Vogelvestjes

Ik liep er in de kringloop zomaar tegenaan.
Zo'n warm wollen vest waar je in deze dagen opeens zo'n behoefte aan hebt (wat is dat toch met Nederlandse zomers?) In warm-oranje, prachtige kleur.
Maar erg model jaren 80.

De jonkies onder jullie vinden dat misschien weer helemaal hip en van deze tijd, ikzelf vond die mode toen al vreselijk en ik zie geen enkele reden om daarin van gedachten te veranderen. Kortom, er moest wel wat aan gebeuren.
Bovenal wilde ik die vreselijke brede tailleband weg (toch al een gevoelig punt).
Om te voorkomen dat het zou gaan rafelen, ging ik er eerst met een tricotzigzagsteek langs, ideaal voor stretchstoffen. Die steek heeft waarschijnlijk een andere, officiële naam, maar die weet ik niet, ik bedoel deze:

Daarna mocht de schaar erin.
Daar ben ik heel goed in, in knippen. Op dezelfde manier als ik goed ben in het uit elkaar halen van dingen. Het is de stap daarna die nog weleens wil mislukken.

Zoniet in dit geval.
Ik legde er een klein zoompje in, gewoon met de stiksteek. Misschien had het nog iets rechter gekund, maar kniesoor die daar op let.

Ook de mouwen moesten worden gekortwiekt. Zelfde formule.

Er zaten wat mottengaatjes in (of sigarettengaatjes, dat gebeurde in die jaren natuurlijk nog wel eens), maar dat is natuurlijk een fluitje van een cent voor een viltster. Beetje wol, viltnaald en afwassponsje, voorzichtig prikken (anders maak je alleen maar meer gaatjes) en voilà, gaatje gevuld:

Omdat ik de V-hals wat te dramatisch vond (zó jaren 80...) heb ik de knoop van de afgeknipte strook weer een stukje boven de andere knopen geplaatst. Aan de andere kant een nieuw knoopsgat genaaid (kleinste zigzag) en opengeknipt. 

De knopen zette ik opnieuw vast met een gezellig bijpassend kleurtje.

Tot slot moest er natuurlijk een versierinkje bij. En omdat ik nog steeds erg in de vogels ben kwam er een tweede vogeltje in mijn kledingkast.

het (ongestreken) totaalbeeld

Het moet dus toch echt wel zomer zijn!

Het Puberbrein

Weinig dingen zo bevreemdend als het puberbrein.
Er is al veel over geschreven en gezegd, maar ik voel een sterke drang om daar nog wat aan toe te voegen.

Waar ik de afgelopen dagen door huis en tuin heenhuppelde omdat het opeens verrukkelijk zomerweer was (nota bene: twee weken geleden lag er nog sneeuw onder de mooiste magnolia van Nederland!)...

...kruipen mijn twee pubers narrig uit hun hol met dikke truien aan om te vragen of die deur alsjeblieft dicht mag.
Als ze naar school vertrokken zijn gooi ik de ramen op hun potdichte kamers zuchtend (maar niet te diep) weer wagenwijd open.
Ze hebben sowieso iets tegen buitenlucht. Als jullie zouden weten hoelang ik ze heb moeten bewerken om weer eens ouderwets met zijn vieren op pad te gaan (varen - dus niet eens roeien - in de Weerribben, mét picknick: broodjes, eiersalade, soep en versgebakken koekjes - ik laat geen verleidingsmiddel ongebruikt)!
Ze blijven liever binnen, ramen en deuren dicht, laptop open.

Er is nog meer opmerkelijks bij pubers.
Sommige spieren werken bovennatuurlijk goed, met name de duimspier (in combinatie met een mobieltje), andere spieren werken daarentegen nauwelijks (de rest van het lichaam). 

Om die reden zijn ze onthutsend snel met communiceren (digitaal én mondeling) en ongelooflijk langzaam met andere dingen (kamer opruimen, beginnen met hun huiswerk).

Eigenlijk zijn ze evolutionair een raadsel: hun slechte eetgedrag (ze lusten niets tenzij het ongezond is) gecombineerd met het niet overzien van risico's (de befaamde tunnelvisie, ze hebben blijkbaar een zeer beperkt zichtveld, zo zien ze bijvoorbeeld niet dat er al dagen iets op de trap ligt wat naar boven moet, lévensgevaarlijk!).
Het is een wonder dat ze niet zijn uitgestorven, die pubers.

Puberzoon doet deze maand zijn eindexamen en hij begint, geloof ik, een beetje uit de gevaarlijke zone te komen.
Hij zegt namelijk dat hij nu alles onder controle heeft en dat hij echt genoeg aan zijn huiswerk doet en dat ik niet zo moet stressen over die examens. Dat ik hem nooit zie studeren is uiteraard mijn eigen schuld, daar kan hij ook niets aan doen.
Hij zegt zelfs goedemorgen als hij beneden komt.
Kniesoor die dan nog zegt dat het al lang middag is.

kamer opruimen in het tempo van een slak...

Maar het onbegrijpelijkst van alles vind ik toch dat je van zó iets buitenaards zóveel kan houden.

Kyroushka's Bloementuin

Kijk eens!
Kijk nou toch eens!!
De mooiste magnolia van het dorp. Wat zeg ik, van Drenthe. Nee, waarschijnlijk van heel Nederland, kan niet anders.

Zo begon ik met dit bericht, volkomen terecht natuurlijk, want mijn magnolia is echt de mooiste van het land.
Maar opeens dacht ik: ja maar, dit weten ze al lang, ze wéten hoe mooi mijn tuin is, ze wéten al dat ik weer ga zaaien en planten en druk bezig ben in mijn moestuin.

Ze kennen allemaal de namen van mijn kipjes (kom, kom, die had je moeten weten: Tok, de kip in de overgang, de verlegen Polly en Ester 2.0, Evert die eigenlijk een jongetje had willen zijn en tenslotte de twee kippen die Ludowica en Gwendoline heetten, maar die door hun gedrag nu gewoon De Terroristen worden genoemd).
Kortom, Kyroushka, dacht ik, Kyroushka, je valt in herhalingen en daar zit niemand op te wachten.
Daar moest ik even aan wennen, aan dat idee. Maar het is zo, we moeten streng zijn, in deze overvolle blogwereld moet je wel iets toe te voegen hebben.

Ik begon deze blog ooit met het idee om de wereld te verbeteren. Ik wil zelf respectvol omgaan met mensen, dieren en de natuur om ons heen en kon het niet laten om ook jullie daar menigmaal met opgeheven vingertje op te wijzen.
Een beetje overdreven, vooral omdat ik voor eigen parochie preek: natúúrlijk zijn jullie allemaal bewust bezig met consuminderen, recyclen en lief zijn voor elkaar.
Duh.

Nee, het moet anders.
Ik ga jullie niet meer iedere twee weken vertellen over de bloempjes en de bijtjes, ik kom hier alleen nog als ik iets Belangrijks te vertellen heb.
Je weet wel, Grote Wolprojecten, Hergebruikvoorstellen en een enkele keer misschien toch ietsepietsje moraliserend over de wereld.
Maar vooral kom ik zo nu en dan even langs met chocola en thee en een kletspraatje.

Dus, wil je me hier zo nu en dan ontmoeten, vul je email-adres dan rechtsboven in, dan krijg je bericht van mijn bericht.
Zoniet, dan neem ik hier innig afscheid van je, doe voorzichtig, eet gezond en wees lief voor dieren.

Als afscheid een bloementuin. Niet zomaar een bloementuin, maar een sjaal die mijn lieve vriendin Nirala speciaal voor mij maakte.
Want daar kun je me in de tussentijd altijd vinden, in de bloementuin.

Truienfabrieksels 2

Achter ons huis staat tegen een muur een vuurdoorn.
Een heel erg grote en wilde vuurdoorn, want één van de kenmerken van een vuurdoorn is dat hij kort gehouden moet worden en dat vergeten we nog wel eens.

Een grote en wilde vuurdoorn is echter een paradijs voor vogels. Zo hebben we ieder jaar wel een merel die er gaat nestelen (en als je een beetje gevaarlijk uit het slaapkamerraam gaat hangen kijk je recht de kraamkamer in).
Daarnaast is onze vuurdoorn een soort Italiaanse volksbuurt voor mussen. Er wonen er zeker vijftig bij elkaar en dat hangt de godganse dag een beetje uit die takken naar elkaar te schreeuwen en te schelden.
Oorverdovend.

Mussen zijn niet bijzonder, je vindt ze over de hele wereld, van Alaska tot aan India. In Dehli zijn ze misschien ietsje minder dik gekleed, maar het zijn overal diezelfde brutale straatvlegels.
Ik hou van mussen.
Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die van kolibries en roodkeelnachtegalen houden, heus. Maar geef mij maar een gezellige, dikke, ordinaire mus.

Dus toen ik een tweedehands warmgeel wollen vestje tegenkwam, moest er iets op.
Iets lente-achtigs, iets vogelachtigs.
Een mus.

Je hebt nodig: een viltnaald (medium), een sponsje en wat losse wol in de gewenste kleuren.
Prikken.
Als het naar je zin is kan je het nog even nawrijven, zo vilt het mooi in elkaar.

achterkant

Mijn mus.

En mocht jij nou net niet van mussen houden, dan prik je een narcis op je trui of vest. Of een paashaas, een lammetje of een kuiken.
Want het is eindelijk lente.

selfie met mus en stippenjurk