Lof der Liefde

Toen ik nog een jonge en onervaren Kyroushka was, leek het mij erg belangrijk dat mijn toekomstige verloofde toch op zijn minst in het bezit was van een brommer. Het merk deed er geloof ik ook nog toe, maar welke dat had moeten zijn ben ik gelukkig vergeten.
Daarna kwam het besef dat het toch belangrijker was dat het vriendje in kwestie een beetje persoonlijkheid had. Dat hield toen vooral in dat hij bijdehand moest zijn, goed gebekt zeg maar, met name tegenover leraren.
Ook daar ben ik op teruggekomen.

Het idee dat Hij ouder moest zijn heeft mij gek genoeg nooit gestoord. Tot ik, bij mijn voorlaatste vriendje (die een aantal jaren jonger was) besefte dat wij geen gemeenschappelijke favoriete kinderprogramma's hadden (hij had nog nooit van Swiebertje gehoord).
Het was toen snel afgelopen met de pret, je moet de belangrijke dingen in elkaars leven wel herkennen, vind ik.
Wat het langste stand heeft gehouden was de onbenullige gedachte (dat kan ik nu ruimhartig toegeven) dat de Ideale Man iets langer moet zijn.

Hier tartte ik het Lot. Mij werd namelijk Houtman in de schoot geworpen.

Houtman, lieve lezers, is een stukkie kleiner dan ik. Bijna zes centimeter, om precies te zijn. Da's heel wat, als je er naast staat.
Maar dit is nog niet alles.
Hij is ook lichter dan ik. Nou ga ik hier niet aan jullie vertellen hoevéél lichter, maar laat ik zeggen dat het verschil significant is.
En, nu ik jullie toch met mijn frustraties lastig val, hij heeft bovendien een schoenmaat kleiner dan ik.

Was dat een reden tot twijfel? Heb ik hem hierom geweigerd?
Ehm, ja. In eerste instantie wel.
Maar gelukkig had ik de ervaringen met die voorgaande vriendjes. Iedere keer als een verkering uit was kon er weer een streepje door een voorwaarde op mijn Verlanglijst.
Rijk? Nop.
Bijdehand? Zeker niet.
Auto van de zaak? Laat me niet lachen.

Eerlijk? Ja.
Humor? Zo'n beetje het allerbelangrijkste.
Lief? Daar zijn we aangekomen bij de Hoofdzaak. Hij moet lief zijn, een goed mens, iemand waarbij je trots bent dat jij je leven met hem mag delen.

Dus, voor alle singles onder jullie die op zoek zijn naar de Ideale Partner: kijk eens in je vriendenkring of er iemand bij is die iets kleiner is dan jij.
Dat zijn de leuksten.

Ans en Aagje

Het is binnenkort Valentijnsdag en ik zie de chocolaterie-meneer en de bloemenwinkel-mevrouw al opgewonden hun etalages aanpassen. We zijn massaal gestrikt door dit Amerikaanse commerciële feest.
Persoonlijk heb ik er niet zoveel mee. Ik ben al een aantal jaar getrouwd met mijn leuke Houtman en aan geheime minnaars doe ik niet (moet ik weer mijn buik gaan inhouden, geen denken aan).

Ik krijg wel eens een bloemetje van Houtman...

...en hij maakt ook wel eens een hart voor me.

Van oorsprong heeft Valentijn trouwens weinig met heimelijke geliefden te maken: een langvergeten Romeinse heilige die op een nare manier aan zijn eind is gekomen (zoals wel meer heiligen).
Een goede reden lijkt me, om hier en nu een andere betekenis te geven aan die Valentijndsdag.

Ik wil voorstellen om er een Aandachtsdag van te maken. Aandacht voor lieve mensen die in deze moderne tijden soms wat vergeten worden, omdat wij nu eenmaal massaal met beeldschermpjes zijn gaan communiceren.
Dan denk ik vooral aan oudere tantes of opa's, die het gezellige plofgeluid nog kennen van een brief die door de brievenbus valt.
Als wij nou eens allemaal op deze dag een kaart of brief sturen naar iemand die daar gelukkig van wordt!

Daarom wil ik jullie mijn lieve vriendinnen Ans en Aagje introduceren. Beleefdheid verbiedt me te zeggen hoe oud ze zijn, maar ze zijn een aantal decennia verder dan ik.
Aagje vindt haar nieuwe mobiele telefoon al behoorlijk intimiderend. Ans daarentegen is meer verkleefd met haar Ipad, dan mijn puberzoon met zijn laptop. Dat zegt wat.
Ans is mijn allertrouwste volger. Na plaatsing van een blogbericht wordt dat ogenblikkelijk enthousiast met me besproken. Per telefoon, dat nou weer wel...

Goed, om een lang verhaal kort te houden, Ans en Aagje zijn mij zeer dierbaar en ik wil deze Valentijnsdag dus aan hen opdragen. Ik ga ze een ouderwetse brief sturen, met daarbij uiteraard een klein presentje.
Ans, jij mag dus nog niet verder lezen.

Het lijkt me leuk om bij de brief voor Aagje een setje katoenen zakdoekjes te doen (zonder zakdoekjes gaat haar generatie de deur niet uit) en voor Ans een lief geurzakje met lavendelbloemetjes erin (voor in de linnenkast, wie heeft die nou nog).
Omdat we net hebben afgesproken dat het bij onze Valentijnsdag over aandacht gaat, versier ik beide kadootjes met een monogram (ik heb ze er niet op uitgezocht, maar het komt nu toch wel goed uit dat ze allebei een A als eerste letter hebben).

Stukjes knutselfoam, schaar, lijm, blokje hout en wat textielverf. Meer hebben we niet nodig voor een mooie stempel.

Ik knip een A uit het foam en bovendien, als extra versiering, een mini-vogeltje (omdat ze daar allebei van houden). Dat vogeltje kan dan in een andere kleur worden gestempeld.

Stukje karton achter de stof leggen, met een kwast de verf dun op de stempel smeren en stempelen maar.

Ik gebruikte een stuk wit katoen, één van de restanten van de overhemden die hier verknipt werden.

Natuurlijk wordt de stempel ook op het briefpapier gebruikt.

Klaar. Brieven schrijven en op de post doen.

Tenslotte: dit lange blogbericht is natuurlijk niets minder dan een brief met aandacht voor jullie allemaal.
Happy Valentine!

Je kan onze Samenspinsels Valentijnsaftelling volgen door op de hartjes hieronder te klikken!

Slaapkamergeheimen

Vandaag neem ik jullie, bij wijze van uitzondering, mee naar twee slaapkamers. Meestal is dat privé-territorium, maar ik wil jullie toch iets laten zien.

Allereerst gaan we naar een kinderslaapkamer, waarvoor ik twee kussens mocht maken.
Een zelfgemaakt dekbedovertrek van Ikea-stof zorgde hier voor de inspiratie: vogeltjes natuurlijk.

Ikeastof Evalotta

De kussens zijn gemaakt van oude dekens.
Dit was bovendien een goed moment om mijn fantastische stekenwaaier van de Ariadne (gevonden op een rommelmarkt) uit te proberen. Ieder vogeltje zijn eigen steek.

Ariadne Stekenwaaier

Nu mogen jullie mee naar onze slaapkamer!
Kom binnen, let ook even op hoe netjes het hier is! Normaal liggen de nachtkastjes (bij ons twee Turkse boerenstoeltjes) vol met boeken, sokken, lippenbalsems, pennen en notitieboekjes, maar speciaal voor jullie bezoek heb ik alles gestyled.

Bloemetje, kek vaasje, boekjes van Paumes en bijpassende wollen kussens (je dacht toch niet echt dat we daar op slapen, welnee, voor de foto erop gegooid).

Waarom ik jullie hier heb gebracht?
Weten jullie nog hoe het gaat met schoenmakers? Die met die gaten in hun zolen? Nou, zo gaat dat ook met Houtmannen.
Ik wilde al jaren een stevige tafel in de keuken, het zou er écht komen, beloofd!
Uiteindelijk heb ik hem maar tweedehands gekocht.
Ik wil al jaren een hoofd- en voeteneinde aan ons bed (dat bed is ook weer tweedehands: oerdegelijk maar saaai!) en ook dat kwam er nooit van. Te druk, teveel andere dingen die véle malen belangrijker waren (zoals kandelaars, vissen, huisjes en biggetjes):

Maar toen ik weer eens niet kon slapen, had ik opeens de oplossing. Niet moeilijk doen met prachtige hergebruikte planken, duvels en eindeloos schuren. Ik wilde een bed-einde van geperst hout!

Daar kon Houtman toch weinig tegenin brengen. Het is goedkoop, supersnel in model gezaagd en ziet er ook heel leuk uit (want in het hout zijn allerlei interessante figuurtjes te ontdekken).

Goed voorbereid naar Houtman toegestapt. Schetsje mee.
En ja hoor, binnen een paar uurtjes was het klaar. Hoofdeind mét hart (zoals het hoort) en bijpassend voeteneind (waardoor er nu ook nooit meer dekbedden wegglijden).

Door twee oude dekens aan elkaar te naaien maakte ik een persoonlijke deken op maat.
(Die tweepersoons dekens van vroeger passen toch echt niet meer,  nemen we nu zoveel meer ruimte in beslag?).
Met twee knaloranje harten erop geborduurd (van weer een andere deken).

Het uitgezaagde hartje kreeg een hele rij gaatjes en werd gefestoneerd. Hij hangt nu aan de kledingkast.

Het thema is overduidelijk hartjes. Niet van tevoren bedacht, trouwens. Houten hartjes en wollen hartjes, wat een symboliek! Valentijnsdag-symboliek.
Maar in een slaapkamer mag dat toch wel?