De laatste Draadjes

Die losse draadjes waar ik het een poosje geleden over had, die zijn, wis en waarachtig, keurig verwerkt in prachtige afgeronde projecten, de een na de ander!

De wollen oneindig-dunne-draadjes-sjaal is een omslagdoek geworden die niet meer van mijn schouders afgaat.

De katoenen sjaal is ook af.
Gewoon niet teveel over het einddoel nadenken, maar stug doorhaken. Haken, kletsen en theedrinken.

net te weinig petrolkleur voor het linkerhoekje, maar kniesoor die daar op let...

Zelfs het lieve-oma-kleedje is afgerond en heeft een functie gekregen waar zowel Dikke Poes als ikzelf heel blij mee zijn.

zacht, dik, rond en héél harig!

Voor diegenen die intens hebben meegeleefd met mijn eerste en enige zelfgebreide sokken, alwaar na een week al een gat inzat omdat ik ze zo nodig van pure wol wilde maken: ook hier is alles opgelost en gladgestreken.
In eerste instantie werden ze omgetoverd tot polswarmers, maar toen het alras kouder werd kwam de top er weer op, uiteraard zonder hiel met gat.

Maar mét een blote duim om discreet de neus te kunnen afvegen.

Ook het laatste Truienfabrieksel wil ik nog met jullie delen. Een stukje boord van de mouw van een vervilte oude trui. Ik vind hem érrug leuk, mijn lichtgewicht armband.
Afknippen, borduren en dichtnaaien, heel simpel.

Tja, en dan het aller-allerlaatste losse draadje. Deze blog.
Eigenlijk had ik hier al een keer afscheid genomen, maar het lag toch nog een beetje open, in afwachting van wat zou komen. Maar het leven gaat door, Puberzoon is geen puber meer maar een Serieuze Student (haha...), Puberdochter zucht onder de eindexamenstress en gaat hopelijk haar broer achterna. Ook voor Houtman en mij dienen zich nieuwe en spannende projecten aan.

Je kunt me natuurlijk nog altijd vinden op Pinterest of Instagram, maar voor hier en nu, lieve Laatste Lezers, lieve Toevallige Passanten en lieve Stalkers: 

't is mooi 'west, ik zeg moi  

(dat is hoogdrents voor: ik wens je een fijne dag, pas goed op jezelf en vooral, het ga je goed).
Liefs, Kyra

Losse draadjes

Ik ben vreselijk druk bezig.
Niet alleen met opruimen, wás het maar zo overzichtelijk. Mijn leven is niet overzichtelijk. Dat ligt grotendeels aan het leven, maar ook enigszins aan mijzelf.
Bijna een jaar geleden, in de herfst van 2015, was ik begonnen met het breien van een omslagdoek. Groot inzetten was toen mijn motto.

Leuk plan, maar door die verschrikkelijk dunne draadjes schiet het maar niet op. Ik had nog (jolig) geschreven dat het wel een paar herfsten zou gaan duren voordat de rand eromheen zou kunnen worden gehaakt.
Ik ben inderdaad nog bezig.

zie die onzinnig dunne draadjes!

Daarnaast kreeg ik wat spannende bolletjes katoen in kleuren waar ik helemaal week van werd. Tijd voor een haakproject. En waarom niet nóg een omslagdoek, een mens kan in dit land nooit genoeg omslagdoeken hebben.

Ondertussen ging het opruimen van het huis natuurlijk gewoon door. Uitzoeken, schoonmaken, repareren (nou ja, op de stapel-om-te-repareren leggen) en wegdoen. Werkelijk waar, ik breng op dit moment mínstens zoveel naar de kringloop als dat ik er weer weg haal.

Daar zit uiteraard een bedenkelijke balans in.
Want toen vond ik in diezelfde kringloop, in die goeie ouwe vertrouwde kringloop, een klein wollen kleedje, liefdevol gehaakt door een ongetwijfeld liefdevol oud omaatje.

Fijn om onder te kruipen tijdens de koude winter, die nog lang niet gaat komen.
Maar het kleedje is net te klein. Of ik ben net te groot.

Daar kunnen we filosofisch over doen, maar we kunnen ook gewoon een haaknaald pakken, een min of meer bijpassend bolletje wol in de wolmand zoeken en er een dikke rand omheen haken.

Kortom, ik zit, nog steeds tussen het opruimen door, in het zonnetje te haken; wissel zo nu en dan van werkje en probeer me ondertussen te bedenken hoe ik toch in vredesnaam mijn leven weer wat overzichtelijker krijg.

Overpeinzingen in het Chinees

Nazomertijd, oogsttijd

Ja hoor, het is weer zover, het opruimvirus gaat rond.
Ik voelde het al een beetje toen ik gisteravond naar bed ging. Onrustig, warm, kriebelig.
Nu, na nog geen zes uur slaap, sta ik koortsachtig om me heen te kijken: Wat - Kan - Weg!
Overal liggen Te Doen-lijstjes die ik vanochtend nog vóór mijn eerste kop thee had opgesteld.
Stapels met administratie liggen klaar om afgehandeld te worden, de naaimand is overvol, opeens zie ik overal spinnenwebben en vieze vegen. Maandenlang heb ik het kunnen negeren, maar nu is de maat vol.

Dat betekent dat mijn onbewuste geest de zomer al heeft geschrapt en zich klaar maakt voor de herfst.
Het betekent ook dat mijn bewuste geest iets zoekt om de schok te vergeten van een veel te spontaan bezoek aan een veel te onervaren kapper (die ook nog eens alleen Chinees sprak en ik wist zo snel niet het Chinese woord voor STOP!).

het treurig afgehakte achterstuk valt nog te camoufleren met een sjaaltje...

Les geleerd: sommige woorden moet je echt in zoveel mogelijk talen kennen. Zoals "dag", "bedankt", "ik hou van je" en "stop".

Ach, nog maar een paar weken geleden zat ik zo ontspannen voor onze ouwe trouwe caravan, met niets meer te doen dan thee drinken, Chocolonely repen bij het campingwinkeltje kopen (of, als ik het voor elkaar kreeg, láten kopen) en vrolijke vlaggetjes haken voor al die scheerlijnen waar iedereen steeds maar weer zijn nek over wilde breken.

Het enige waar ik last van had waren de muggen 's nachts (oplossing: een klamboe) en een invasieve octopus.

Zorgeloze zomerdagen, ze vliegen voorbij.

De herfst betekent ook een terugkeer naar mijn digitale binnenwereld. Niet dat jullie nu overspoeld gaan worden door blogberichten, nee nee, denk aan het opruimvirus, geen tijd. Maar mijn hart gaat weer uit naar Pinterest (altijd goed voor een tevreden regenachtig avondje) en sinds kort (let op, Kyroushka gaat mee in de vaart der volkeren) zelfs Instagram (zie het overduidelijke - want niet kleiner te krijgen - logo in de kolom hier rechts)!
Dat laatste was wel even slikken, meer beeld en veel minder aan het woord. Maar ik ben flexibel...

Ik wens jullie allemaal een heerlijke nazomer (zoals dat zo aandoenlijk heet) en hoop jullie op de regenachtige dagen (en kom, die hebben we ruimschoots, dit jaar) fijn op Pinterest en Instagram te treffen.

Ik groet jullie allen recht hartelijk.
Ni hao

Truienfabrieksels 1

Het is hier in het Noorden nog altijd wat frisjes, de lente wil niet echt opschieten. Ook al kan ik met gepaste trots vertellen dat mijn moestuin klaar ligt, geschoond, bemest en voorlopig nog even bedekt, toch zit ik vooral binnen.
Daar ligt al een poosje een fantastisch, knalroze, wollen vestje, dat - geheel in traditie - te warm gewassen is en met de beste wil ter wereld niet meer om mijn lijf past.
Nu het eerste verdriet verwerkt is, zie ik hier een nieuwe kans voor schaar en naald.

Wat is namelijk het geval?
Van truien maak je makkelijk polswarmers en laten we eerlijk zijn, een mens kan nooit genoeg polswarmers hebben. Ik heb ze gevilt, gebreid (gekregen) en genaaid. In alle kleuren. Maar nog niet in knalroze.
Ik knip dus dapper de mouwen van het vestje af. En zoek er bijpassende kleuren haakkatoen bij uit.

Met de immer populaire festonsteek maak ik allereerst een basis voor het haakwerk. In de lussen van de festonsteek haak ik vervolgens om en om één en vervolgens twee stokjes (dit hangt natuurlijk af van hoe breed je festonsteek is, maar dat is gewoon even uitproberen).

Ik haak op één bepaald punt de lus van de festonsteek aan de overkant mee, zodat er een afgescheiden opening voor de duim komt. Gewoon in dezelfde toer.

De onderkant festoneer ik met groene katoen. Een soort grasveldje, eigenlijk. Daar horen dan natuurlijk bloemen bij. Voor de stengels gebruik ik de kettingsteek.
De eerste bloem (rijgsteek) ziet er zo uit:

Die haal ik toch weer uit, niet bloemig genoeg. De volgende bloemen worden kleiner en hier gebruik ik de stersteek.
Beter, veel beter.

Ik weef de draad twee keer om het kruispunt van de draden, zo hou ik de draden mooi bij elkaar en bovendien benadruk ik het bloemenhart hiermee.

 Dikke trui, polswarmers en sneeuwklokjes. Wie doet me wat...

Delen en vermenigvuldigen

Het is natuurlijk nog steeds winter, de tijd waarin ik eigenlijk had moeten soppen en poetsen, je weet wel, met zo'n emmer en een spons en zo. Maar de houtkachel snort zo lekker en de breipennen tikken zo gezellig.

mijn omslagdoek vordert gestaag...

Bovendien heeft een vriendin weer zo'n fijne zak doorschuifkleren langsgebracht.
Wat doet een normaal mens dan, ik bedoel maar, de geest is gewillig, maar het vlees is zo zwak.
De emmer fluks weer teruggezet.
Blij de zak ingedoken.
Stapeltjes gemaakt:
a. direct aan
b. nog iets aan vermaken
c. voor een volgende ontvanger.

Dat er door de economische crisis dingen veranderd zijn, merk ik wel. Het is volstrekt normaal om te pronken met je nieuwste aanwinsten uit de Kringloop. Voedsel en auto's delen we met elkaar, we hebben maandelijks gezellige ruilmiddagen en we lenen zo nu en dan een apparaat van de buurvrouw en omgekeerd.
Delen is het nieuwe Kopen.

In die zak zat zomaar een linnen broek (ik hou van linnen, het kreukt ontzettend en daar hoef je je nou eens niet voor te verontschuldigen). Prachtig zilverkleurig. Maar te kort, echt te kort. Een wijde broek moet wel om de enkels zwabberen, vind ik.

Met broek, bijpassend glanskatoen en een haaknaald ging ik opgewekt bij die houtkachel zitten haken.

eerst het sierbiesje eraf geknipt

een festonsteek langs de broekspijp als basis voor de stokjes

Voor de gewenste lengte moest ik vijf toeren stokjes haken. Voor de laatste (zesde) toer haakte ik een sierrandje door afwisselend een halve vaste, een vaste, een steek overslaan, drie stokjes in dezelfde steek, weer steek overslaan, vaste en ditzelfde riedeltje opnieuw (dus weer een halve vaste, enz.).

mijn prachtige, gekreukte, zilveren broek

En de rest van de Zak?
Wat mij niet past of niet bij mij past, leg ik weer op stapeltjes voor andere ontvangers, ik ken een aantal mensen die daar weer heel blij mee zullen zijn. Bovendien komt er een klein stapeltje bij van wat ik zelf weer opruim.
Zo wordt delen vermenigvuldigen.