Samenbindsels

Afgelopen week hadden we, na een lange periode, weer eens een bijeenkomst van de Samenspinsters. Grappig hoe je via internet vrienden maakt, want we zijn ooit begonnen als Dutch Swappers.

Ook al leidt onze blog Samenspinsels een wat sluimerend bestaan, in de wereldse praktijk hebben we het allemaal erg druk met onzinnige dingen als carrières, huishoudens, stoepjes schoonvegen als het sneeuwt (zoals vandaag; gelukkig heb ik geen stoepje) en met belangrijke zaken als tekenen, breien, vilten en naaien.
Zo'n bijeenkomst gaat natuurlijk vooral over deze boeiende bezigheden, vergezeld door enkele meters chocola (dank aan Susan).

Maar, zet minimaal twee Samenspinsters bij elkaar en er wordt wat gemaakt.
Dit keer gingen we leren boekbinden (dank aan Lisette).

Boekbinden, het woord ruikt naar de Middeleeuwen, naar Lederen Omslagen en Oude Bibliotheken.
Ik wilde al jaren leren boekbinden...
Goed, het bleef bij een simpele techniek - zelfs Samenspinsters moeten bij het begin beginnen - maar wel een mooie: de Koptische Binding.

We begonnen met de omslagen.
Twee stukken karton (voor- en achterkant) in de gewenste afmeting (A5 of A6 bijv.) werden beplakt met het mooiste papier dat we hadden.

het uitzoeken

Hier kwam het langgekoesterde boek met behangstalen (dank aan Kim) goed van pas. 

het plakken

Aan de ene kant van het karton plakten we met boekbinderslijm een stuk behang (of ander mooi papier) dat we aan alle vier kanten twee centimeter lieten uitsteken. Die rand vouwden we terug om het karton heen. Daarbij eerst de hoeken omvouwen (zie hieronder).
De andere kant van het karton werd beplakt met een precies passend stuk.

Onder een zwaar boek leggen om te drogen (wie heeft er tegenwoordig nog een encyclopedie?).
Wij aten ondertussen pompoensoep (Joyce) met lekker brood (Nynke) en érg spannende, gevulde bakjes (Marieke).

Daarna gingen we de binnenvellen (maagdelijk wit en onbeschreven of juist met al je schetsen, gedichten en zieleroerselen) dubbelvouwen en verdelen in setjes van vier (dit heet een katern, in het engels een signature, dat je het effe weet).
Die katernen kregen gaatjes op de plekken waar we ons binddraad door wilden halen. Op dezelfde plekken kregen de omslagen gaatjes.
Dit kan met een priem of gewoon met een dikke scherpe naald.

De twee omslagen met zes katernen ertussen, gaatjes overal op gelijke hoogte.

bindgaren

Toen begon het rijgen en omdat dat lastig uit te leggen is, hierbij een video van het hele proces (maar met een saaie kaft...).
Dertien minuten. Kom, als je al je hele leven hebt willen boekbinden is dat slechts een oogwenk.

Voor de ongeduldigen onder ons: mocht je nog ergens een memoblok hebben liggen, dan kan je die leuk oppimpen door er, met hetzelfde boekbinderslijm (waarvan je dus altijd een pot in huis hoort te hebben, da's duidelijk) een stevige voor- en achterkant aan te plakken.
Gewoon vouwkant van het blok insmeren, voorkant van je kaft de achterkant laten overlappen en daar vastplakken. Klaar.

Nu hebben we dus allemaal Prachtige Boekjes. Natúúrlijk niet voor het boodschappenlijstje maar alleen voor Zeer Belangrijke Zaken, opgeschreven met een Vulpen en in een Mooi Handschrift.
Dat blijkt van alles nog het moeilijkste.

Droomkussens

EEN ADVENTSSPROOKJE MET EEN VERRASSING

Niet zo lang geleden liep er eens een jongetje door het bos.

Het was zo´n sprookjesachtig mooi bos, waar het zonlicht door bladeren heen scheen, met een beetje ruisende wind en wat vrolijke vogeltjes, je kent het wel.

Het jongetje merkte dat allemaal niet op.

Net als bij heel veel jongetjes, was zijn blik onafgebroken gericht op een telefoontje.

Dat is niet alleen jammer voor die vogeltjes en de zon, maar ook een beetje dom van dat jongetje. Hij zag namelijk de wortel niet die een boom naar hem uitstrekte - om hem de hand te schudden - met als gevolg dat hij struikelde en onhandig op het mos viel. 

Auw, zijn enkel deed pijn. En zijn telefoontje was ergens achter die braamstruiken gevallen.

Op zijn knieën kroop hij naar de plek waar hij zijn telefoon vermoedde. Hij reikte onder de bladeren, voelde de schrammen niet in zijn haast om zijn Lieveling te vinden, tastte als een dolle rond en vond...iets.

Iets zachts en puntigs.

Het was een kleine, blauwe kaboutermuts en onder die muts zat warempel nog de kabouter zelf.

"Hallo daar", sprak de kabouter beleefd. Hij was de kwaadste niet.

"Jakkes, het leeft", gilde de jongen.

Hier zie je al dat de telefoontjesgeneratie minder gewend is om te gaan met kabouters dan de generaties voor haar.

"Wat ben jij?!"

"Ik ben een Verhalenkabouter, zoals je zou moeten weten", sprak de kabouter een beetje streng.

"Wij fluisteren verhalen in de oren van Vaders en Moeders, zodat die, 's avonds op de bank, weggezakt in zachte, warme kussens, hun kinderen kunnen vertellen over de Sprookjeswereld".

"En de TV dan?", vroeg het jongetje kritisch. Hij voelde wel aan dat het een beetje te zoetsappig gebracht werd. 

"En mobieltjes dan? Die van mij moet ik 's avonds toch echt effe checken".

"Het één sluit het ander niet uit", antwoordde de kabouter. Hij wist heus wel dat tijden veranderen.

"Maar wat moet de wereld met alleen TV en mobieltjes? Waar blijven wij Kabouters dan? En de Draken, de Toverheksen?

Opeens voelde het jongetje een hevig verlangen opkomen naar Droomwerelden vol Reuzen en Trollen, Kabouters en Elfen. 

Naar Verhalen waarvan hij de beelden in gedachten kon invullen. Vol lokkende Uitzichten en spannende Avonturen. 

Hij zuchtte.

"Mijn ouders hebben daar geen tijd voor. Ze hebben geen zitvlees, zeg maar. Onze bank is een TV-bank, waar alleen mijn vader op droomt, als hij tijdens het kijken in slaap valt. Hij snurkt dan heel erg. Maar zijn dromen vertelt hij me nooit."

De kabouter dacht diep na. Opeens klaarde zijn gezicht op.

"Dit een duidelijke zaak: hij moet een Eexterhout Droomkussen hebben. Dat is de oplossing, een Droomkussen voor ieder lid van het gezin! Droomkussens zorgen er namelijk voor dat je warm en veilig kunt wegdromen over wonderbaarlijke Sprookjeswerelden!"

"Oh, dat zou geweldig zijn! Maar hoe kom ik aan die Droomkussens?", fluisterde het jongetje vol ontzag.

--------------------------

Kijk, dat weet ik als Verteller natuurlijk:

Er is een erg fijne winkel in Groningen, waar ze, naast andere Wonderbaarlijke Dingen ook Eexterhout Droomkussens verkopen. 

Die winkel heet Diezijner en is in de Zwanestraat op nummer 29. 

En omdat dit een Adventskalender-aanbieding is krijg je, als je dinsdag 16 december 2014 een Eexterhout Droomkussen koopt, er een gratis Toverbloem bij!

Retro-Digitalica

Volgens een dierbaar familielid loop ik achter op digitaal gebied. Nou vind ik mezelf een hele pief, dus ik was onaangenaam verrast.

Om te beginnen, begon hij, heb je nog steeds een hotmail adres. Wie heeft er tegenwoordig nog een hotmail adres.
(Jullie allemaal, toch?)
Ten tweede, vervolgde hij, heb je geen Facebook.
(Dat klopt, ik kan het niet ontkennen, daar ben ik uitgesproken in.)
Maar ik heb wél een Pinterest-account, sprak ik trots.
Hij lachte schamper.

Ik probeerde ondertussen met mijn voet ongemerkt mijn Retro-Telefoon en Eerste-Generatie-mp3-speler (en daar kunnen maar liefst 17 lp's, eh, ik bedoel cd's, op! Mijn 17 allerfavorietste cd's!) onder een paar kussens te schuiven.

Ten derde, ging hij door, je hebt een E-reader. Je leest boeken op een E-reader.
Daar gebruik je tegenwoordig je Ipad voor.
Oei.

Ik heb geen Ipad, die komt vast nog wel een keer, echt waar.
Maar ik heb dus een E-reader. En ik ben dol op mijn E-reader.

Vorig jaar kreeg ik hem, van Sinterklaas.
Ik ben de dagen daarna achter de computer gaan zitten: accountje aanmaken, software downloaden, gratis boeken opzoeken (de gebruikelijke volgorde).
Maar de teksten kwamen heel raar op het scherm. Heen en weer schuiven om te lezen, dat kon de bedoeling niet zijn.
Ik boos, E-reader in de hoek, niet meer naar omgekeken, tot afgelopen herfstvakantie.
Nog maar eens geprobeerd.
Dit keer niet in PDF maar in Epub formaat, wie is hier nou de digibeet.
Joepie, dit keer lukte het, alles was leesbaar!

Mirakels! Een wereld ontwaakt door mijn vingertik.

Voordat ik het wist was ik nachtenlang op zoek naar de oude Nederlandse en Engelse klassiekers. Allemaal gratis, dat kon ik niet laten schieten.
Mocht je je nachten beter willen besteden, hier vond ik de beste: Feedbooks.
Zo lees ik nu - werkelijk waar - de volgende boeken. Met plezier. Tot mijn eigen stomme verbazing. Want wie leest er tegenwoordig nog Menno ter Braak?

Hampton Court, Menno ter Braak
De Leeuw van Vlaanderen, Henrick Conscience
Camera Obscura, Hildebrand (Nicolaas Beets)
Jane Eyre, Charlotte Brönte
A Room with a View, E.M. Foster
En uiteraard, uiteraard, alles van Jane Austen!

Wie mij nou nog kan vertellen waar ik gratis Tolkien kan downloaden, mag mij mailen op mijn retro email-adres.

Out of Africa

Afrikaanse stoffen

Ik heb een zwak voor Afrika...
Onlangs las ik voor de miljoenste keer het boek van Karen Blixen, "Out of Africa", en haar 30 jaar later geschreven naschrift "Shadows on the Grass". De film was natuurlijk al geweldig, het boek nog vele malen meer. Blixen heeft een prachtige, poëtische schrijfstijl en de verhalen zijn doordrenkt met heimwee naar Afrika.
Ik begrijp haar wel.

Karen Blixen achter haar bureau, Nairobi

Ik kom wel eens in landen als Kenya en Tanzania. Het moment dat je het vliegtuig uitstapt ruik je het al. Afrika. Beetje stoffig, warm, kruidig.
De hemel in Afrika is ook anders, breder als het ware. De wolken hangen er lager. Kleuren zijn er intenser, de rode aarde, het groen van de bomen, het blauw van de lucht.
Op zo'n moment komt er bij mij een soort oerheimwee naar boven. Zeg, kennen wij elkaar niet?

Amboseli Park

Ook ben ik dol op Afrikaanse kralen. Bijvoorbeeld die van glas, gesmolten van oude limonade- en bierflesjes. De flesjes worden op kleur gesorteerd, in kleine stukjes gebroken en in een mal van steen gelegd, met in het midden een verticale pin. Vervolgens gaat het de oven in.
Prachtig in al zijn eenvoud.

verpulverd glas in een kralenmal (foto ghanacraft)

hier gaan ze in de oven (foto ghanacraft)

 Ik verdenk de groene kralen trouwens van Nederlandse connecties...

Ik maakte er mooie ruige kettingen van. Helaas blijken ze niet draagbaar te zijn, want ze zijn behoorlijk zwaar. Je zou er een hangend hoofd van krijgen.
Ze hangen nu aan de kast (want ik had daar zowaar een leeg plekje).

Dus maakte ik zelf Afrikaanse kralen. Van wol uiteraard.
Gotlandwol, prachtig zilverachtig, en Merinowol, omdat het zo zacht is. Tikkeltje Bergschaap, omdat het zo lekker vilt.
Eerst een paar setjes viltrollen.

Daarna maakte ik een dik voorvilt, dat ik in groffe stukken knipte en nog eens in de wasmachine liet navilten. Zo kreeg ik ronde steentjes van wol.
Verschillende bruintinten lopen hier door elkaar.

Houtman heeft jaren in Midden-Afrika gewoond, ikzelf als kind in Noord-Afrika. Die Afrikaanse jeugd zie je terug in onze smaak.
Ik hou me natuurlijk in, want het liefst zou ik overal kleur en glitter willen, maar je moet ook je Nederlandse vrienden niet teveel van je vervreemden. 
Kom, ik laat het jullie zien.

Aardewerk uit Nigeria

Vruchtbaarheidspoppetjes uit Tanzania (ja, ze hielpen).

Een reis-vruchtbaarheidspoppetje (stel ik me zo voor).

Tenslotte de hal, onze verwelkomende entree: maskers die boze krachten tegenhouden.

Zo weten jullie ook weer dat ons huis vol is. Dat we een gele muur hebben. En dat we goed beschermd zijn tegen nare mensen die ons huis binnen willen komen.

Kinderboeken

Een van mijn lievelingsboeken is Alice in Wonderland.
Dat heb ik nog een poosje geheim gehouden voor jullie, je wilt natuurlijk niet al je kruit in één keer verschieten. Bovendien heb ik jullie al verteld over mijn grote liefde voor Tolkien, dus helemaal onbeschreven is dit onderwerp niet.

daar ligt ze, op het stoeltje

Alice heb ik als kind al vele malen gelezen. De Nederlandse vertaling is buitengewoon goed, maar een boek wat zo door en door Engels is, is moeilijk over te brengen. Al die onherleidbare liedjes en gedichtjes maakten het verhaal voor mij echter alleen maar magischer.

in het engels en in het nederlands

Ook Winnie the Pooh was een topfavoriet. Die zachtaardige beer met al zijn vriendjes in het Honderd Bunder bos. (Wisten jullie dat een bunder een hectare is?).
Totdat hij opeens werd misbruikt door allerlei dubieuze schrijvers die hem Zen noemden en de Tao lieten beoefenen.

Ook oud-president George W. Bush houdt van kinderboeken. Zijn lievelingsboek schijnt Rupsje Nooitgenoeg te zijn. Interessant detail is hier natuurlijk dat dat boek nog niet bestond toen de heer Bush jong was.
Nee, heb ik niet verzonnen.

Sommige boeken lees ik nu nog wel eens, niet omdat het verhaal nog zo spannend is, maar gewoon voor de sfeer. Doen jullie dat ook?

In de Ban van de Ring: wel vijftien keer herlezen. Met bijbehorende boeken, uiteraard.

je ziet dat ze worden gekoesterd

De boeken van Rosamunde Pilcher, idem (om maar even twee uitersten te noemen).

Nou had puberzoon vroeger moeite met lezen. Er waren natuurlijk veel spannender dingen te doen, bovendien was computerspelletjes spelen ook lezen. Toch?
Nou, nee dus. Dat was niet wat wij bedoelden met lekker lezen en dus voerden wij indertijd het concept van de Leesavondjes in.
Het gebeurde op de vrijdagavond (met de mogelijkheid om de volgende ochtend uit te slapen in het achterhoofd).
Houtkacheltje aan ('t was herfst, alhoewel, misschien ook wel lente, waarschijnlijk gewoon februari...), een pot thee en een bak chips op tafel, en dan verplicht lezen.
Met als vaste regel dat de stilte alleen mocht worden verbroken als iemand een heel grappig of interessant stuk wilde voorlezen.

lege augurkenpot, reliefglasverf, kaarsje erin

Het bleek een succesformule! Nog steeds hebben we leesavondjes en ook al heeft het schattige Dolfje Weerwolfje plaats gemaakt voor de enge Harry Potter, nog steeds delft de computer hier het onderspit.

Echter, waar ik me met moeite bij heb moeten neerleggen is dat mijn eigen kinderen Winnie en Alice absoluut niet cool vinden.