Kyroushka's Bloementuin

Kijk eens!
Kijk nou toch eens!!
De mooiste magnolia van het dorp. Wat zeg ik, van Drenthe. Nee, waarschijnlijk van heel Nederland, kan niet anders.

Zo begon ik met dit bericht, volkomen terecht natuurlijk, want mijn magnolia is echt de mooiste van het land.
Maar opeens dacht ik: ja maar, dit weten ze al lang, ze wéten hoe mooi mijn tuin is, ze wéten al dat ik weer ga zaaien en planten en druk bezig ben in mijn moestuin.

Ze kennen allemaal de namen van mijn kipjes (kom, kom, die had je moeten weten: Tok, de kip in de overgang, de verlegen Polly en Ester 2.0, Evert die eigenlijk een jongetje had willen zijn en tenslotte de twee kippen die Ludowica en Gwendoline heetten, maar die door hun gedrag nu gewoon De Terroristen worden genoemd).
Kortom, Kyroushka, dacht ik, Kyroushka, je valt in herhalingen en daar zit niemand op te wachten.
Daar moest ik even aan wennen, aan dat idee. Maar het is zo, we moeten streng zijn, in deze overvolle blogwereld moet je wel iets toe te voegen hebben.

Ik begon deze blog ooit met het idee om de wereld te verbeteren. Ik wil zelf respectvol omgaan met mensen, dieren en de natuur om ons heen en kon het niet laten om ook jullie daar menigmaal met opgeheven vingertje op te wijzen.
Een beetje overdreven, vooral omdat ik voor eigen parochie preek: natúúrlijk zijn jullie allemaal bewust bezig met consuminderen, recyclen en lief zijn voor elkaar.
Duh.

Nee, het moet anders.
Ik ga jullie niet meer iedere twee weken vertellen over de bloempjes en de bijtjes, ik kom hier alleen nog als ik iets Belangrijks te vertellen heb.
Je weet wel, Grote Wolprojecten, Hergebruikvoorstellen en een enkele keer misschien toch ietsepietsje moraliserend over de wereld.
Maar vooral kom ik zo nu en dan even langs met chocola en thee en een kletspraatje.

Dus, wil je me hier zo nu en dan ontmoeten, vul je email-adres dan rechtsboven in, dan krijg je bericht van mijn bericht.
Zoniet, dan neem ik hier innig afscheid van je, doe voorzichtig, eet gezond en wees lief voor dieren.

Als afscheid een bloementuin. Niet zomaar een bloementuin, maar een sjaal die mijn lieve vriendin Nirala speciaal voor mij maakte.
Want daar kun je me in de tussentijd altijd vinden, in de bloementuin.

Truienfabrieksels 2

Achter ons huis staat tegen een muur een vuurdoorn.
Een heel erg grote en wilde vuurdoorn, want één van de kenmerken van een vuurdoorn is dat hij kort gehouden moet worden en dat vergeten we nog wel eens.

Een grote en wilde vuurdoorn is echter een paradijs voor vogels. Zo hebben we ieder jaar wel een merel die er gaat nestelen (en als je een beetje gevaarlijk uit het slaapkamerraam gaat hangen kijk je recht de kraamkamer in).
Daarnaast is onze vuurdoorn een soort Italiaanse volksbuurt voor mussen. Er wonen er zeker vijftig bij elkaar en dat hangt de godganse dag een beetje uit die takken naar elkaar te schreeuwen en te schelden.
Oorverdovend.

Mussen zijn niet bijzonder, je vindt ze over de hele wereld, van Alaska tot aan India. In Dehli zijn ze misschien ietsje minder dik gekleed, maar het zijn overal diezelfde brutale straatvlegels.
Ik hou van mussen.
Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die van kolibries en roodkeelnachtegalen houden, heus. Maar geef mij maar een gezellige, dikke, ordinaire mus.

Dus toen ik een tweedehands warmgeel wollen vestje tegenkwam, moest er iets op.
Iets lente-achtigs, iets vogelachtigs.
Een mus.

Je hebt nodig: een viltnaald (medium), een sponsje en wat losse wol in de gewenste kleuren.
Prikken.
Als het naar je zin is kan je het nog even nawrijven, zo vilt het mooi in elkaar.

achterkant

Mijn mus.

En mocht jij nou net niet van mussen houden, dan prik je een narcis op je trui of vest. Of een paashaas, een lammetje of een kuiken.
Want het is eindelijk lente.

selfie met mus en stippenjurk

Truienfabrieksels 1

Het is hier in het Noorden nog altijd wat frisjes, de lente wil niet echt opschieten. Ook al kan ik met gepaste trots vertellen dat mijn moestuin klaar ligt, geschoond, bemest en voorlopig nog even bedekt, toch zit ik vooral binnen.
Daar ligt al een poosje een fantastisch, knalroze, wollen vestje, dat - geheel in traditie - te warm gewassen is en met de beste wil ter wereld niet meer om mijn lijf past.
Nu het eerste verdriet verwerkt is, zie ik hier een nieuwe kans voor schaar en naald.

Wat is namelijk het geval?
Van truien maak je makkelijk polswarmers en laten we eerlijk zijn, een mens kan nooit genoeg polswarmers hebben. Ik heb ze gevilt, gebreid (gekregen) en genaaid. In alle kleuren. Maar nog niet in knalroze.
Ik knip dus dapper de mouwen van het vestje af. En zoek er bijpassende kleuren haakkatoen bij uit.

Met de immer populaire festonsteek maak ik allereerst een basis voor het haakwerk. In de lussen van de festonsteek haak ik vervolgens om en om één en vervolgens twee stokjes (dit hangt natuurlijk af van hoe breed je festonsteek is, maar dat is gewoon even uitproberen).

Ik haak op één bepaald punt de lus van de festonsteek aan de overkant mee, zodat er een afgescheiden opening voor de duim komt. Gewoon in dezelfde toer.

De onderkant festoneer ik met groene katoen. Een soort grasveldje, eigenlijk. Daar horen dan natuurlijk bloemen bij. Voor de stengels gebruik ik de kettingsteek.
De eerste bloem (rijgsteek) ziet er zo uit:

Die haal ik toch weer uit, niet bloemig genoeg. De volgende bloemen worden kleiner en hier gebruik ik de stersteek.
Beter, veel beter.

Ik weef de draad twee keer om het kruispunt van de draden, zo hou ik de draden mooi bij elkaar en bovendien benadruk ik het bloemenhart hiermee.

 Dikke trui, polswarmers en sneeuwklokjes. Wie doet me wat...

Lof der Liefde

Toen ik nog een jonge en onervaren Kyroushka was, leek het mij erg belangrijk dat mijn toekomstige verloofde toch op zijn minst in het bezit was van een brommer. Het merk deed er geloof ik ook nog toe, maar welke dat had moeten zijn ben ik gelukkig vergeten.
Daarna kwam het besef dat het toch belangrijker was dat het vriendje in kwestie een beetje persoonlijkheid had. Dat hield toen vooral in dat hij bijdehand moest zijn, goed gebekt zeg maar, met name tegenover leraren.
Ook daar ben ik op teruggekomen.

Het idee dat Hij ouder moest zijn heeft mij gek genoeg nooit gestoord. Tot ik, bij mijn voorlaatste vriendje (die een aantal jaren jonger was) besefte dat wij geen gemeenschappelijke favoriete kinderprogramma's hadden (hij had nog nooit van Swiebertje gehoord).
Het was toen snel afgelopen met de pret, je moet de belangrijke dingen in elkaars leven wel herkennen, vind ik.
Wat het langste stand heeft gehouden was de onbenullige gedachte (dat kan ik nu ruimhartig toegeven) dat de Ideale Man iets langer moet zijn.

Hier tartte ik het Lot. Mij werd namelijk Houtman in de schoot geworpen.

Houtman, lieve lezers, is een stukkie kleiner dan ik. Bijna zes centimeter, om precies te zijn. Da's heel wat, als je er naast staat.
Maar dit is nog niet alles.
Hij is ook lichter dan ik. Nou ga ik hier niet aan jullie vertellen hoevéél lichter, maar laat ik zeggen dat het verschil significant is.
En, nu ik jullie toch met mijn frustraties lastig val, hij heeft bovendien een schoenmaat kleiner dan ik.

Was dat een reden tot twijfel? Heb ik hem hierom geweigerd?
Ehm, ja. In eerste instantie wel.
Maar gelukkig had ik de ervaringen met die voorgaande vriendjes. Iedere keer als een verkering uit was kon er weer een streepje door een voorwaarde op mijn Verlanglijst.
Rijk? Nop.
Bijdehand? Zeker niet.
Auto van de zaak? Laat me niet lachen.

Eerlijk? Ja.
Humor? Zo'n beetje het allerbelangrijkste.
Lief? Daar zijn we aangekomen bij de Hoofdzaak. Hij moet lief zijn, een goed mens, iemand waarbij je trots bent dat jij je leven met hem mag delen.

Dus, voor alle singles onder jullie die op zoek zijn naar de Ideale Partner: kijk eens in je vriendenkring of er iemand bij is die iets kleiner is dan jij.
Dat zijn de leuksten.