De laatste Draadjes

Die losse draadjes waar ik het een poosje geleden over had, die zijn, wis en waarachtig, keurig verwerkt in prachtige afgeronde projecten, de een na de ander!

De wollen oneindig-dunne-draadjes-sjaal is een omslagdoek geworden die niet meer van mijn schouders afgaat.

De katoenen sjaal is ook af.
Gewoon niet teveel over het einddoel nadenken, maar stug doorhaken. Haken, kletsen en theedrinken.

net te weinig petrolkleur voor het linkerhoekje, maar kniesoor die daar op let...

Zelfs het lieve-oma-kleedje is afgerond en heeft een functie gekregen waar zowel Dikke Poes als ikzelf heel blij mee zijn.

zacht, dik, rond en héél harig!

Voor diegenen die intens hebben meegeleefd met mijn eerste en enige zelfgebreide sokken, alwaar na een week al een gat inzat omdat ik ze zo nodig van pure wol wilde maken: ook hier is alles opgelost en gladgestreken.
In eerste instantie werden ze omgetoverd tot polswarmers, maar toen het alras kouder werd kwam de top er weer op, uiteraard zonder hiel met gat.

Maar mét een blote duim om discreet de neus te kunnen afvegen.

Ook het laatste Truienfabrieksel wil ik nog met jullie delen. Een stukje boord van de mouw van een vervilte oude trui. Ik vind hem érrug leuk, mijn lichtgewicht armband.
Afknippen, borduren en dichtnaaien, heel simpel.

Tja, en dan het aller-allerlaatste losse draadje. Deze blog.
Eigenlijk had ik hier al een keer afscheid genomen, maar het lag toch nog een beetje open, in afwachting van wat zou komen. Maar het leven gaat door, Puberzoon is geen puber meer maar een Serieuze Student (haha...), Puberdochter zucht onder de eindexamenstress en gaat hopelijk haar broer achterna. Ook voor Houtman en mij dienen zich nieuwe en spannende projecten aan.

Je kunt me natuurlijk nog altijd vinden op Pinterest of Instagram, maar voor hier en nu, lieve Laatste Lezers, lieve Toevallige Passanten en lieve Stalkers: 

't is mooi 'west, ik zeg moi  

(dat is hoogdrents voor: ik wens je een fijne dag, pas goed op jezelf en vooral, het ga je goed).
Liefs, Kyra

Het Eexterhouthuis

De huizenprijzen stijgen, ik weet niet of dat een goed teken is maar we gaan blijkbaar weer massaal op zoek naar het Ideale Huis.
Omdat niet iedereen zich een verhuizing kan permitteren kwam Diezijner, de leukste winkel van Groningen (hier kan je tot 20 februari nog op ze stemmen!), met het lumineuze idee om een groot poppenhuis door Eexterhout te laten ontwerpen.
Voor al die ouders en kinderen die eigenlijk niets liever willen dan huizen inrichten. Desnoods op de knieën.

Wij van Eexterhout hebben de koppen bij elkaar gestoken. En berg je dan maar.

Het resultaat is het Eexterhouthuis. Een topper van een huis. Een poppenhuis. Maar ook een konijnenhuis (er woont nu een familie Konijn). Een Diezijnerhuis.

Een speelhuis voor iedereen die Diezijner net zo geweldig vindt als wij. Vol met miniatuurversies van ontwerpen die in de winkel te koop zijn. Op de foto's hier zie je Eexterhoutmeubels en Eexterhoutkussens.

Het is een flexibel huis, de kamers zijn verwisselbaar. Een keuken is in een handomdraai een schuur aan de zijkant, waarom niet. Gezinsuitbreiding? Extra laag erop, geen probleem.

Aan de buitenkant is het huis beschilderd met schoolbordenverf, zo kan er iedere keer weer wat nieuws worden getekend. Een bankje, een tuintje met bloemen, een fiets of een muur vol graffiti.

Het Eexterhouthuis in alle seizoenen:

het winterhuis

het lentehuis

het zomerhuis

het herfsthuis

Jeuken je vingers? Kom je spelen? Het huis is te bestellen bij Eexterhout, maar iedere bezoeker van Diezijner mag er zomaar, zonder hypotheekkosten, zonder ophef, zonder reservering zelfs, een hele dag mee spelen. Welkom!

Diezijner, Zwanenstraat 29 in Groningen.

Een Möbiussjaal van vilt

Ik heb het druk in de tuin. Al dat gewroet en gegraaf geeft natuurlijk vuile nagels en kloven.
De beste manier om weer schone handen te krijgen is een heerlijk nat, sopperig, zeperig viltwerk.

Een poos geleden heb ik práchtige wol overgenomen van Nynke.
Nynke is een viltwonder (zie hier) en laat ergens in een geheim fabriekje in Engeland kleurencombinaties wol en andere spannende vezels kaarden en mengen.

Deze schoonheden bestaan uit merinowol, bamboevezels en een beetje, ongetwijfeld héél synthetische, glitter (want daar houden wij hier van...).

Zulke bollen ga je niet zomaar in plukjes neerleggen om te vilten. De kleuren zouden samensmelten en grotendeels wegvallen, zonde.
Om de strengen goed tot hun recht te laten komen besloot ik om er een sjaal van te vilten. Niet zomaar een sjaal, ik wilde een möbius sjaal, je weet wel, met zo'n Escher kronkel.

Om mijn schouders heen moest hij ongeveer op 120 cm uitkomen, een derde erbij (voor de krimp, 30 tot 40%) maakt 180 cm. Gelukkig is mijn eettafel 180 cm (wat een interessant detail, Kyroushka...).
Zo ging ik aan het werk:

Om de kleurstrengen zoveel mogelijk uit te laten komen spreid ik de lontwol. Twee strengen naast elkaar lijkt me een mooie breedte (denk aan krimp).

We maken ons niet druk om de gaten en kieren, net als in de politiek is bij vilt een beetje transparantie heel mooi en het merendeel wordt nog bedekt door de tweede laag wol.
Dit keer leg ik kleine plukjes wol dwars op de eerste laag, dakpansgewijs voor de stevigheid:

Het geheel goed nat maken met water en zeep (in fles met sproeidop):

Een stuk schilderplastic eroverheen en dan wrijven. Een heleboel wrijven. Eerst zacht wrijven dan hard wrijven. Wrijven tot je een ons weegt.
Nou weeg ik nog geen gram minder en dat komt door mijn Houtman. Hoezo? Dat zal ik jullie vertellen: ik zag op internet iemand vilten met een klein wasbord! Dat scheelt enorm omdat zoiets veel meer wrijving geeft dan die zachte handen van ons.

Hier wordt maar weer eens duidelijk waarom we állemaal met Houtmannen (of -vrouwen) getrouwd zouden moeten zijn (of samenwonende): die van mij maakte in een mum van tijd een handwasbord:

Voor jullie informatie: hij kocht een hardhouten verandaplank (zo een die je antislip op de grond kan leggen, daar zitten al groeven in) zaagde er een stuk van af en freesde daar overdwars nog wat groeven bij. Handvatje erop, klaar.

Plastic nat maken en wat inzepen zodat het handwasbord er lekker overheen kan glijden. En wrijven maar.
Pas op: de beide uiteinden wil ik later aan elkaar vilten, dus die laat ik nu helemaal met rust!

Halverwege het wrijven de lange zijkanten een klein beetje terugklappen voor de stevigheid. Daar dan weer wat extra wrijven:

Na tien minuten ongeveer (en dat is echt een stuk sneller) voorzichtig de lap omdraaien, plastic er weer over en ook die kant bewrijven (een nieuw woord voor het Nederlandse woordenboek).

Als het geheel stevig genoeg is, klap ik één van de korte uiteinden naar binnen met het plastic ertussen.

Dan gaat de draai in de tweede kant, die klap ik ook naar binnen, zodat de beide uiteinden elkaar overlappen:

Nu vilt ik de uiteinden aan elkaar: met het plastic erop weer flink bewrijven (lieve lezers, dit is een serieus moment, als je hier ongeduldig wordt zie je dat later lelijk weer terug, luister naar de ervaringsdeskundige).

We mogen gaan rollen. Het plastic laat ik ertussen zitten zodat het niet aan elkaar vilt. Het gedraaide deel van de sjaal blijft steeds buiten de rol!

Een keer of 50 heen en weer rollen. Dan voorzichtig het hele zaakje opschuiven om een volgend gedeelte van de sjaal te rollen, de draai zelf blijft iedere keer buiten de rol.
Zo wordt de hele sjaal gevilt.

Vervolgens de andere richting.
Nu ontkom ik er niet meer aan om de draai mee te vilten, maar die is ondertussen stevig genoeg en kan iedere keer na het rollen even losgemaakt worden. Ook hier na elke keer rollen een stuk opschuiven.

Als het flink gevilt is (dus stevig aanvoelt), mag het worden uitgespoeld. Naspoelen met azijnwater.
Als je de sjaal ook tijdens het droogproces zo nu en dan opschuift, zodat de draai iedere keer op een andere plek zit, droogt hij zonder vouwen op.

Tadada, hier is hij dan, mijn möbiussjaal. En ons topmodel Miss Marple, die altijd klaar staat om mijn creaties aan de wereld te laten zien.

wat hebben camera's toch tegen de combinatie groen en rood?