Droomkussens

EEN ADVENTSSPROOKJE MET EEN VERRASSING

Niet zo lang geleden liep er eens een jongetje door het bos.

Het was zo´n sprookjesachtig mooi bos, waar het zonlicht door bladeren heen scheen, met een beetje ruisende wind en wat vrolijke vogeltjes, je kent het wel.

Het jongetje merkte dat allemaal niet op.

Net als bij heel veel jongetjes, was zijn blik onafgebroken gericht op een telefoontje.

Dat is niet alleen jammer voor die vogeltjes en de zon, maar ook een beetje dom van dat jongetje. Hij zag namelijk de wortel niet die een boom naar hem uitstrekte - om hem de hand te schudden - met als gevolg dat hij struikelde en onhandig op het mos viel. 

Auw, zijn enkel deed pijn. En zijn telefoontje was ergens achter die braamstruiken gevallen.

Op zijn knieën kroop hij naar de plek waar hij zijn telefoon vermoedde. Hij reikte onder de bladeren, voelde de schrammen niet in zijn haast om zijn Lieveling te vinden, tastte als een dolle rond en vond...iets.

Iets zachts en puntigs.

Het was een kleine, blauwe kaboutermuts en onder die muts zat warempel nog de kabouter zelf.

"Hallo daar", sprak de kabouter beleefd. Hij was de kwaadste niet.

"Jakkes, het leeft", gilde de jongen.

Hier zie je al dat de telefoontjesgeneratie minder gewend is om te gaan met kabouters dan de generaties voor haar.

"Wat ben jij?!"

"Ik ben een Verhalenkabouter, zoals je zou moeten weten", sprak de kabouter een beetje streng.

"Wij fluisteren verhalen in de oren van Vaders en Moeders, zodat die, 's avonds op de bank, weggezakt in zachte, warme kussens, hun kinderen kunnen vertellen over de Sprookjeswereld".

"En de TV dan?", vroeg het jongetje kritisch. Hij voelde wel aan dat het een beetje te zoetsappig gebracht werd. 

"En mobieltjes dan? Die van mij moet ik 's avonds toch echt effe checken".

"Het één sluit het ander niet uit", antwoordde de kabouter. Hij wist heus wel dat tijden veranderen.

"Maar wat moet de wereld met alleen TV en mobieltjes? Waar blijven wij Kabouters dan? En de Draken, de Toverheksen?

Opeens voelde het jongetje een hevig verlangen opkomen naar Droomwerelden vol Reuzen en Trollen, Kabouters en Elfen. 

Naar Verhalen waarvan hij de beelden in gedachten kon invullen. Vol lokkende Uitzichten en spannende Avonturen. 

Hij zuchtte.

"Mijn ouders hebben daar geen tijd voor. Ze hebben geen zitvlees, zeg maar. Onze bank is een TV-bank, waar alleen mijn vader op droomt, als hij tijdens het kijken in slaap valt. Hij snurkt dan heel erg. Maar zijn dromen vertelt hij me nooit."

De kabouter dacht diep na. Opeens klaarde zijn gezicht op.

"Dit een duidelijke zaak: hij moet een Eexterhout Droomkussen hebben. Dat is de oplossing, een Droomkussen voor ieder lid van het gezin! Droomkussens zorgen er namelijk voor dat je warm en veilig kunt wegdromen over wonderbaarlijke Sprookjeswerelden!"

"Oh, dat zou geweldig zijn! Maar hoe kom ik aan die Droomkussens?", fluisterde het jongetje vol ontzag.

--------------------------

Kijk, dat weet ik als Verteller natuurlijk:

Er is een erg fijne winkel in Groningen, waar ze, naast andere Wonderbaarlijke Dingen ook Eexterhout Droomkussens verkopen. 

Die winkel heet Diezijner en is in de Zwanestraat op nummer 29. 

En omdat dit een Adventskalender-aanbieding is krijg je, als je dinsdag 16 december 2014 een Eexterhout Droomkussen koopt, er een gratis Toverbloem bij!

De Diezijner Adventskalender

Dit wordt een kort bericht (hoe moeilijk kan dat zijn?).
Vanachter de stapels wol, papier en stof, werp ik jullie een koortsachtig kushandje toe.
Huize Hout en Wol viert morgenavond Pakjesavond en dat wordt hier héél serieus genomen. In het zicht daarvan vallen alle leeftijden weg. Oma is net zo fanatiek als de Pubers.

Houtman pakt in

Ikzelf zit als een knooppunt in alle hectiek achter de tafel, de telefoon naast me.
Terwijl ik de laatste hand leg aan mijn surprises, word ik voortdurend gebeld door mijn gezinsleden in de stad.
- "Mam, houdt oma van gele kussens met gouden belletjes erop?"
"Nee, lieverd. Doe maar niet. Is er niet iets in bordeaux rood?"
- "Schat, wat voor maat sokken heeft R.?"
"Ehm, groot. Heel groot, 46 of zo".

Mijn atelier, normaal al de dumpplek voor alles waar de rest van het gezin geen plek voor kan bedenken, is nu helemaal onbegaanbaar geworden. Overal liggen pakjes, dozen en zakken.

Om een willekeurige kamer binnen te lopen moet je eerst kloppen, met het risico bruut weggestuurd te worden: "ga weg! geheim!"

's Avonds komt er een snelle pan spaghetti op tafel, tussen de naaimachine en de rollen plakband in.
Puberdochter, die soms wat moeite heeft met plannen, blijkt opeens vééél te weinig tijd te hebben om haar cadeau voor H. af te maken, ze moet die van oma ook nog vastnaaien.
Zuchtend schuif ik mijn plakwerk weer aan de kant.

Vandaar dus dit korte bericht.
Het is Sinterklaas, het gezelligste feest van het jaar!

Mijn surprise voor jullie: hieronder de Diezijner Adventskalender!
En om alle inspiratie bij elkaar te houden, hier nogmaals de links naar de Adventskalender van de Dutch Swappers en de Adventskalender van de Samenspinsels. Wat een feest.
Ik wens jullie allemaal een heerlijk avondje toe.

-

-

Kerst, Grote Finale, kadootjes en uitslag Winterlichtjes

Het is Kerst. Ik heb begrepen dat veel mensen Kerstmis verschrikkelijk vinden!
Ik hou héél erg van Kerst. Omdat ik dol ben op gevulde musketkransjes, maar ook omdat ik het zo gezellig vind om iedereen om me heen te hebben. Familie en vrienden, ik sta erop dat ze komen. Samen eten, koken en wandelen, vaste prik, of ze nou zin hebben of niet.
Dat is waarschijnlijk ook de reden waarom sommigen niet zo van Kerst houden.

Vandaag is het ook de laatste dag van de Adventskalender.
De Grote Finale, met achter het allerlaatste en mooiste luikje een achtdubbele give-away én hier een kleine peiling naar jullie mening.
Dat laatste omdat we graag willen weten wat jullie het leukst vonden aan de kalender en welke onderwerpen jullie graag terug willen zien.

Want we gaan ermee door! Met een gezamenlijke Samenspinselsblog vol inspiratie en over elf maanden hopelijk weer met een Creatieve Adventskalender!
Gastbloggers zijn weer meer dan welkom, dus doe mee!

Bovendien hebben we ook dit keer weer een prachtig digitaal boek gemaakt van de Adventskalender. Om te bewaren en om zo nu en dan in te kijken voor wat inspiratie.
Het vorige boek vindt je nog steeds hier.

Nòg een kadootje: ik heb voor twee van jullie een paar van mijn Winterlichtjes.
Een eerlijke loting onder de reacties, met behulp van een onverschillige puber (waardoor partijdigheid volkomen uitgesloten is) gaf de volgende winnaars:

- Tryntsje van Handmadehandsome

- Pauline van Stekje

Ik stuur jullie een email. Geniet van de lichtjes!
 

Dus lieve mensen, doe mee met de peiling, volg onze Samenspinselsblog en deel je ideeën met anderen. 

En laten we de wereld samen vooral een beetje mooier maken.

Winterlichtjes

Dit is een bijdrage voor de SAMENSPINSELS ADVENTSKALENDER!
Kijk in de rechterkolom voor de kalender zelf en klik op de vakjes om een verrassende wereld van creativiteit, ambacht en kunst te betreden.

Kerstmis kan een heleboel betekenen, maar in alle opvattingen komt het verlangen naar het licht wel voor. Of het nou de Zonnewende is, de geboorte van Christus of gewoon het buitensluiten van de winterse duisternis.
Vandaar deze Kerstlichtjes of Winterlichtjes.

Als wolvrouw gebruik ik natuurlijk bij voorkeur wol. Dat mag een lap mooie wolvilt uit de winkel zijn, maar dat is duur. Er is echter een leuk alternatief.
Mijn stokpaardje: gooi nooit iets weg wat gemaakt is van kwalitatief goed materiaal. Wollen dekens zijn daar een puik voorbeeld van. Alles kan je ervan maken! Van kussens tot kleden, van kransen tot harten.
Dus ook Winterlichtjes.

Ergens op een familiezolder heb ik een prachtige, roomwitte, oude wollen deken gevonden.
Ik knipte er een huizenrij uit, waarbij ik de breedtes nam van een lege mosterdpot, pindakaaspot en augurkenpot (hou rekening met een beetje krimp!).

Rijen met huizen en kerkjes, inclusief raampjes en deurtjes:

En nu ik toch gezellig aan het knippen was, maakte ik ook maar wat Kerstmannetjes en Sneeuwpoppen die elkaar een hand reiken:

Hoe meer openingen, hoe meer het licht eruit zal schijnen.

Vervolgens stopte ik ze allemaal in een lingeriezakje (Hema) en daarna in de was, op  40 graden. Zo vervilt het zonder uit te rekken.
Eenmaal uit de was eerst in vorm trekken en plat laten drogen.

Dan de randen aan elkaar naaien met zo'n leuk plat steekje waarvan ik de naam even niet meer weet, maar die jullie ongetwijfeld allemaal kennen:

Tenslotte mag de glazen pot met waxinelichtje erin. Je Winterlicht is klaar.

glazen potten met waxinelichtjes erin

O, ik ben zo dol op lichtjes...

Wil jij zo'n Winterlichtje?
Ik verspreid graag wat licht en verloot daarom twee setjes van twee Winterlichten (zonder pot!).

Wat moet je doen?
Je hoeft me niet te volgen op mijn blog. Je hoeft me niet op Facebook te liken en je hoeft ook geen blik te werpen in mijn Etsy winkel.
Het enige wat je moet doen is voor 23 december hieronder een reactie achterlaten met je naam erbij.
En een pot augurken leegeten.

Queen of the Ball

Dit is een bijdrage voor de SAMENSPINSELS ADVENTSKALENDER! 
Kijk in de rechterkolom voor de kalender zelf en klik op de vakjes om een verrassende wereld van creativiteit, ambacht en kunst te betreden.

Stel, het is rond Kersttijd en er is een erg leuk feest waar je naartoe gaat.
Je hebt nog een feestjurk van vorig jaar, zo'n zwarte, je kent ze wel, de rest van de wereld noemt dat een LBD (dat staat voor Little Black Dress) en iedere vrouw die mee wil tellen moet er één in haar kast hebben hangen.
In de praktijk komt dat neer op een somber, krap zittend jurkje met een iets te diep decolleté, waarin bovendien bh-bandjes lelijk zichtbaar zijn.
We kunnen helaas niet meer bh-loos naar feesten, dus we hebben een probleem.
Afvallen als het al december is lukt niet meer, dat weet ik uit ervaring (de rest van het jaar ook niet trouwens, maar dat is een ander verhaal). Bovendien is het crisis dus het budget staat ook geen nieuw jurkje of geraffineerd verhullend jasje toe.
Wat nu?

Gelukkig heb je mij.
Wat heb je nodig? Een oude wollen trui (met minstens 80% wol), het liefst in een leuke kleur (bijvoorbeeld lila). Heb je die zelf niet dan is een rondje langs kringloop, vrienden of familie vast voldoende.

Die trui mag je lekker warm wassen, gooi hem maar bij je 60 graden was. Als hij eruit komt is hij te klein, prima, dat maakt in dit geval nou eens niets uit.
We zetten de schaar erin, o heerlijk dat dat zomaar mag.

En we knippen hem aan de voorkant rigoureus doormidden. Ik heb de hoeken daarna nog een beetje rond geknipt.

(Door het eerst afgeknipte stuk op de tweede kant te leggen kun je daar dezelfde ronding knippen:)

Toe maar, door het vervilten rafelt hij nauwelijks en bovendien is het maar een oude trui (je wilt je vriend er toch niet meer in zien rondlopen).
Ook aan de onderkant gaat er een stuk af, we willen namelijk geen slobbertrui, we willen een sierlijk, vrouwenlichaams-vriendelijk kledingstuk.

Alle afgeknipte kanten afwerken met een fijne festonsteek in een leuke, bijpassende (of juist afstekende) kleur glanskatoen (een béétje glans hoort bij Kerst).

Vervolgens gaan de mouwen eraf, huppekee.
De afgeknipte stukken bewaren we natuurlijk goed, daar gaan we een andere keer weer wat mee doen.
Na het festoneren van de mouwsgaten begint het grote werk (geduld, geduld).

We gaan breien. De lussen van de festonsteek gebruiken we om de steken voor de eerste pen op te zetten, met behulp van een haaknaald:

Daarna brei je met een rondbreinaald gewoon recht in het rond. Ik gebruikte naalden nummer 10, omdat het  a. dan lekker snel gaat en  b. een beetje een opengewerkt (en dus feestelijk) effect geeft. Het vestje moet verhullen maar we hoeven hem niet aan op de winterwandeling.

Ik minderde in de eerste rondes steeds zes steken, aan de onderkant van de mouw, tot ik 36 steken overhad. Zo krijg je uiteindelijk een mooie mouw. 

Hoe lang en hoe wijd je hem wilt hebben bepaal je natuurlijk zelf. Ik hou het op driekwart, omdat ik dan makkelijker door het Kerstbuffet kan graaien zonder dat mijn mouw in de chocoladesaus hangt.

Als laatste heb ik nog met een haaknaald (nummer 4) rondom een leuk randje gehaakt (voor de geinteresseerden: halve vaste, vaste, losse, stokje, losse, vaste, halve vaste, enz.)

Het is nu toch een leuk vestje geworden, een echte - hoe heet dat ook alweer? - bolero (ik denk dan aan muziek, maar vooruit). Het heeft je geen cent gekost en je bent ook nog eens uniek.

Voor de sluiting gebruikte ik een brochespeld (je kent ze wel, die waar de Schotten hun kilt mee dicht houden, zodat wij nog steeds niet weten of ze nou wel of niet ...)
Ik omwikkelde hem met hetzelfde glanskatoen en hing er wat losse zilverkleurige kralen aan.

Nou, vooruit, omdat het bijna Kerstmis is zal ik hem even voor de foto aantrekken.
En nee, om heel eerlijk te zijn heb ik géén LBD. Sorry. Ik hou niet zo van zwart.

En dat te diepe decolleté?
Hé, het is feest, laat zien wat je hebt! You are Queen of the Ball.