Oplappen

Ik hield er al jarenlang rekening mee dat het ooit zou gaan gebeuren. Nu was het zover en het was nog steeds een enorme klap.
Mijn Lievelingsspijkerbroek was op.  Versleten. Vol met gaten op de knie en daarboven (hoezo daarboven, wat gebeurt er nou boven de knie?).
Toen ik vanochtend ook nog met mijn Lievelingsjúrk bleef hangen aan een spijker, waardoor ik opeens een enorme winkelhaak op bilhoogte had, was de ellende compleet.
Het was óf depressief bij de pakken neerzijgen óf de handen uit de mouwen steken.

De grote tafel in de huiskamer werd leeggehaald (een enorm karwei, want daar ligt alles waar iedereen op een willekeurig moment van de dag mee bezig wil zijn).
De naaimachine, die normaal gesproken een luizenleventje heeft in dit huishouden, werd op tafel gezet, de naaidoos ernaast en de gehele verstelmand vlakbij, op de vloer.

Ik ken mezelf, als ik er eenmaal voor ga zitten ga ik dagenlang door. Dan eten we in de keuken omdat er geen centimeter meer vrij is op de grote tafel.
Als we al eten, want dat schiet er dan ook vaak bij in.

Eerst mijn broek.
Ach, mijn lieve trouwe broek, versleten tot op de draad. De enige broek die niet stiekem steeds krapper werd.

Vroeger kreeg je op je oude broek lappen van nóg oudere broeken. Datzelfde ga ik met mijn broek doen, alleen wat fleuriger. Uiteraard.
Mooie lapjes zat, want die sparen we. Alles wat een leuk stofje heeft komt in een grote lade te liggen (die steeds voller wordt). Bijvoorbeeld een lief jurkje van toen Puberdochter nog lieve jurkjes droeg.

een stukje uit de mouw

Om de lapjes wat steviger te maken strijk ik er vlieseline op. Bakpapier eronder, anders plakt het aan je strijkplank.

zwarte vlieseline

Netjes uitknippen.

Ik hou niet van overbodig werk, maar dit betaalt zich straks dubbel en dwars terug: met een rijgdraad zet ik de verstevigde lappen op de kale plekken.

Met de naaimachien in actie. Nu zie je waarom dat rijgwerk zo nodig was, je naait lappen op broeken via de pijp en dat is krap.
Heel krap.
Dan is het fijn als de boel niet kan verschuiven.

Mijn Lievelingsspijkerbroek, weer als nieuw.

Ook Lievelingsjurk mag onder het mes. Eerst die afschuwelijke winkelhaak dichtzigzaggen.

Welke stof ik ook zou uitkiezen, je ziet het altijd. Dan kan je dus net zo goed een vrolijke stippelstof gebruiken. Rood met witte stippen.

De rest van de dag was ik bezig met zomen inleggen, broeken vernauwen en rokken van jurkjes maken.
's Avonds aten we tosti's met in kwarten gesneden sinaasappels.
In de keuken.

Out of Africa

Afrikaanse stoffen

Ik heb een zwak voor Afrika...
Onlangs las ik voor de miljoenste keer het boek van Karen Blixen, "Out of Africa", en haar 30 jaar later geschreven naschrift "Shadows on the Grass". De film was natuurlijk al geweldig, het boek nog vele malen meer. Blixen heeft een prachtige, poëtische schrijfstijl en de verhalen zijn doordrenkt met heimwee naar Afrika.
Ik begrijp haar wel.

Karen Blixen achter haar bureau, Nairobi

Ik kom wel eens in landen als Kenya en Tanzania. Het moment dat je het vliegtuig uitstapt ruik je het al. Afrika. Beetje stoffig, warm, kruidig.
De hemel in Afrika is ook anders, breder als het ware. De wolken hangen er lager. Kleuren zijn er intenser, de rode aarde, het groen van de bomen, het blauw van de lucht.
Op zo'n moment komt er bij mij een soort oerheimwee naar boven. Zeg, kennen wij elkaar niet?

Amboseli Park

Ook ben ik dol op Afrikaanse kralen. Bijvoorbeeld die van glas, gesmolten van oude limonade- en bierflesjes. De flesjes worden op kleur gesorteerd, in kleine stukjes gebroken en in een mal van steen gelegd, met in het midden een verticale pin. Vervolgens gaat het de oven in.
Prachtig in al zijn eenvoud.

verpulverd glas in een kralenmal (foto ghanacraft)

hier gaan ze in de oven (foto ghanacraft)

 Ik verdenk de groene kralen trouwens van Nederlandse connecties...

Ik maakte er mooie ruige kettingen van. Helaas blijken ze niet draagbaar te zijn, want ze zijn behoorlijk zwaar. Je zou er een hangend hoofd van krijgen.
Ze hangen nu aan de kast (want ik had daar zowaar een leeg plekje).

Dus maakte ik zelf Afrikaanse kralen. Van wol uiteraard.
Gotlandwol, prachtig zilverachtig, en Merinowol, omdat het zo zacht is. Tikkeltje Bergschaap, omdat het zo lekker vilt.
Eerst een paar setjes viltrollen.

Daarna maakte ik een dik voorvilt, dat ik in groffe stukken knipte en nog eens in de wasmachine liet navilten. Zo kreeg ik ronde steentjes van wol.
Verschillende bruintinten lopen hier door elkaar.

Houtman heeft jaren in Midden-Afrika gewoond, ikzelf als kind in Noord-Afrika. Die Afrikaanse jeugd zie je terug in onze smaak.
Ik hou me natuurlijk in, want het liefst zou ik overal kleur en glitter willen, maar je moet ook je Nederlandse vrienden niet teveel van je vervreemden. 
Kom, ik laat het jullie zien.

Aardewerk uit Nigeria

Vruchtbaarheidspoppetjes uit Tanzania (ja, ze hielpen).

Een reis-vruchtbaarheidspoppetje (stel ik me zo voor).

Tenslotte de hal, onze verwelkomende entree: maskers die boze krachten tegenhouden.

Zo weten jullie ook weer dat ons huis vol is. Dat we een gele muur hebben. En dat we goed beschermd zijn tegen nare mensen die ons huis binnen willen komen.

Round Round

Nu we weer omringd zijn door bloemen, vogels en vlinders moet je eigenlijk alles loslaten, naar buiten gaan en genieten van het prachtige weer.

Zomerkussens, Eexterhout

Dat loslaten gaat niet zomaar, hier. Op de een of andere manier heb ik het drukker dan ooit in mijn leven. Ik wijt dat vooral aan mijn Pubers, die in volkomen onverschilligheid van de ene dag in de andere rollen. Dat vergt al mijn aandacht.

Rode lelies

Het is, net als de overgang, geen sexy onderwerp, maar ik moet er toch even over beginnen. Ongetwijfeld zitten er onder jullie meer ouders met pubers. Voor diegenen die die fase nog niet bereikt hebben, prenez garde! 
Misschien zijn er ouders die deze oorlogstijd zonder al teveel kleerscheuren hebben doorstaan, die willen vast zo vriendelijk zijn om ons hun wijsheid en inzichten door te geven.
Waar gaat het nou allemaal om?

Om pubers dus, met hun tunnelvisie-puberbrein, met hun korte-termijn keuzes en onredelijke logica.
Praktisch gezien komt het hierop neer: alles, ik bedoel letterlijk alles, wat van jou is is van hen.
Of het nou gaat om je nieuwe mascara, je kekke panties of je hippe onderhempje, Puberdochter ziet geen grens tussen mijn en dijn.
Je kan boos worden (en geloof me, dat word ik), ze zijn dan vol deemoed en voornemens het nooit meer te doen, maar dat duurt een minuut of tien. Daarna zijn ze weer helemaal in beslag genomen door een volgend puberprobleem, meestal te doen met klasgenoten, verliefdheden en uiterlijk.
Dat puberbrein dus, daar zit het probleem heb ik begrepen. Ik hou niet zo van dat soort populair-wetenschappelijke opvattingen, maar hier zit een donkere kern van waarheid in.
Het is geen toeval dat ik als moeder op urgente momenten altijd een lege wc-rol tref. Of dat alleen de kapjes van het brood nog overzijn voor mijn ontbijt.

Zonnebloemen

Om weer even terug te komen op deze prachtige zomerdagen: om mijn Pubers los te weken van scherm en koptelefoon ben ik begonnen met het inplannen van Gezinszondagen. Tussen al het agendageweld staan die dagen open en hoewel me dat heel wat strijd oplevert, blijven die dagen open.
Die dagen doen we Round Round.

Round Round: een term uit de familie van Houtman, maar gretig overgenomen door onze generatie. Je pakt een picknickmand vol lekkere dingen (dat is erg belangrijk) en stapt vervolgens de auto in om eropuit te trekken. Alleen kleine weggetjes, het liefst langs mooie oude dorpjes en boerderijen.
Daar waar het mooi is of waar iets leuks te doen is (denk aan een spannende plek in het bos, een stromend riviertje, een rommelmarkt, een openluchtmuseum of een terrasje) stop je.

ergens in Drenthe...

...waar wilde bloemen groeien

De picknick wordt het liefst verspreid over verschillende pitstops genuttigd.

Na het eerste kwartier, waarin je nog moet zorgen dat alle schermpjes uit blijven, is het een heerlijk ontspannen dag.

Het enige wat ik die dag kwijt ben, is het laatste woord.

Geweld in de Moestuin

Weten jullie nog hoe mooi de zon door de melde scheen, vorig jaar? Zodat ik het niet over mijn hart kon krijgen om al die schattige, robijnrode plantjes uit te trekken?

Hoe onbezonnen.

Kleine schattige plantjes zijn net als kleine schattige hondjes. Ze worden groot en zijn dan in de verste verte niet schattig meer...
De melde heeft mijn moestuin uiteindelijk compleet overgenomen en zich ondertussen stiekem tot in het oneindige voortgeplant.

Die zaailingen kwamen de afgelopen maanden op.
Eerst in tientallen - ik was nog vertederd - toen honderden - ik fronste mijn wenkbrauwen - en uiteindelijk liep het in de duizenden. Ik was in shock.
Twee weken geleden stapte ik daarom kordaat de tuin in, lege groene container mee, handschoenen aan. In het zweet mijns aanschijns gingen ze eruit.
Alle vierenvijftig miljoen.

In die lege moestuin - oh, prachtig onbeschreven blad - plantte en zaaide ik vervolgens met beleid een rijtje sla hier, een bedje aardbeien daar, peultjes, bonen, prei.

prachtig pril peultje

prei en sla, ja gesmokkeld hier, als miniplantje gekocht...

Alles werd keurig in het Moestuinboekje genoteerd.

Dat boekje speelt in mijn leven een belangrijke rol.
Vanaf het moment dat ik besefte dat Sinterklaas niet bestond en dus ook niet zijn Grote Boek waarin alles werd opgeschreven en wat daardoor een baken van rechtvaardigheid voor mij was, liep ik rond met een leegte in mijn ziel.
Het leven was ongestructureerd geworden. 

Tot ik mijn Moestuin begon.
Vorig jaar kool op die plek? Dan dit jaar bonen. De spinazie krijgt extra mest, want vorig jaar was het belabberd.
Alles heeft weer een oorzaak en gevolg.

Tsjechische vogelverschrikker, gemaakt van Petflessen.

Maar het leven valt dus niet te structureren.
Als het niet het rode geweld van de melde is dan zijn het wel de vele kolonies slakken die zich in mijn natuurvriendelijke tuin genesteld hebben. Vanochtend was de helft van mijn prille slaplantjes verdwenen.
Duiven hebben onder mijn ogen de ontkiemende peultjes (mijn lievelingskostje) uit de grond gepikt.
En tot mijn grote afgrijzen heb ik zelf gisteren de rucola kiempjes weggerukt ("Wat is dit nou weer voor onkruid, het staat overal! Weg ermee!").

rucolakiempjes zien er zo uit

Jullie begrijpen dat de stoppen doorsloegen toen ik mijn dikke kat daarnet betrapte, terwijl hij, tevreden knipogend in de zon, zijn behoefte deed tussen de aardbeien.
Ik heb hem drie keer het huis rond gejaagd.