lenin in Assen, zwaaiend aan het einde van de vaart.

Tijdelijk, want nu staat er een enorme zevenarmige Joodse kandelaar, om de aandacht te vestigen op de tentoonstelling over de Dode Zeerollen.
Ik wil maar zeggen: Drenthe, he?
Om eerlijk te zijn, ook het Groningermuseum (jullie allen waarschijnlijk beter bekend) heeft regelmatig Russische tentoonstellingen.
Ergens tussen die twee in woon ik. Ik ben toch maar een bofkont.

Heel wat jaren terug ben ik een aantal keren in Rusland op bezoek geweest en ik was iedere keer erg onder de indruk van de hartelijkheid en de gastvrijheid. Ik kwam bij mensen thuis die het waarschijnlijk niet breed hadden, maar alles werd uit de kast gehaald om het voor ons gasten maar zo aangenaam mogelijk te maken. Daarbij hoorden onherroepelijk de fles wodka, muziek en zang, vele toespraken en hier en daar een traantje als het wat emotioneler werd.
Bij zo'n bezoek werden we ook overladen met kadootjes.

Russen zijn dol op kadootjes geven. Matroushka's,  geschilderde lepels, lakdoosjes en speeldgoed, we kregen van alles aangereikt.

Achteraf hoorde ik dat dit soort kadootjes in Rusland met veel toewijding eindeloos wordt doorgegeven. Niemand die het erg vindt als hetzelfde kadootje via een omweg weer bij hem terugkomt. Ze worden gewoon opnieuw doorgegeven.
Ik vrees dat wij daar toen in ons enthousiasme een circel hebben doorbroken.

Lakdoosje

Russische postzegels uit de zeventiger jaren.

Tijdens zo'n bezoek gingen we vaak met de hele familie de bossen in om bosbessen, frambozen of paddenstoelen te zoeken. Of om water te halen bij een bron.

Ivan Bilibin, het bos

Nikolay Bogdanov Belsky, het platteland

In de datcha  werden er piroshki en paddestoelensoep gemaakt en met flinke scheuten smetana (zure room) opgegeten.
Ik heb er in die tijd ook leren melken, met zo'n echte koe, weet je wel, en op zo'n echt driepootkrukje.
Nu ik erover nadenk, de zon scheen er ook altijd!
Ach, waarschijnlijk romantiseer ik het een beetje. 

Natalia Milashevich

Joeri Wasnetsov

Mijn grootste Russische schat kreeg ik tijdens mijn laatste bezoek: een knalgroene, gebloemde sjaal. Hij heeft jaren in een kast gelegen, omdat ik niet wist wat ik ermee kon. Wegdoen was, gezien de herkomst, uitgesloten. Maar om zoiets nou te gaan dragen?

 

Toen kwam ik hem zomaar op Pinterest tegen, bij een Russische moeder met kind.

foto: Ladna Kobieta

Kort daarna bij deze twee Siberische vrouwen.

foto: articphoto.co.uk

En ik zie opeens hoe mooi mijn Russische sjaal is! Los van politieke lading, culturele censuur en leeftijdsgebonden normen. Gewoon mooi.
Dus als jullie een groene flits zien rondlopen, in Assen of Groningen, dan is dat jullie Kyroushka!

Raadsels

Er zijn van die dingen die met een logisch verstand niet te begrijpen zijn. Jullie kennen ze vast wel.
Zit ik kalm en tevreden te festoneren, kijk ik even op van mijn werk ("mam, waar is mijn tas/telefoon/onderbroek"), zit daar opeens een driedubbele zeemansknoop in mijn draad.  
Terwijl ik me niet verroerd heb!!!

Hetzelfde gebeurt voortdurend met het snoer van mijn oortelefoontjes. Ik heb geleerd zuinig te zijn met mijn spullen (iets wat duidelijk niet automatisch van ouder op kind wordt doorgegeven) en daarom rol ik ze zorgvuldig op en doe ze in dit schattige gehaakte zakje wat ik ooit van Nancy kreeg.
Vervolgens haal ik ze er een week later compleet verknoopd weer uit!.

Nog zo'n raadsel dat jullie vast ook wel kennen:  je wast (eindelijk) je beddengoed weer, stopt dekbedovertrek en onderlakens er los is, vult de wasmachine verder op (want we zijn zuinig met water en energie...) met vaatdoekjes, onderbroeken, washandjes en dergelijke.
Als je de was er later weer uithaalt zit alles, maar dan ook alles, binnenin het dekbedovertrek!
Dat moet je eens bewust proberen, in zo'n kleine ruimte! Lukt je niet.

Dat bedoel ik dus. Er is een Complot gaande en we hebben het allemaal niet in de gaten. We leven er maar op los en ondertussen worden we gewoon voor het lapje gehouden.

Als laatste - voor het geval iemand van jullie zit te glimlachen om die gekke Kyroushka, met haar complot-theorieën - het raadsel van de sokken.
Je stopt twéé dezelfde sokken in hierbovengenoemde wasmachine en er komt, na het wasprogramma, maar één weer uit!!
Ik heb met mijn kop in de trommel gehangen, die sokken zullen zich toch niet verstopt hebben?
Helemaal niets te vinden, nergens!.
Ondertussen heb ik een la vol met alleengaande sokken.
We dragen nu, bij wijze van stil protest, dagelijks allemaal twee verschillende sokken.
Het hele gezin.

De oplossing van Roelie Weeda, dit hangt naast haar wasmachine!

Zoals gezegd, ik vermoed hier een Complot. En het heeft natuurlijk te maken met december 2012!
Waarschijnlijk Aliens, met hun Hoofdkwartier in mijn wasmachine: