Losse draadjes

Ik ben vreselijk druk bezig.
Niet alleen met opruimen, wás het maar zo overzichtelijk. Mijn leven is niet overzichtelijk. Dat ligt grotendeels aan het leven, maar ook enigszins aan mijzelf.
Bijna een jaar geleden, in de herfst van 2015, was ik begonnen met het breien van een omslagdoek. Groot inzetten was toen mijn motto.

Leuk plan, maar door die verschrikkelijk dunne draadjes schiet het maar niet op. Ik had nog (jolig) geschreven dat het wel een paar herfsten zou gaan duren voordat de rand eromheen zou kunnen worden gehaakt.
Ik ben inderdaad nog bezig.

zie die onzinnig dunne draadjes!

Daarnaast kreeg ik wat spannende bolletjes katoen in kleuren waar ik helemaal week van werd. Tijd voor een haakproject. En waarom niet nóg een omslagdoek, een mens kan in dit land nooit genoeg omslagdoeken hebben.

Ondertussen ging het opruimen van het huis natuurlijk gewoon door. Uitzoeken, schoonmaken, repareren (nou ja, op de stapel-om-te-repareren leggen) en wegdoen. Werkelijk waar, ik breng op dit moment mínstens zoveel naar de kringloop als dat ik er weer weg haal.

Daar zit uiteraard een bedenkelijke balans in.
Want toen vond ik in diezelfde kringloop, in die goeie ouwe vertrouwde kringloop, een klein wollen kleedje, liefdevol gehaakt door een ongetwijfeld liefdevol oud omaatje.

Fijn om onder te kruipen tijdens de koude winter, die nog lang niet gaat komen.
Maar het kleedje is net te klein. Of ik ben net te groot.

Daar kunnen we filosofisch over doen, maar we kunnen ook gewoon een haaknaald pakken, een min of meer bijpassend bolletje wol in de wolmand zoeken en er een dikke rand omheen haken.

Kortom, ik zit, nog steeds tussen het opruimen door, in het zonnetje te haken; wissel zo nu en dan van werkje en probeer me ondertussen te bedenken hoe ik toch in vredesnaam mijn leven weer wat overzichtelijker krijg.

Kyroushka's Bloementuin

Kijk eens!
Kijk nou toch eens!!
De mooiste magnolia van het dorp. Wat zeg ik, van Drenthe. Nee, waarschijnlijk van heel Nederland, kan niet anders.

Zo begon ik met dit bericht, volkomen terecht natuurlijk, want mijn magnolia is echt de mooiste van het land.
Maar opeens dacht ik: ja maar, dit weten ze al lang, ze wéten hoe mooi mijn tuin is, ze wéten al dat ik weer ga zaaien en planten en druk bezig ben in mijn moestuin.

Ze kennen allemaal de namen van mijn kipjes (kom, kom, die had je moeten weten: Tok, de kip in de overgang, de verlegen Polly en Ester 2.0, Evert die eigenlijk een jongetje had willen zijn en tenslotte de twee kippen die Ludowica en Gwendoline heetten, maar die door hun gedrag nu gewoon De Terroristen worden genoemd).
Kortom, Kyroushka, dacht ik, Kyroushka, je valt in herhalingen en daar zit niemand op te wachten.
Daar moest ik even aan wennen, aan dat idee. Maar het is zo, we moeten streng zijn, in deze overvolle blogwereld moet je wel iets toe te voegen hebben.

Ik begon deze blog ooit met het idee om de wereld te verbeteren. Ik wil zelf respectvol omgaan met mensen, dieren en de natuur om ons heen en kon het niet laten om ook jullie daar menigmaal met opgeheven vingertje op te wijzen.
Een beetje overdreven, vooral omdat ik voor eigen parochie preek: natúúrlijk zijn jullie allemaal bewust bezig met consuminderen, recyclen en lief zijn voor elkaar.
Duh.

Nee, het moet anders.
Ik ga jullie niet meer iedere twee weken vertellen over de bloempjes en de bijtjes, ik kom hier alleen nog als ik iets Belangrijks te vertellen heb.
Je weet wel, Grote Wolprojecten, Hergebruikvoorstellen en een enkele keer misschien toch ietsepietsje moraliserend over de wereld.
Maar vooral kom ik zo nu en dan even langs met chocola en thee en een kletspraatje.

Dus, wil je me hier zo nu en dan ontmoeten, vul je email-adres dan rechtsboven in, dan krijg je bericht van mijn bericht.
Zoniet, dan neem ik hier innig afscheid van je, doe voorzichtig, eet gezond en wees lief voor dieren.

Als afscheid een bloementuin. Niet zomaar een bloementuin, maar een sjaal die mijn lieve vriendin Nirala speciaal voor mij maakte.
Want daar kun je me in de tussentijd altijd vinden, in de bloementuin.

Heerlijke Herfst

De Japanse wijnbesstruik is leeggeplukt, de laatste tomaten spreek ik streng toe opdat ze nog maar rood zullen worden en het huis blijft overdag zomaar grotendeels opgeruimd.
Dat betekent dat de zomer voorbij is en dat mijn Pubers weer naar school zijn.

De eerste Herfstverschijnselen zijn al waarneembaar en daar word ik altijd zo vréselijk diepfilosofisch van.

Zo zat ik hier aan tafel te mijmeren over de afgelopen zomer en hoe ik daar ontzettend naar verlangd had (wie niet?). Ik had visioenen van lange lichte dagen vol vrijheid, blote voeten in het gras, samen picknicken bij de rivier, bossen vol wilde bloemen in mijn armen en geen zorgje aan mijn hoofd.

Hoe anders was de dagelijkse werkelijkheid en waarom vergeet ik dat elk jaar weer?

Werk en kampeervakantie moesten worden gecombineerd met de open dagen van Eexterhout en de vele markten waar we ábsoluut onze neus wilden laten zien.
Logeerpartijen en vriendenbezoekjes en woonden ze nou maar netjes allemaal in het noorden, nee, dat moet weer over het hele land verspreid zitten.
Verplicht barbecueën (ik HAAT barbecueën, ik snap niet wat jullie allemaal zo leuk vinden aan halfrauwe kippendijtjes en zwartverbrande worstjes; ik heb een prima fornuis in een gezellige keuken, met alle pannen en potten op grijpafstand en een keurig kookwekkertje zonder welke bij mij alles zou aanbranden).

Dus zo kwam ik opeens, onverwachts, op de gedachte dat de herfst eigenlijk een heerlijke tijd is!
Rustige avonden samen met het houtkacheltje aan, breiwerkje in de handen, boek op de knieën.
Op het vuur pruttelt zacht een pan pompoensoep.

In de oven begint de appelkruimeltaart te geuren (van eigen appels uit eigen tuin).

De vanillestokjes heb ik een paar weken geleden in de fijne kristalsuiker gestopt, zo heb ik natuurlijke vanillesuiker. Heerlijk in appeltaart.

De weekenden, zo stel ik me voor, gaan we met het hele gezin het bos in, manden aan de arm, om paddenstoelen te zoeken, bramen te plukken en vogelkers te proeven.

Dan is er ook nog de bloeiende heide.

Ach, de herfst, nee, de herfst - die heerlijke herfst, dat is pas een mooie tijd!

Het Hoge Noorden

Het weer blijft maar mooi en ik heb zowaar Houtman een middagje mee kunnen slepen, op avontuur.
Normaal kost het me een week mentale voorbereiding om hem te laten wennen aan het idee dat hij zijn werkplaats moet achterlaten, maar nu had ik er wat druk op gezet.

Zo tuften wij met z'n tweeën in ons gebutst en gedeukt autootje, met een volle picknickmand achterin, het Noord-Groningse Hogeland op.

We hadden als doel Warffum, voor jullie informatie, dat ligt erg ver in het Noorden.
Je passeert eerst de stad Groningen en vervolgens kom je in een weids gebied met kleine wierdedorpjes en grote weiden, de meeste gelukkig nog steeds mét koeien (ik weiger melk te kopen van koeien die binnen staan, wat voor onzinargumenten daar ook voor worden gebruikt).

zie je de koeien?

op de wierde van Groot Wetsinge

Via een minimaal aantal picknickpauzes kwamen we in Warffum.
Waarom Warffum? Nou, behalve dat ze eens per jaar hun internationale volkdansfestival Op Roakeldais hebben, wat érg érg leuk is, bevindt zich midden in het dorp ook een lief klein openluchtmuseumpje en ik ben dol op openluchtmusea.

Hier wil ik dus gaan wonen, inclusief het linnenrek, de moestuin en de antieke keuken.

Of in deze pipowagen (grappig dat het nog steeds een pipowagen heet terwijl er al generaties zijn die Pipo en Mamaloe niet meer kennen).

Mochten jullie me ooit kwijt zijn, zoek me op een klein wit bankje in Warffum.

De Lange Lichte Dagen

Het is bijna zomer, en dan barst ik van de energie. Mooiste tijd van het jaar, de zon schijnt (hier in Drenthe) bijna constant. Lange, lange dagen vol licht

Kostbare dagen waarop ik in het bos wil wandelen, wilde bloemen wil plukken, naar de vogels wil luisteren, picknickmanden wil meezeulen en mooie dorpjes wil opzoeken.

Er zijn de markten en de Open Dagen van Eexterhout, ik wil nieuwe kussens maken, miljoenen broches voor al die zomerjurken, vilten en naaien.

Binnenshuis wil ik opruimen, uitkloppen, een wasje draaien en daarna nog een wasje omdat het zo snel droog wordt buiten.
Ik ben druk druk druk bezig in de tuin (de bonen staan er in, met wc-rol en al, de asperges zijn gestut, de aardbeien hebben hun laagje koffiedik gekregen), en vervolgens - stress, stress - moet ik op het laatste nippertje nog een potje eten koken voor mijn hongerige gezin (Houtman is geen kooktype, wel een prima afwastype).

links de aardbeien, rechts de asperges

de tomaten bloeien

Als we dan om negen uur eindelijk gegeten hebben probeer ik de pubers snel naar boven te manipuleren (iets anders werkt niet meer) om vervolgens geheel per ongeluk achter Pinterest terecht te komen en als ik dan een seconde later opkijk is het opeens twaalf uur en moet ik me haasten om nog voor de betovering afloopt in de badkamer te zijn.

De volgende ochtend om half zeven gaat de wekker, hup hup opstaan, pubers uit bed rammelen, ontbijt klaarmaken, wasje erin.
Zo herhaalt zich weer een volle, lange, lichte dag.
Doodvermoeiend, die zomer.