De laatste Draadjes

Die losse draadjes waar ik het een poosje geleden over had, die zijn, wis en waarachtig, keurig verwerkt in prachtige afgeronde projecten, de een na de ander!

De wollen oneindig-dunne-draadjes-sjaal is een omslagdoek geworden die niet meer van mijn schouders afgaat.

De katoenen sjaal is ook af.
Gewoon niet teveel over het einddoel nadenken, maar stug doorhaken. Haken, kletsen en theedrinken.

net te weinig petrolkleur voor het linkerhoekje, maar kniesoor die daar op let...

Zelfs het lieve-oma-kleedje is afgerond en heeft een functie gekregen waar zowel Dikke Poes als ikzelf heel blij mee zijn.

zacht, dik, rond en héél harig!

Voor diegenen die intens hebben meegeleefd met mijn eerste en enige zelfgebreide sokken, alwaar na een week al een gat inzat omdat ik ze zo nodig van pure wol wilde maken: ook hier is alles opgelost en gladgestreken.
In eerste instantie werden ze omgetoverd tot polswarmers, maar toen het alras kouder werd kwam de top er weer op, uiteraard zonder hiel met gat.

Maar mét een blote duim om discreet de neus te kunnen afvegen.

Ook het laatste Truienfabrieksel wil ik nog met jullie delen. Een stukje boord van de mouw van een vervilte oude trui. Ik vind hem érrug leuk, mijn lichtgewicht armband.
Afknippen, borduren en dichtnaaien, heel simpel.

Tja, en dan het aller-allerlaatste losse draadje. Deze blog.
Eigenlijk had ik hier al een keer afscheid genomen, maar het lag toch nog een beetje open, in afwachting van wat zou komen. Maar het leven gaat door, Puberzoon is geen puber meer maar een Serieuze Student (haha...), Puberdochter zucht onder de eindexamenstress en gaat hopelijk haar broer achterna. Ook voor Houtman en mij dienen zich nieuwe en spannende projecten aan.

Je kunt me natuurlijk nog altijd vinden op Pinterest of Instagram, maar voor hier en nu, lieve Laatste Lezers, lieve Toevallige Passanten en lieve Stalkers: 

't is mooi 'west, ik zeg moi  

(dat is hoogdrents voor: ik wens je een fijne dag, pas goed op jezelf en vooral, het ga je goed).
Liefs, Kyra

Het Puberbrein

Weinig dingen zo bevreemdend als het puberbrein.
Er is al veel over geschreven en gezegd, maar ik voel een sterke drang om daar nog wat aan toe te voegen.

Waar ik de afgelopen dagen door huis en tuin heenhuppelde omdat het opeens verrukkelijk zomerweer was (nota bene: twee weken geleden lag er nog sneeuw onder de mooiste magnolia van Nederland!)...

...kruipen mijn twee pubers narrig uit hun hol met dikke truien aan om te vragen of die deur alsjeblieft dicht mag.
Als ze naar school vertrokken zijn gooi ik de ramen op hun potdichte kamers zuchtend (maar niet te diep) weer wagenwijd open.
Ze hebben sowieso iets tegen buitenlucht. Als jullie zouden weten hoelang ik ze heb moeten bewerken om weer eens ouderwets met zijn vieren op pad te gaan (varen - dus niet eens roeien - in de Weerribben, mét picknick: broodjes, eiersalade, soep en versgebakken koekjes - ik laat geen verleidingsmiddel ongebruikt)!
Ze blijven liever binnen, ramen en deuren dicht, laptop open.

Er is nog meer opmerkelijks bij pubers.
Sommige spieren werken bovennatuurlijk goed, met name de duimspier (in combinatie met een mobieltje), andere spieren werken daarentegen nauwelijks (de rest van het lichaam). 

Om die reden zijn ze onthutsend snel met communiceren (digitaal én mondeling) en ongelooflijk langzaam met andere dingen (kamer opruimen, beginnen met hun huiswerk).

Eigenlijk zijn ze evolutionair een raadsel: hun slechte eetgedrag (ze lusten niets tenzij het ongezond is) gecombineerd met het niet overzien van risico's (de befaamde tunnelvisie, ze hebben blijkbaar een zeer beperkt zichtveld, zo zien ze bijvoorbeeld niet dat er al dagen iets op de trap ligt wat naar boven moet, lévensgevaarlijk!).
Het is een wonder dat ze niet zijn uitgestorven, die pubers.

Puberzoon doet deze maand zijn eindexamen en hij begint, geloof ik, een beetje uit de gevaarlijke zone te komen.
Hij zegt namelijk dat hij nu alles onder controle heeft en dat hij echt genoeg aan zijn huiswerk doet en dat ik niet zo moet stressen over die examens. Dat ik hem nooit zie studeren is uiteraard mijn eigen schuld, daar kan hij ook niets aan doen.
Hij zegt zelfs goedemorgen als hij beneden komt.
Kniesoor die dan nog zegt dat het al lang middag is.

kamer opruimen in het tempo van een slak...

Maar het onbegrijpelijkst van alles vind ik toch dat je van zó iets buitenaards zóveel kan houden.

Kyroushka's Bloementuin

Kijk eens!
Kijk nou toch eens!!
De mooiste magnolia van het dorp. Wat zeg ik, van Drenthe. Nee, waarschijnlijk van heel Nederland, kan niet anders.

Zo begon ik met dit bericht, volkomen terecht natuurlijk, want mijn magnolia is echt de mooiste van het land.
Maar opeens dacht ik: ja maar, dit weten ze al lang, ze wéten hoe mooi mijn tuin is, ze wéten al dat ik weer ga zaaien en planten en druk bezig ben in mijn moestuin.

Ze kennen allemaal de namen van mijn kipjes (kom, kom, die had je moeten weten: Tok, de kip in de overgang, de verlegen Polly en Ester 2.0, Evert die eigenlijk een jongetje had willen zijn en tenslotte de twee kippen die Ludowica en Gwendoline heetten, maar die door hun gedrag nu gewoon De Terroristen worden genoemd).
Kortom, Kyroushka, dacht ik, Kyroushka, je valt in herhalingen en daar zit niemand op te wachten.
Daar moest ik even aan wennen, aan dat idee. Maar het is zo, we moeten streng zijn, in deze overvolle blogwereld moet je wel iets toe te voegen hebben.

Ik begon deze blog ooit met het idee om de wereld te verbeteren. Ik wil zelf respectvol omgaan met mensen, dieren en de natuur om ons heen en kon het niet laten om ook jullie daar menigmaal met opgeheven vingertje op te wijzen.
Een beetje overdreven, vooral omdat ik voor eigen parochie preek: natúúrlijk zijn jullie allemaal bewust bezig met consuminderen, recyclen en lief zijn voor elkaar.
Duh.

Nee, het moet anders.
Ik ga jullie niet meer iedere twee weken vertellen over de bloempjes en de bijtjes, ik kom hier alleen nog als ik iets Belangrijks te vertellen heb.
Je weet wel, Grote Wolprojecten, Hergebruikvoorstellen en een enkele keer misschien toch ietsepietsje moraliserend over de wereld.
Maar vooral kom ik zo nu en dan even langs met chocola en thee en een kletspraatje.

Dus, wil je me hier zo nu en dan ontmoeten, vul je email-adres dan rechtsboven in, dan krijg je bericht van mijn bericht.
Zoniet, dan neem ik hier innig afscheid van je, doe voorzichtig, eet gezond en wees lief voor dieren.

Als afscheid een bloementuin. Niet zomaar een bloementuin, maar een sjaal die mijn lieve vriendin Nirala speciaal voor mij maakte.
Want daar kun je me in de tussentijd altijd vinden, in de bloementuin.

Lof der Liefde

Toen ik nog een jonge en onervaren Kyroushka was, leek het mij erg belangrijk dat mijn toekomstige verloofde toch op zijn minst in het bezit was van een brommer. Het merk deed er geloof ik ook nog toe, maar welke dat had moeten zijn ben ik gelukkig vergeten.
Daarna kwam het besef dat het toch belangrijker was dat het vriendje in kwestie een beetje persoonlijkheid had. Dat hield toen vooral in dat hij bijdehand moest zijn, goed gebekt zeg maar, met name tegenover leraren.
Ook daar ben ik op teruggekomen.

Het idee dat Hij ouder moest zijn heeft mij gek genoeg nooit gestoord. Tot ik, bij mijn voorlaatste vriendje (die een aantal jaren jonger was) besefte dat wij geen gemeenschappelijke favoriete kinderprogramma's hadden (hij had nog nooit van Swiebertje gehoord).
Het was toen snel afgelopen met de pret, je moet de belangrijke dingen in elkaars leven wel herkennen, vind ik.
Wat het langste stand heeft gehouden was de onbenullige gedachte (dat kan ik nu ruimhartig toegeven) dat de Ideale Man iets langer moet zijn.

Hier tartte ik het Lot. Mij werd namelijk Houtman in de schoot geworpen.

Houtman, lieve lezers, is een stukkie kleiner dan ik. Bijna zes centimeter, om precies te zijn. Da's heel wat, als je er naast staat.
Maar dit is nog niet alles.
Hij is ook lichter dan ik. Nou ga ik hier niet aan jullie vertellen hoevéél lichter, maar laat ik zeggen dat het verschil significant is.
En, nu ik jullie toch met mijn frustraties lastig val, hij heeft bovendien een schoenmaat kleiner dan ik.

Was dat een reden tot twijfel? Heb ik hem hierom geweigerd?
Ehm, ja. In eerste instantie wel.
Maar gelukkig had ik de ervaringen met die voorgaande vriendjes. Iedere keer als een verkering uit was kon er weer een streepje door een voorwaarde op mijn Verlanglijst.
Rijk? Nop.
Bijdehand? Zeker niet.
Auto van de zaak? Laat me niet lachen.

Eerlijk? Ja.
Humor? Zo'n beetje het allerbelangrijkste.
Lief? Daar zijn we aangekomen bij de Hoofdzaak. Hij moet lief zijn, een goed mens, iemand waarbij je trots bent dat jij je leven met hem mag delen.

Dus, voor alle singles onder jullie die op zoek zijn naar de Ideale Partner: kijk eens in je vriendenkring of er iemand bij is die iets kleiner is dan jij.
Dat zijn de leuksten.

Een wereld vol kleur

vilten kralen

Ik word woedend van berichten over primitieve mannen en hun minachting voor vrouwen. Over haantjesgedrag van wereldleiders en het korte-termijn-denken en eigen zakken vullen. Over de corrumperende invloed van status en macht. En over het ongenuanceerd zwart-wit denken van sommige mensen.
Woedend!
Zo, dat is er uit.

bloemen van wol

Gelukkig zijn er ook berichten waar ik blij van word, waar ik hoop en energie van krijg.
Kennen jullie Hans Rosling? Een Zweedse arts en professor Internationale Gezondheid én mijn nieuwste Held.
Naast J.R.R.Tolkien staat hij, op eenzame hoogte.
Het is in het Engels, maar ik gun jullie dat je dit ook hoort, dus ik hoop dat je een kwartiertje kan luisteren: de feiten van wereldproblemen.

100 gebreide mutsjes voor baby's in Malawi

Ik wil niet zwart-wit denken, zelfs geen grijstinten, jakkes.
Dit jaar heb ik een héél goed voornemen. Ik ga niet meer op zoek naar mijn taille, ik stop ook niet met chocola, sporten zal ik nooit leuk vinden, nee, ik ga vanaf nu bewust de kleuren van de wereld opzoeken. In alle vormen. Overal. Groot en klein.
Dat ga ik doen.

China

Singapore

Ecuador

Angola

Maleisië

Dubai

Singapore

Mexico

Zuid-Afrika

Kazachstan

 Een wereld vol kleur.