De creatieve avonturen van een Wolvrouw (meestal) en een Houtman (zo nu en dan)

.


vrijdag 10 februari 2017

Het Eexterhouthuis

De huizenprijzen stijgen, ik weet niet of dat een goed teken is maar we gaan blijkbaar weer massaal op zoek naar het Ideale Huis.
Omdat niet iedereen zich een verhuizing kan permitteren kwam Diezijner, de leukste winkel van Groningen (hier kan je tot 20 februari nog op ze stemmen!), met het lumineuze idee om een groot poppenhuis door Eexterhout te laten ontwerpen.
Voor al die ouders en kinderen die eigenlijk niets liever willen dan huizen inrichten. Desnoods op de knieën.

Wij van Eexterhout hebben de koppen bij elkaar gestoken. En berg je dan maar.

Het resultaat is het Eexterhouthuis. Een topper van een huis. Een poppenhuis. Maar ook een konijnenhuis (er woont nu een familie Konijn). Een Diezijnerhuis.

Een speelhuis voor iedereen die Diezijner net zo geweldig vindt als wij. Vol met miniatuurversies van ontwerpen die in de winkel te koop zijn. Op de foto's hier zie je Eexterhoutmeubels en Eexterhoutkussens.

Het is een flexibel huis, de kamers zijn verwisselbaar. Een keuken is in een handomdraai een schuur aan de zijkant, waarom niet. Gezinsuitbreiding? Extra laag erop, geen probleem.

Aan de buitenkant is het huis beschilderd met schoolbordenverf, zo kan er iedere keer weer wat nieuws worden getekend. Een bankje, een tuintje met bloemen, een fiets of een muur vol graffiti.

Het Eexterhouthuis in alle seizoenen:

het winterhuis

het lentehuis
het zomerhuis
het herfsthuis

Jeuken je vingers? Kom je spelen? Het huis is te bestellen bij Eexterhout, maar iedere bezoeker van Diezijner mag er zomaar, zonder hypotheekkosten, zonder ophef, zonder reservering zelfs, een hele dag mee spelen. Welkom!

Diezijner, Zwanenstraat 29 in Groningen.


zondag 28 augustus 2016

Losse draadjes

Ik ben vreselijk druk bezig.
Niet alleen met opruimen, wás het maar zo overzichtelijk. Mijn leven is niet overzichtelijk. Dat ligt grotendeels aan het leven, maar ook enigszins aan mijzelf.
Bijna een jaar geleden, in de herfst van 2015, was ik begonnen met het breien van een omslagdoek. Groot inzetten was toen mijn motto.

Leuk plan, maar door die verschrikkelijk dunne draadjes schiet het maar niet op. Ik had nog (jolig) geschreven dat het wel een paar herfsten zou gaan duren voordat de rand eromheen zou kunnen worden gehaakt.
Ik ben inderdaad nog bezig.

zie die onzinnig dunne draadjes!
Daarnaast kreeg ik wat spannende bolletjes katoen in kleuren waar ik helemaal week van werd. Tijd voor een haakproject. En waarom niet nóg een omslagdoek, een mens kan in dit land nooit genoeg omslagdoeken hebben.

Ondertussen ging het opruimen van het huis natuurlijk gewoon door. Uitzoeken, schoonmaken, repareren (nou ja, op de stapel-om-te-repareren leggen) en wegdoen. Werkelijk waar, ik breng op dit moment mínstens zoveel naar de kringloop als dat ik er weer weg haal.

Daar zit uiteraard een bedenkelijke balans in.
Want toen vond ik in diezelfde kringloop, in die goeie ouwe vertrouwde kringloop, een klein wollen kleedje, liefdevol gehaakt door een ongetwijfeld liefdevol oud omaatje.

Fijn om onder te kruipen tijdens de koude winter, die nog lang niet gaat komen.
Maar het kleedje is net te klein. Of ik ben net te groot.

Daar kunnen we filosofisch over doen, maar we kunnen ook gewoon een haaknaald pakken, een min of meer bijpassend bolletje wol in de wolmand zoeken en er een dikke rand omheen haken.

Kortom, ik zit, nog steeds tussen het opruimen door, in het zonnetje te haken; wissel zo nu en dan van werkje en probeer me ondertussen te bedenken hoe ik toch in vredesnaam mijn leven weer wat overzichtelijker krijg.

woensdag 10 augustus 2016

Overpeinzingen in het Chinees

Nazomertijd, oogsttijd
Ja hoor, het is weer zover, het opruimvirus gaat rond.
Ik voelde het al een beetje toen ik gisteravond naar bed ging. Onrustig, warm, kriebelig.
Nu, na nog geen zes uur slaap, sta ik koortsachtig om me heen te kijken: Wat - Kan - Weg!
Overal liggen Te Doen-lijstjes die ik vanochtend nog vóór mijn eerste kop thee had opgesteld.
Stapels met administratie liggen klaar om afgehandeld te worden, de naaimand is overvol, opeens zie ik overal spinnenwebben en vieze vegen. Maandenlang heb ik het kunnen negeren, maar nu is de maat vol.

Dat betekent dat mijn onbewuste geest de zomer al heeft geschrapt en zich klaar maakt voor de herfst.
Het betekent ook dat mijn bewuste geest iets zoekt om de schok te vergeten van een veel te spontaan bezoek aan een veel te onervaren kapper (die ook nog eens alleen Chinees sprak en ik wist zo snel niet het Chinese woord voor STOP!).

het treurig afgehakte achterstuk valt nog te camoufleren met een sjaaltje...
Les geleerd: sommige woorden moet je echt in zoveel mogelijk talen kennen. Zoals "dag", "bedankt", "ik hou van je" en "stop".

Ach, nog maar een paar weken geleden zat ik zo ontspannen voor onze ouwe trouwe caravan, met niets meer te doen dan thee drinken, Chocolonely repen bij het campingwinkeltje kopen (of, als ik het voor elkaar kreeg, láten kopen) en vrolijke vlaggetjes haken voor al die scheerlijnen waar iedereen steeds maar weer zijn nek over wilde breken.

Het enige waar ik last van had waren de muggen 's nachts (oplossing: een klamboe) en een invasieve octopus.

Zorgeloze zomerdagen, ze vliegen voorbij.

De herfst betekent ook een terugkeer naar mijn digitale binnenwereld. Niet dat jullie nu overspoeld gaan worden door blogberichten, nee nee, denk aan het opruimvirus, geen tijd. Maar mijn hart gaat weer uit naar Pinterest (altijd goed voor een tevreden regenachtig avondje) en sinds kort (let op, Kyroushka gaat mee in de vaart der volkeren) zelfs Instagram (zie het overduidelijke - want niet kleiner te krijgen - logo in de kolom hier rechts)!
Dat laatste was wel even slikken, meer beeld en veel minder aan het woord. Maar ik ben flexibel...

Ik wens jullie allemaal een heerlijke nazomer (zoals dat zo aandoenlijk heet) en hoop jullie op de regenachtige dagen (en kom, die hebben we ruimschoots, dit jaar) fijn op Pinterest en Instagram te treffen.


Ik groet jullie allen recht hartelijk.
Ni hao

vrijdag 1 juli 2016

Vogelvestjes

Ik liep er in de kringloop zomaar tegenaan.
Zo'n warm wollen vest waar je in deze dagen opeens zo'n behoefte aan hebt (wat is dat toch met Nederlandse zomers?) In warm-oranje, prachtige kleur.
Maar erg model jaren 80.

De jonkies onder jullie vinden dat misschien weer helemaal hip en van deze tijd, ikzelf vond die mode toen al vreselijk en ik zie geen enkele reden om daarin van gedachten te veranderen. Kortom, er moest wel wat aan gebeuren.
Bovenal wilde ik die vreselijke brede tailleband weg (toch al een gevoelig punt).
Om te voorkomen dat het zou gaan rafelen, ging ik er eerst met een tricotzigzagsteek langs, ideaal voor stretchstoffen. Die steek heeft waarschijnlijk een andere, officiële naam, maar die weet ik niet, ik bedoel deze:

Daarna mocht de schaar erin.
Daar ben ik heel goed in, in knippen. Op dezelfde manier als ik goed ben in het uit elkaar halen van dingen. Het is de stap daarna die nog weleens wil mislukken.

Zoniet in dit geval.
Ik legde er een klein zoompje in, gewoon met de stiksteek. Misschien had het nog iets rechter gekund, maar kniesoor die daar op let.

Ook de mouwen moesten worden gekortwiekt. Zelfde formule.

Er zaten wat mottengaatjes in (of sigarettengaatjes, dat gebeurde in die jaren natuurlijk nog wel eens), maar dat is natuurlijk een fluitje van een cent voor een viltster. Beetje wol, viltnaald en afwassponsje, voorzichtig prikken (anders maak je alleen maar meer gaatjes) en voilà, gaatje gevuld:

Omdat ik de V-hals wat te dramatisch vond (zó jaren 80...) heb ik de knoop van de afgeknipte strook weer een stukje boven de andere knopen geplaatst. Aan de andere kant een nieuw knoopsgat genaaid (kleinste zigzag) en opengeknipt. 

De knopen zette ik opnieuw vast met een gezellig bijpassend kleurtje.

Tot slot moest er natuurlijk een versierinkje bij. En omdat ik nog steeds erg in de vogels ben kwam er een tweede vogeltje in mijn kledingkast.

het (ongestreken) totaalbeeld
Het moet dus toch echt wel zomer zijn!