Kyroushka's Bloementuin

Kijk eens!
Kijk nou toch eens!!
De mooiste magnolia van het dorp. Wat zeg ik, van Drenthe. Nee, waarschijnlijk van heel Nederland, kan niet anders.

Zo begon ik met dit bericht, volkomen terecht natuurlijk, want mijn magnolia is echt de mooiste van het land.
Maar opeens dacht ik: ja maar, dit weten ze al lang, ze wéten hoe mooi mijn tuin is, ze wéten al dat ik weer ga zaaien en planten en druk bezig ben in mijn moestuin.

Ze kennen allemaal de namen van mijn kipjes (kom, kom, die had je moeten weten: Tok, de kip in de overgang, de verlegen Polly en Ester 2.0, Evert die eigenlijk een jongetje had willen zijn en tenslotte de twee kippen die Ludowica en Gwendoline heetten, maar die door hun gedrag nu gewoon De Terroristen worden genoemd).
Kortom, Kyroushka, dacht ik, Kyroushka, je valt in herhalingen en daar zit niemand op te wachten.
Daar moest ik even aan wennen, aan dat idee. Maar het is zo, we moeten streng zijn, in deze overvolle blogwereld moet je wel iets toe te voegen hebben.

Ik begon deze blog ooit met het idee om de wereld te verbeteren. Ik wil zelf respectvol omgaan met mensen, dieren en de natuur om ons heen en kon het niet laten om ook jullie daar menigmaal met opgeheven vingertje op te wijzen.
Een beetje overdreven, vooral omdat ik voor eigen parochie preek: natúúrlijk zijn jullie allemaal bewust bezig met consuminderen, recyclen en lief zijn voor elkaar.
Duh.

Nee, het moet anders.
Ik ga jullie niet meer iedere twee weken vertellen over de bloempjes en de bijtjes, ik kom hier alleen nog als ik iets Belangrijks te vertellen heb.
Je weet wel, Grote Wolprojecten, Hergebruikvoorstellen en een enkele keer misschien toch ietsepietsje moraliserend over de wereld.
Maar vooral kom ik zo nu en dan even langs met chocola en thee en een kletspraatje.

Dus, wil je me hier zo nu en dan ontmoeten, vul je email-adres dan rechtsboven in, dan krijg je bericht van mijn bericht.
Zoniet, dan neem ik hier innig afscheid van je, doe voorzichtig, eet gezond en wees lief voor dieren.

Als afscheid een bloementuin. Niet zomaar een bloementuin, maar een sjaal die mijn lieve vriendin Nirala speciaal voor mij maakte.
Want daar kun je me in de tussentijd altijd vinden, in de bloementuin.

Een wereld vol kleur

vilten kralen

Ik word woedend van berichten over primitieve mannen en hun minachting voor vrouwen. Over haantjesgedrag van wereldleiders en het korte-termijn-denken en eigen zakken vullen. Over de corrumperende invloed van status en macht. En over het ongenuanceerd zwart-wit denken van sommige mensen.
Woedend!
Zo, dat is er uit.

bloemen van wol

Gelukkig zijn er ook berichten waar ik blij van word, waar ik hoop en energie van krijg.
Kennen jullie Hans Rosling? Een Zweedse arts en professor Internationale Gezondheid én mijn nieuwste Held.
Naast J.R.R.Tolkien staat hij, op eenzame hoogte.
Het is in het Engels, maar ik gun jullie dat je dit ook hoort, dus ik hoop dat je een kwartiertje kan luisteren: de feiten van wereldproblemen.

100 gebreide mutsjes voor baby's in Malawi

Ik wil niet zwart-wit denken, zelfs geen grijstinten, jakkes.
Dit jaar heb ik een héél goed voornemen. Ik ga niet meer op zoek naar mijn taille, ik stop ook niet met chocola, sporten zal ik nooit leuk vinden, nee, ik ga vanaf nu bewust de kleuren van de wereld opzoeken. In alle vormen. Overal. Groot en klein.
Dat ga ik doen.

China

Singapore

Ecuador

Angola

Maleisië

Dubai

Singapore

Mexico

Zuid-Afrika

Kazachstan

 Een wereld vol kleur.

Hundertwasser

Als ik Koningin was, dan wist ik het wel, ik liet ze een poepie ruiken.
Eerst Nederland, dan - met charme en diplomatie - de rest van de wereld.

Ik zou om te beginnen overal bomen laten planten. Ieder braakliggend terrein in de steden zou ik opkopen (want ik heb toch geld zat) en er tuinen van laten maken, vol met bloemen.

Ook laat ik er bankjes en schaakbordtafels plaatsen, waar hangouderen de jeugd laten zien hoe spannend een spelletje zonder schermpje kan zijn.

zoals in Singapore...

Ik zou die discussie over windmolens voor eens en altijd oplossen door alle tussenbermen van onze snelwegen vol te zetten met die dingen. Kan de rest van het land windmolenvrij blijven.

Langs de gezellige landweggetjes zou ik fruitbomen laten planten. Appels en peren, voor iedereen gratis vitamines en zo weten we ook weer dat fruit van bomen komt en verrukkelijk is als het maar rijp geplukt wordt.

Dr. Larijweg, Ruinerwold (foto Meppeler Courant)

Ik zou alle architecten ontslaan die minachtend spreken over wat de burger mooi vindt.
Vrije, idealistische geesten daarentegen, in de stijl van Hundertwasser (Wenen, 1928 - 2000), zou ik aan het werk zetten om huizen te bouwen voor mijn volk.
Spannende gebouwen, duurzaam, vol kleur en omringd door groen. Organische architectuur.

We hebben hier in Eelde, in museum De Buitenplaats (zelf ook organische architectuur) een prachtige tentoonstelling gehad over o.a. Hundertwasser. Er stonden verschillende maquettes van zijn ontwerpen en ik zag later dat er veel ook echt uitgevoerd zijn!
Deze:

de maquette

detail

de Kuchlbauer Turm, Abensberg

 Ook deze:

de maquette

detail

Waldspirale, Darmstadt

En wat denken jullie van deze:

maquette

detail

Grüne Zitadelle, Magdeburg

Daar rechtsboven zou ik wel willen wonen. Maar dat gaat natuurlijk niet als Koningin.

Hundertwasser en ik, wij zouden elkaar hebben begrepen. Dit is wat híj met de snelwegen wilde doen. Sta ik helemaal achter:

Tot slot zou ik de BTW op biologisch voedsel afschaffen. En, vooruit, ook op chocola.
Zou ik nou geen super-koningin zijn?

Nederlandse groente en fruit.

De moestuin, waar ik in mijn vorige bericht nog zo mee bezig was, staat voorlopig op een laag pitje. Dit is een Noodgeval. De boycot neemt serieuze vormen aan.
Ik ben dus druk bezig met het Ondersteunen van de Nederlandse Fruit- en Groentetelers. Als wij meer groente en fruit eten, raken zij hun kostbare, door Rusland geboycotte, waar binnenslands kwijt. En hoeft er niets op grote schaal vernietigd te worden.
Dat laatste is natuurlijk een ongelooflijk belachelijk idee.
Vandaar zomaar weer een blogbericht over voedsel. Er zijn mindere onderwerpen, wees eerlijk.

Wat doen we met al die tomaten? We maken er saus van (sugo op z'n Italiaans), voor de pizza, voor de pasta en lekker op tosti's (met kaas). Omdat ik aartslui ben, doe ik alleen aan snelle, makkelijke recepten. Natúúrlijk ook lekker en gezond.

SNELLE SUGO:
- rijpe tomaten
- ui
- knoflook
- olijfolie
- kruiden zoals oregano, salie, basilicum, tijm
- zout en peper
In de mengbeker, staafmixer erop, klaar.

Omdat je het door de gare pasta doet of op de boterham voordat hij het tosti-ijzer ingaat, warmt het nog mee. Koken hoeft niet.
Wil je het wat dikker en romiger? Scheut crème-fraiche erdoor.

We maakten er ook minipizzaatjes mee. Met uitgestoken tortilla-rondjes als bodem. Kwartiertje in de oven.

Beleg: sugo, geraspte kaas, bio-salami, tomaat

Een flinke schep door de gekookte rijst en het wordt een Nederlandse Risotto.

Het is ondertussen ook Preitijd.
In de winkel, in mijn moestuin, bij de kraampjes van de boeren, er moet duidelijk prei gegeten worden.
Nou is er een grens aan de hoeveelheid preisoep die een mens wil eten, vandaar deze preitaart: weer lekker, gezond en simpel te maken.
Mocht je overhouden, koud is-ie ook lekker.

PREITAART:
- pakje volkoren roomboterbladerdeeg (ja, het bestaat!)
- stuk fetakaas
- prei (of broccoli, bloemkool, spinazie...)
- kaas om te raspen
- zes tot acht eieren (maar dan heb je ook wat)
- scheutje melk
- zout en peper, je kent het wel.

Bladerdeeg ontdooien. Groente kort voorkoken. Eieren, melk, zout en peper mengen. 
Dan in een ovenschaal met bakpapier, in laagjes: bladerdeeg, fetakaas, bladerdeeg, groente, eiermengsel hieroverheen schenken, bladerdeeg. Op deze laatste laag komt lekker veel geraspte kaas.

Op 170 graden, 30 min. in de oven. Vervolgens op 200 graden nog 10 min. (voor dat onweerstaanbare bruine korstje).

Tot zover de recepten. Een mens moet bij zijn leest blijven, dus volgende keer weer wol. Of hout. Of reizen. Of politiek...
Ondertussen eten we extra veel Nederlandse groente. Vinden jullie dat een goed idee?

Politieke Prietpraat

Ik moet maar niet de politiek ingaan, heb ik bedacht. Dat wordt alleen maar hommeles.
Want jongens, jongens, wat zou ik die boel daar in Den Haag graag even willen aanvegen!
Jullie snappen't al, ik zit in een politiek ontplofbaar moment. Je mag hier afhaken - dat neem ik je niet kwalijk - maar vandaag even geen wol of hout.

 

Wat is dat toch met mensen en macht? Waar blijven al die mooie idealen zodra iemand op een positie komt waar er ook echt wat aan gedaan kan worden? Verzanden die in de compromissen die er volgens zeggen altijd in de politiek gesloten moeten worden? Ik geloof er niets van.

Goed, stel dat ik de macht krijg, ja, voordat het mij ook overkomt, dan is het belangrijk om hier mijn idealen even aan jullie kenbaar maken. Zwart op wit. Zodat jullie me er later mee om de oren kunnen slaan.
Goed bewaren dus.

De Partij van Kyroushka zal zich inzetten voor het volgende:
1. Belangrijk: zorg voor de zwakkeren. Een teken van beschaving.
Dat geldt uiteraard voor onze zieken en ouderen, maar ook voor vluchtelingen die vaak al meer ellende hebben meegemaakt dan jij en ik bij elkaar kunnen dromen.

2. Nog een teken van beschaving: respect voor het milieu en alles wat op deze aarde leeft. Niet alles is in geld uit te drukken, niet alles heeft direct zijn nut voor ons, maar respect voor onze wereld is de basis van ons bestaan. Punt.

3. Ook heel belangrijk: zorg voor de toekomst (en daarmee indirect voor onszelf), dus investeer in jongeren en hun scholing. Kleine klassen waarin kinderen zichzelf kunnen zijn, niet de grootste gemene deler als norm aanhouden bij het lesgeven (dat bewaren we voor de rekenlessen).
Kinderen zijn de toekomst van onze maatschappij, van de wereld, dus het lijkt me zinnig om daar goed in te investeren.

Kort samengevat: we denken niet alleen aan onszelf en we denken ook niet alleen aan het hier en nu.
Wacht even, dit is geloof ik pedagogisch onjuist gesteld, we moeten het positief brengen heb ik gehoord.
Nog een keer:
We zorgen voor elkaar, Europa-wijd én wereldwijd, en we denken daarbij ook nog aan de lange termijn, dus aan de volgende generaties.
Kijk, zo simpel zou het moeten zijn.

En nu ik toch mooi op dreef ben zal ik ook nog eens even het energie-, water-, voedsel-, dierenleed- en ruimteprobleem oplossen. Weer heel simpel. Twee regels.

1. We eten geen of nauwelijks vlees meer (en we kunnen dan ook overal biologische landbouw toepassen want we hebben opeens plantaardig voedsel in overvloed).
2. We beperken onze voortplaning.

Ben ik nog wat vergeten, jongens?

Oh, voor het geval jullie je afvragen wat mijn foto's dit keer met het onderwerp te maken hebben: niets. Helemaal niets.
Maar dat hoeven onze buitenlandse lezers niet te weten.