Samenbindsels

Afgelopen week hadden we, na een lange periode, weer eens een bijeenkomst van de Samenspinsters. Grappig hoe je via internet vrienden maakt, want we zijn ooit begonnen als Dutch Swappers.

Ook al leidt onze blog Samenspinsels een wat sluimerend bestaan, in de wereldse praktijk hebben we het allemaal erg druk met onzinnige dingen als carrières, huishoudens, stoepjes schoonvegen als het sneeuwt (zoals vandaag; gelukkig heb ik geen stoepje) en met belangrijke zaken als tekenen, breien, vilten en naaien.
Zo'n bijeenkomst gaat natuurlijk vooral over deze boeiende bezigheden, vergezeld door enkele meters chocola (dank aan Susan).

Maar, zet minimaal twee Samenspinsters bij elkaar en er wordt wat gemaakt.
Dit keer gingen we leren boekbinden (dank aan Lisette).

Boekbinden, het woord ruikt naar de Middeleeuwen, naar Lederen Omslagen en Oude Bibliotheken.
Ik wilde al jaren leren boekbinden...
Goed, het bleef bij een simpele techniek - zelfs Samenspinsters moeten bij het begin beginnen - maar wel een mooie: de Koptische Binding.

We begonnen met de omslagen.
Twee stukken karton (voor- en achterkant) in de gewenste afmeting (A5 of A6 bijv.) werden beplakt met het mooiste papier dat we hadden.

het uitzoeken

Hier kwam het langgekoesterde boek met behangstalen (dank aan Kim) goed van pas. 

het plakken

Aan de ene kant van het karton plakten we met boekbinderslijm een stuk behang (of ander mooi papier) dat we aan alle vier kanten twee centimeter lieten uitsteken. Die rand vouwden we terug om het karton heen. Daarbij eerst de hoeken omvouwen (zie hieronder).
De andere kant van het karton werd beplakt met een precies passend stuk.

Onder een zwaar boek leggen om te drogen (wie heeft er tegenwoordig nog een encyclopedie?).
Wij aten ondertussen pompoensoep (Joyce) met lekker brood (Nynke) en érg spannende, gevulde bakjes (Marieke).

Daarna gingen we de binnenvellen (maagdelijk wit en onbeschreven of juist met al je schetsen, gedichten en zieleroerselen) dubbelvouwen en verdelen in setjes van vier (dit heet een katern, in het engels een signature, dat je het effe weet).
Die katernen kregen gaatjes op de plekken waar we ons binddraad door wilden halen. Op dezelfde plekken kregen de omslagen gaatjes.
Dit kan met een priem of gewoon met een dikke scherpe naald.

De twee omslagen met zes katernen ertussen, gaatjes overal op gelijke hoogte.

bindgaren

Toen begon het rijgen en omdat dat lastig uit te leggen is, hierbij een video van het hele proces (maar met een saaie kaft...).
Dertien minuten. Kom, als je al je hele leven hebt willen boekbinden is dat slechts een oogwenk.

Voor de ongeduldigen onder ons: mocht je nog ergens een memoblok hebben liggen, dan kan je die leuk oppimpen door er, met hetzelfde boekbinderslijm (waarvan je dus altijd een pot in huis hoort te hebben, da's duidelijk) een stevige voor- en achterkant aan te plakken.
Gewoon vouwkant van het blok insmeren, voorkant van je kaft de achterkant laten overlappen en daar vastplakken. Klaar.

Nu hebben we dus allemaal Prachtige Boekjes. Natúúrlijk niet voor het boodschappenlijstje maar alleen voor Zeer Belangrijke Zaken, opgeschreven met een Vulpen en in een Mooi Handschrift.
Dat blijkt van alles nog het moeilijkste.

Makkers, staakt uw wild geraas...

Ik heb het onderwerp lang voor me uitgeschoven, het ligt zelfs binnen mijn eigen familie gevoelig, maar het kan niet meer anders, we moeten het er over hebben.
Zwarte Piet.

In mijn jeugd had ik zeer veel respect voor hem, zelfs in de tijd (toen ik een jaar of zes was) dat hij verdacht veel op mijn buurjongen Joost leek. Verdacht voor anderen dan, ikzelf nam het klakkeloos aan als een mooie speling van het lot, want ik was dol op Joost.
Mijn eigen kinderen vonden Sinterklaas maar niets: oud en wat saai. Zwarte Piet, daar draaide het om.
Je had de Grapjespiet, de Slimme Piet, de Domme Piet, de Lieve Piet en de Ondeugende Piet. Kortom, niets menselijks was Zwarte Piet vreemd.

Dat Piet zwart was en dat daar een verhaal achter zou kunnen liggen, anders dan roet en kachels, daar dachten we niet over na.
Zoals je het als kind ook nooit vreemd vond dat hij zich blijkbaar door de allernauwste kachelpijpen kon laten zakken en over daken liep met aan de hand een paard, een oude heer én een zak vol cadeautjes.

stuk van de rol pakpapier afknippen

harmonicagewijs opvouwen, Piet erop tekenen, voetjes en handjes moeten samenvallen, met paperclips vastzetten en uitknippen

zo komt Piet dus door die kachelpijp

De open kachels waren al lang vervangen door Centrale Verwarming (hier hadden mijn ouders toch wel door dat de grenzen van de kinderfantasie waren bereikt, vanaf dit moment kwam Zwarte Piet door het wc-raampje), wij bleven vol vertrouwen onze liedjes zingen.

Ik vind het jammer dat er opeens zoveel consternatie rondom mijn jeugdheld is.
Dat donkere kinderen (en volwassenen) worden uitgescholden voor Zwarte Piet, vind ik erg onbeschaafd.
Ik heb familieleden met een Aziatisch uiterlijk en die werden als kind uitgescholden voor Poep-Chinees. Ook erg onbeschaafd. Maar ik geloof niet dat dit aan de Chinezen ligt.
Zou het racisme minder worden als we Zwarte Piet met het badwater weggooien?

letterstempels voor de naam of een mini-gedichtje op het pakje

Het lijkt me dat mensen die anderen willen kwetsen omdat ze er anders uitzien hoe dan ook een probleem hebben. Ik denk dat we dáár met zijn allen over moeten praten.
Zonder met modder te gooien.

Dat er Nederlanders zijn die de aanwezigheid van Zwarte Piet als een bewijs zien dat we de Slaventijd nog steeds verheerlijken, begrijp ik niet.
Ik geloof zelfs dat Sinterklaas van oorsprong Turks is en Zwarte Piet een Moor.
Maar racistisch, nee, dát geloof ik niet.

na afloop...

Van Crap tot Cute, nog éénmaal dan.

De Grote Opruiming - waarmee ik in deze grijze maanden het nuttige met het onaangename probeerde te verenigen - is zo langzamerhand een zachte dood gestorven. Meer omdat ik er geen zin meer in heb dan omdat mijn huis nu zo fijn leeg is.
Dit is dus voorlopig (je weet maar nooit...) mijn laatste Van Crap tot Cute inspiratie:

Vorig jaar kreeg ik van Samenspinselsvriendin Kim een behangstalen-boek. Het stond tot voor kort nog steeds in een hoek van de kamer.
Tijdens het opruimen keek ik er nog eens in (dat is natuurlijk ook meteen de reden waarom het Opruimen maar niet wil Opschieten). Mooi behang, allemaal verschillende stukken.

Nou is het helemaal hip om muren te behangen met tientallen verschillende stukken behang. Heel leuk maar ook een enorme klus en ik ben niet zo van het klussen.
Wat kan je doen met een mooi stuk papier?
Kadootjes in verpakken, Origami vouwen, huisjes knippen, kaarten maken, brieven op schrijven.
Brieven in versturen. Hé, dat is leuk!

Ik had al zo'n envelopmal, maar je kan hem natuurlijk ook maken van een bestaande envelop die je uit elkaar haalt.
Die gebruikte ik om enveloppen te knippen uit de mooiste vellen behangpapier. Goed vouwen en met een lijmstift dichtplakken aan de randen.

Ziehier mijn  Enveloppen-voor-Speciale-Gelegenheden.

De stapel buitenlandse kranten (die ik uit spannende landen meeneem om als kadopapier te gebruiken) is natuurlijk ook ideaal om hiervoor te gebruiken.

Terwijl ik dit schrijf kijk ik naar buiten, waar de Kerstboom nog steeds op de tuintafel staat. Zucht, ik kan zo moeilijk wegdoen. Er staan hier ook nog vele potten vol oude narcisbolletjes. Die nu - tegen de verdrukking van mijn verwaarlozing in - weer groene spitsen beginnen te krijgen!
De Kerstboom heeft een nieuwe functie:

Ik heb hem volgehangen met vetbollen, nog wat pindaslingers erin, een fles met vogelzaad dichtbij en het is een ideale hangplek voor vogels geworden.
In het vogelhuisje ernaast alvast wat plukken wol voor de vroege vogels die nestjes willen gaan bouwen (het kan echt niet lang meer duren).

Nu we het toch over Kerstbomen hebben: ik kreeg van Wolvriendin Jannetje twee van die katoenen tasjes, waarvan we er allemaal honderd in een laatje hebben liggen.
Zij had ze echter gezeefdrukt met een gestyleerde Kerstboom. Eigenlijk te mooi om als tasje te gebruiken (los van het feit dat dit soort tasjes eigenlijk te klein zijn voor de boodschappen en te groot voor je favoriete trio portemonnee, sleutels en lippenbalsem).

Het omtoveren tot een kussen was, voor iemand die niet zo van naaien houdt, een wonder van simpelheid.

Zo dat was het, lieve lezers. Vanaf nu stop ik met opruimen. Genoeg is genoeg.
Bovendien, laat ik maar eerlijk zijn, dat opruimen van mij heeft het jojo-effect van lijnen.
Ik begin radicaal, enthousiast vliegt er van alles de deur uit.
Maar dat hou ik niet vol.
Na verloop van tijd komen er langzaam weer dingen het huis in en uiteindelijk is het voller dan ooit.

Kerstmis

Het is zover, Kerstmis! Ik hoop dat het ook bij jullie warm en gezellig is!
Dit keer geen lang verhaal, maar een kijkje in Kyroushka's Kersthuis.
En de aller- allerbeste wensen voor jullie allemaal! We gaan er samen volgend jaar weer iets moois van maken, afgesproken?

De wolkrans aan de keukendeur

Vilten Engel tussen de voorouders

De Wol-Kerstboom (dus voordat de Pubers hem gingen optuigen. Mijn bijdrage, zeg maar.)

De Kerstgedachte van vorige week

 

Een vilten dorpje

Oude kerstballen (natuurlijk alleen de mooie...)

Voor jullie niet interessant, maar ik zet hem er lekker toch bij: de kerststal gemaakt door mijn toen-nog-kleine-lieve-en-onschuldige kinderen

Het Kersttafelkleed, samengesteld uit vele kleine Kerstkleedjes die ik van mijn lieve broer uit Zweden kreeg.

De mooiste Kerstkaarten op de piano

 En tenslotte, mijn Kerstkaart voor jullie. Dag lieve mensen, tot volgend jaar!!

EEN WARME, GEZELLIGE KERST EN EEN GOED EN GEZOND 2013!!