De laatste Draadjes

Die losse draadjes waar ik het een poosje geleden over had, die zijn, wis en waarachtig, keurig verwerkt in prachtige afgeronde projecten, de een na de ander!

De wollen oneindig-dunne-draadjes-sjaal is een omslagdoek geworden die niet meer van mijn schouders afgaat.

De katoenen sjaal is ook af.
Gewoon niet teveel over het einddoel nadenken, maar stug doorhaken. Haken, kletsen en theedrinken.

net te weinig petrolkleur voor het linkerhoekje, maar kniesoor die daar op let...

Zelfs het lieve-oma-kleedje is afgerond en heeft een functie gekregen waar zowel Dikke Poes als ikzelf heel blij mee zijn.

zacht, dik, rond en héél harig!

Voor diegenen die intens hebben meegeleefd met mijn eerste en enige zelfgebreide sokken, alwaar na een week al een gat inzat omdat ik ze zo nodig van pure wol wilde maken: ook hier is alles opgelost en gladgestreken.
In eerste instantie werden ze omgetoverd tot polswarmers, maar toen het alras kouder werd kwam de top er weer op, uiteraard zonder hiel met gat.

Maar mét een blote duim om discreet de neus te kunnen afvegen.

Ook het laatste Truienfabrieksel wil ik nog met jullie delen. Een stukje boord van de mouw van een vervilte oude trui. Ik vind hem érrug leuk, mijn lichtgewicht armband.
Afknippen, borduren en dichtnaaien, heel simpel.

Tja, en dan het aller-allerlaatste losse draadje. Deze blog.
Eigenlijk had ik hier al een keer afscheid genomen, maar het lag toch nog een beetje open, in afwachting van wat zou komen. Maar het leven gaat door, Puberzoon is geen puber meer maar een Serieuze Student (haha...), Puberdochter zucht onder de eindexamenstress en gaat hopelijk haar broer achterna. Ook voor Houtman en mij dienen zich nieuwe en spannende projecten aan.

Je kunt me natuurlijk nog altijd vinden op Pinterest of Instagram, maar voor hier en nu, lieve Laatste Lezers, lieve Toevallige Passanten en lieve Stalkers: 

't is mooi 'west, ik zeg moi  

(dat is hoogdrents voor: ik wens je een fijne dag, pas goed op jezelf en vooral, het ga je goed).
Liefs, Kyra

Losse draadjes

Ik ben vreselijk druk bezig.
Niet alleen met opruimen, wás het maar zo overzichtelijk. Mijn leven is niet overzichtelijk. Dat ligt grotendeels aan het leven, maar ook enigszins aan mijzelf.
Bijna een jaar geleden, in de herfst van 2015, was ik begonnen met het breien van een omslagdoek. Groot inzetten was toen mijn motto.

Leuk plan, maar door die verschrikkelijk dunne draadjes schiet het maar niet op. Ik had nog (jolig) geschreven dat het wel een paar herfsten zou gaan duren voordat de rand eromheen zou kunnen worden gehaakt.
Ik ben inderdaad nog bezig.

zie die onzinnig dunne draadjes!

Daarnaast kreeg ik wat spannende bolletjes katoen in kleuren waar ik helemaal week van werd. Tijd voor een haakproject. En waarom niet nóg een omslagdoek, een mens kan in dit land nooit genoeg omslagdoeken hebben.

Ondertussen ging het opruimen van het huis natuurlijk gewoon door. Uitzoeken, schoonmaken, repareren (nou ja, op de stapel-om-te-repareren leggen) en wegdoen. Werkelijk waar, ik breng op dit moment mínstens zoveel naar de kringloop als dat ik er weer weg haal.

Daar zit uiteraard een bedenkelijke balans in.
Want toen vond ik in diezelfde kringloop, in die goeie ouwe vertrouwde kringloop, een klein wollen kleedje, liefdevol gehaakt door een ongetwijfeld liefdevol oud omaatje.

Fijn om onder te kruipen tijdens de koude winter, die nog lang niet gaat komen.
Maar het kleedje is net te klein. Of ik ben net te groot.

Daar kunnen we filosofisch over doen, maar we kunnen ook gewoon een haaknaald pakken, een min of meer bijpassend bolletje wol in de wolmand zoeken en er een dikke rand omheen haken.

Kortom, ik zit, nog steeds tussen het opruimen door, in het zonnetje te haken; wissel zo nu en dan van werkje en probeer me ondertussen te bedenken hoe ik toch in vredesnaam mijn leven weer wat overzichtelijker krijg.

Vogelvestjes

Ik liep er in de kringloop zomaar tegenaan.
Zo'n warm wollen vest waar je in deze dagen opeens zo'n behoefte aan hebt (wat is dat toch met Nederlandse zomers?) In warm-oranje, prachtige kleur.
Maar erg model jaren 80.

De jonkies onder jullie vinden dat misschien weer helemaal hip en van deze tijd, ikzelf vond die mode toen al vreselijk en ik zie geen enkele reden om daarin van gedachten te veranderen. Kortom, er moest wel wat aan gebeuren.
Bovenal wilde ik die vreselijke brede tailleband weg (toch al een gevoelig punt).
Om te voorkomen dat het zou gaan rafelen, ging ik er eerst met een tricotzigzagsteek langs, ideaal voor stretchstoffen. Die steek heeft waarschijnlijk een andere, officiële naam, maar die weet ik niet, ik bedoel deze:

Daarna mocht de schaar erin.
Daar ben ik heel goed in, in knippen. Op dezelfde manier als ik goed ben in het uit elkaar halen van dingen. Het is de stap daarna die nog weleens wil mislukken.

Zoniet in dit geval.
Ik legde er een klein zoompje in, gewoon met de stiksteek. Misschien had het nog iets rechter gekund, maar kniesoor die daar op let.

Ook de mouwen moesten worden gekortwiekt. Zelfde formule.

Er zaten wat mottengaatjes in (of sigarettengaatjes, dat gebeurde in die jaren natuurlijk nog wel eens), maar dat is natuurlijk een fluitje van een cent voor een viltster. Beetje wol, viltnaald en afwassponsje, voorzichtig prikken (anders maak je alleen maar meer gaatjes) en voilà, gaatje gevuld:

Omdat ik de V-hals wat te dramatisch vond (zó jaren 80...) heb ik de knoop van de afgeknipte strook weer een stukje boven de andere knopen geplaatst. Aan de andere kant een nieuw knoopsgat genaaid (kleinste zigzag) en opengeknipt. 

De knopen zette ik opnieuw vast met een gezellig bijpassend kleurtje.

Tot slot moest er natuurlijk een versierinkje bij. En omdat ik nog steeds erg in de vogels ben kwam er een tweede vogeltje in mijn kledingkast.

het (ongestreken) totaalbeeld

Het moet dus toch echt wel zomer zijn!

Kyroushka's Bloementuin

Kijk eens!
Kijk nou toch eens!!
De mooiste magnolia van het dorp. Wat zeg ik, van Drenthe. Nee, waarschijnlijk van heel Nederland, kan niet anders.

Zo begon ik met dit bericht, volkomen terecht natuurlijk, want mijn magnolia is echt de mooiste van het land.
Maar opeens dacht ik: ja maar, dit weten ze al lang, ze wéten hoe mooi mijn tuin is, ze wéten al dat ik weer ga zaaien en planten en druk bezig ben in mijn moestuin.

Ze kennen allemaal de namen van mijn kipjes (kom, kom, die had je moeten weten: Tok, de kip in de overgang, de verlegen Polly en Ester 2.0, Evert die eigenlijk een jongetje had willen zijn en tenslotte de twee kippen die Ludowica en Gwendoline heetten, maar die door hun gedrag nu gewoon De Terroristen worden genoemd).
Kortom, Kyroushka, dacht ik, Kyroushka, je valt in herhalingen en daar zit niemand op te wachten.
Daar moest ik even aan wennen, aan dat idee. Maar het is zo, we moeten streng zijn, in deze overvolle blogwereld moet je wel iets toe te voegen hebben.

Ik begon deze blog ooit met het idee om de wereld te verbeteren. Ik wil zelf respectvol omgaan met mensen, dieren en de natuur om ons heen en kon het niet laten om ook jullie daar menigmaal met opgeheven vingertje op te wijzen.
Een beetje overdreven, vooral omdat ik voor eigen parochie preek: natúúrlijk zijn jullie allemaal bewust bezig met consuminderen, recyclen en lief zijn voor elkaar.
Duh.

Nee, het moet anders.
Ik ga jullie niet meer iedere twee weken vertellen over de bloempjes en de bijtjes, ik kom hier alleen nog als ik iets Belangrijks te vertellen heb.
Je weet wel, Grote Wolprojecten, Hergebruikvoorstellen en een enkele keer misschien toch ietsepietsje moraliserend over de wereld.
Maar vooral kom ik zo nu en dan even langs met chocola en thee en een kletspraatje.

Dus, wil je me hier zo nu en dan ontmoeten, vul je email-adres dan rechtsboven in, dan krijg je bericht van mijn bericht.
Zoniet, dan neem ik hier innig afscheid van je, doe voorzichtig, eet gezond en wees lief voor dieren.

Als afscheid een bloementuin. Niet zomaar een bloementuin, maar een sjaal die mijn lieve vriendin Nirala speciaal voor mij maakte.
Want daar kun je me in de tussentijd altijd vinden, in de bloementuin.