Zon op het water

Als ik nu naar buiten kijk, regent het. Dit is dus een goed moment om over de zon te bloggen.
Nou, vooruit, zon en water samen.
Een poos geleden gingen wij met pubers en al op bezoek bij een dierbaar familielid die met zijn zeilboot in Bruinisse lag.
Ja, dat is inderdaad aan de andere kant van de wereld, vooral gezien vanuit de Drentse hoek.
Dat geeft op zich niets, het kan werkelijk heel aardig zijn aan de andere kant van werelden.

Dat bleek ook dit keer weer want het was een prachtige dag en Bruinisse heeft een leuk haventje met oude vissersboten, dus was het geheel bevredigend vakantie-achtig.

We hebben een klein stukje gevaren. Net genoeg. Geen gedoe met masten en balken die over je hoofd heen en weer zwiepen en touwen die dan weer los, dan weer snel vastgezet moeten zijn.
Gewoon op de motor en met blijvend uitzicht op de koeien en boerderijen.
En zon op het water.

Dat uitzicht is heel belangrijk. Ik ben dol op varen, zolang ik erbij kan zitten (of liggen), een picknickmand onder handbereik heb, er een zonnetje op mijn bol schijnt maar vooral zolang ik maar uitzicht heb op weelderig groen.

Kijk, ik kom dan wel uit een zeilende familie, maar dat zegt niets. Ik durf hier zelfs te zeggen dat ik uit een extreem sportieve familie kom en voor diegenen die mij kennen is dat natuurlijk een lachertje, haha, Kyroushka en sport. Dat is zoiets als chocola en lijnen. Als madeliefjes en een grasmaaier. Als bijen en pesticide. Snap je?

We eindigden de dag met een bordje vis in het havencafé.

Dat was alles, niets meer en niets minder, geen moraal, geen creatief idee, gewoon een zonnige vakantiedag.
En jullie?

Campingleven

Wie van jullie is deze zomer ook in Nederland gebleven? Wie heeft zich niet laten ontmoedigen door de slechte en koude start van de zomer?
Nu lachen wij in onze vuistjes, want die lui die zo nodig naar Mexico, Namibie en India moesten hebben deze laatste heerlijke Hollandse zomerweken toch maar mooi gemist.

Wij zaten deze tropische tijd uit op de leukste camping van Nederland (nee, ik zeg het niet) en waren daar helemaal los van de rest van de wereld.
Die heb je ook niet nodig, want zo'n camping is een wereld op zich. Eigenlijk de ideale afmeting voor een mens, ik weet zeker dat we niet gebouwd zijn om het leed van zeven miljard mensen op de schouders te dragen. Gewoon een camping (of een dorp, maar eigenlijk komt dat op hetzelfde neer) met alle lief en leed is genoeg.
En geloof me, lief en leed is er! Vooral als je met pubers campeert. Want dat zijn de jaren waarin hormonen de regels bepalen.

Mijn Houtman en ik, al geruime tijd uit die storm van emoties, hebben achter onze boeken met verbazing het hele spectrum van gevoelens gadegeslagen. Ik mag hier niet uitweiden over alle drama's, als ouder heb je geheimplicht, maar het was boeiend en leerzaam.

Ondertussen maakten wij leuke tochtjes door de omgeving:  prachtige tuinen, oude boerderijen.

 Natuurlijk met picknick.

Onze dierbare caravan was in deze weken ons huis.
Da's niet cool, ik weet het, maar mij krijg je niet meer in een tent. Als kind moest ik mee, ieder jaar weer met de lelijke eend naar Frankrijk, want dat deed iedereen in die tijd.
Altijd op hetzelfde lekke luchtbed. Die moest halverwege de nacht nog een keer worden opgeblazen, dan haalde je de ochtend net.
Ook regende het veel in Frankrijk in die jaren. Dat kan een beetje overdreven klinken, maar in ieder geval lekte niet alleen mijn luchtbed.

Gelukkig wierp het Lot ons een aantal jaren geleden een kleine, oude, maar erg comfortabele caravan in onze schoot (dank je wel, Juul!).

Ik sloeg direct aan het inrichten: tafelkleedje, kussentjes, fruitschaaltje...

Vroeger heb ik altijd al een poppenhuis willen hebben, maar die kreeg ik nooit. Uiteindelijk heb ik in mijn kledingkast maar een plank voor Barbie ingericht, tafeltjes van luciferdoosjes, houten klosjes als krukjes en een oogbadje als wc.
Nou moet ik wel oppassen, want dit zijn eigenlijk persoonlijke ontboezemingen die niet geschikt zijn voor het Internet.

Hoe dan ook, ik heb nu eindelijk mijn poppenhuis. Met poppenpannetjes en een poppenservies. En poppenhanddoekjes.

En wat Barbie en ik vroeger nooit hadden heb ik nu wel: een droog bed, een echt leeslampje en een koelkastje op grijpafstand.

Tuinieren

Als er één spreekwoord is dat voor de tuin geldt dan is het wel zachte heelmeesters maken stinkende wonden.
Heel confronterend, want ik ben dus zo'n Zachte Heelmeester.
Wat doen jullie als je in je moestuin een aantal vingerhoedskruiden ziet staan, klaar om de lucht in te schieten met hun prachtige bloemetjes? Wegrukken?

Nee, natuurlijk niet, ik geloof nooit dat jullie dat zouden doen. Jullie zouden ze, net als ik, stuk voor stuk uitgraven en ergens anders in de tuin weer planten.
Alle tweehonderdvierendertig.

En die melde dan, die zo mooi, roodpaars, met zijn duizenden in het bedje staan dat ik de stokbonen had toebedacht?
Weten jullie wel hoe prachtig die kleur is met de zon erop?

Bovendien kun je melde eten. Smaakt nog niet eens zo gek, gesnipperd in de sla of lekker gestoofd met knoflook.

Of die boerenkool van vorig jaar, waarvan er nog een paar zijn blijven staan en die opeens gingen bloeien?
Geel, één van mijn lievelingskleuren. Trek je ook niet zomaar uit.

Dan heb je nog de Oosterse papavers, ongelooflijk mooi van kleur, tenminste, die éne dag dat ze allemaal open staan te lonken.
Want de dag na het opengaan regent het. Altijd. Al jarenlang.

regenwolken...

Vervolgens heb je die zotte stompjes die blijven staan en waaronder de bladeren langzaam en lelijk vergelen.

Nee, het is kommer en kwel, die tuin.
Vol met stinkende wonden.

Breisels

Het heeft een aantal maanden geduurd maar er zijn hier eindelijk wat breiwerkjes af!
De vermaledijde sokken bijvoorbeeld, al een paar keer genoemd in het afgelopen jaar en uiteindelijk drie maten te groot (ik heb stipt het patroon gevolgd dus ik begrijp echt niet waarom).

die naaldjes! al die naaldjes!

wit garen geverfd in Landscape Camomille en Daintree

maat 44

Ik heb ze een paar keer met de was mee laten draaien (60 graden) en warempel, ze passen!

gezonde Hollandse maat 41

De wolk van een sjaal (mohair en zijde) is ook klaar. Eigenlijk weer net iets te klein voor een mooie omslagdoek, maar dat is wel zijn functie geworden. Want iets waar zoveel werk inzit draag je niet bij de mottige winterjas.

half jaar geleden

vilten bloem hoort er niet bij, die wilde gewoon op de foto

Ook mijn laatste breiproject had wat kinderziektes.
Op de Wol in de Hoofdrol markt in Haren stond ik naast Quilt en Vilt, waar ze prachtig breigaren van het Deense merk Kauni verkochten. Het garen verloopt in kleur, waardoor je met één bol twee kleuren garen kan breien, de binnendraad en de buitendraad.
Ik zou wel even een Fair Isle Muts gaan breien. Zag al bij mijn breivriendinnen (waarvan er sommigen een muts per avond produceren) dat het gewoon een kwestie was van twee kleuren garen meenemen (of meer, maar hier lag - zelfs bij mij - de grens van de overmoed). De kleur die het patroon op dat moment vormt brei je, de ander laat je even achter hangen. Ik had ook al bedacht dat zo'n hangende draad daar niet te lang moest hangen, want dan eindig je met een hoop losse lussen aan de achterkant.
Snappen jullie het nog? Ik dus wel en dat ging dan ook goed.

Het patroon voor een muts wat ik erbij kreeg was in het Frans. Pff, dat is voor deze kosmopoliet toch geen probleem!
Ik las in de beginregel iets over "160 m" en zette meteen vol vertrouwen 160 steken op.
Daarna werd het wat moeilijker in het Frans dus besloot ik zelf een motiefje te ontwerpen. Kon toch niet zo moeilijk zijn.

Pas bij de tiende pen begon ik wat twijfels te krijgen over de maat.
Maar dan ben je al tien pennen op weg en die haal je niet meer uit. Tenminste ik niet.
Het was groot genoeg om twee keer om mijn hoofd te passen en dus werd het achtereenvolgens een kol, een jurk, een rok.
Maar om nou heel eerlijk te zijn denk ik niet dat ik in een wollen jurk ga lopen, hoe mooi Fair Isle gebreid ook.

Dus gewoon volhardend als muts verder gebreid.
Het resultaat?

iets te groot

Slot van het verhaal is dus dat ook dit project met de wasmachine is meegegaan. Een stevig aangevilte muts is het geworden, vast heel erg warm.

Zo zie je maar weer dat vele breiwegen terug naar het vilten leiden.