Kruid & Ambacht

Na de afgelopen week, waarin we massaal in de tuin aan het scharrelen waren, is het echt een stapje terug om weer tegen een natte ruit aan te moeten kijken, bah.
Ik heb nog geprobeerd het op te lossen door keukenkastjes uit te ruimen (in de ban van consuminderen), maar de chagrijnigheid slaat nu toe.
Niets aan te doen. Niets, behalve misschien een leuk feestje.

En laat dat er nou komende week zijn!! Sterker nog, ik nodig jullie uit!
Wanneer? Op vrijdag 1 mei.
Waar? Oeps, in Haren.
En voordat daar weer een groot probleem ontstaat, dit feestje is alléén voor liefhebbers van mooi, natuurlijk, ambachtelijk en kruidig!
Dat moet het publiek toch al behoorlijk uitdunnen, lijkt me.

Ik zal het even uitleggen.
Er is sinds een aantal maanden een nieuwe, fantastisch leuke winkel in Haren: Kruid & Ambacht.
Met heel veel hout, wol, textiel, papier, kruiden, kaarten, zeep, bio-kleding en meer duurzaam moois van verschillende merken en ontwerpers.

Achter de winkel is een werkruimte waar spannende workshops gegeven worden. Zie hun Facebookpagina voor het actuele aanbod.

Ook Eexterhout is van de partij, met o.a. kussens, kettingen, koppen en krukken.

Voor het eerst liggen er ook Eexterhoutkaarten.
Wolkaarten uiteraard.

Eexterhout Brochekaarten en Spelletjeskaarten

Eexterhout Wolkaarten

Aanstaande vrijdag is er een Producten Parade, op drie verschillende tijdstippen in de middag (13h, 16h en 19h) dus mocht je in de buurt zijn, kom langs!

Er zijn hapjes en drankjes (die waarschijnlijk in rap tempo worden genuttigd door de ontwerpers zelf), je kan een Producten Tas winnen (vol kadootjes uit de collectie), meedoen met de Fotowedstrijd (jij met je favoriete product), kortom genoeg redenen om deze regenachtige week in opgewekte verwachting door te komen.

Nog zes nachtjes slapen.

Hundertwasser

Als ik Koningin was, dan wist ik het wel, ik liet ze een poepie ruiken.
Eerst Nederland, dan - met charme en diplomatie - de rest van de wereld.

Ik zou om te beginnen overal bomen laten planten. Ieder braakliggend terrein in de steden zou ik opkopen (want ik heb toch geld zat) en er tuinen van laten maken, vol met bloemen.

Ook laat ik er bankjes en schaakbordtafels plaatsen, waar hangouderen de jeugd laten zien hoe spannend een spelletje zonder schermpje kan zijn.

zoals in Singapore...

Ik zou die discussie over windmolens voor eens en altijd oplossen door alle tussenbermen van onze snelwegen vol te zetten met die dingen. Kan de rest van het land windmolenvrij blijven.

Langs de gezellige landweggetjes zou ik fruitbomen laten planten. Appels en peren, voor iedereen gratis vitamines en zo weten we ook weer dat fruit van bomen komt en verrukkelijk is als het maar rijp geplukt wordt.

Dr. Larijweg, Ruinerwold (foto Meppeler Courant)

Ik zou alle architecten ontslaan die minachtend spreken over wat de burger mooi vindt.
Vrije, idealistische geesten daarentegen, in de stijl van Hundertwasser (Wenen, 1928 - 2000), zou ik aan het werk zetten om huizen te bouwen voor mijn volk.
Spannende gebouwen, duurzaam, vol kleur en omringd door groen. Organische architectuur.

We hebben hier in Eelde, in museum De Buitenplaats (zelf ook organische architectuur) een prachtige tentoonstelling gehad over o.a. Hundertwasser. Er stonden verschillende maquettes van zijn ontwerpen en ik zag later dat er veel ook echt uitgevoerd zijn!
Deze:

de maquette

detail

de Kuchlbauer Turm, Abensberg

 Ook deze:

de maquette

detail

Waldspirale, Darmstadt

En wat denken jullie van deze:

maquette

detail

Grüne Zitadelle, Magdeburg

Daar rechtsboven zou ik wel willen wonen. Maar dat gaat natuurlijk niet als Koningin.

Hundertwasser en ik, wij zouden elkaar hebben begrepen. Dit is wat híj met de snelwegen wilde doen. Sta ik helemaal achter:

Tot slot zou ik de BTW op biologisch voedsel afschaffen. En, vooruit, ook op chocola.
Zou ik nou geen super-koningin zijn?

Gezondheid en Vriendschap

Afgelopen week was ik geveld door griep.
Wat een drama! Ik wist niet dat dat zo'n aanslag op je lijf kon zijn. Niks geen veredelde verkoudheid, nee, half dood was ik!
Ook Houtman werd meegesleurd en zo lagen we samen, ieder op een eigen bank (gelukkig hebben we er twee), ieder met een eigen dekentje, zielig te zijn.
Zeven dagen lang.

Alle tijd dus om na te denken over het Leven, het Universum en Alles.
Ik kwam tot de conclusie dat Gezondheid een Groot Goed is.
Ja lach maar, maar die wijsheid vergeten we vaak weer zo snel.
Gezondheid én Vriendschap.
Ik kreeg namelijk een niet aflatende stroom whatsappjes van vriendinnen, vol nuttige raadgevingen (veel drinken, vroeg naar bed) en absoluut onzinnig, maar opbeurend, geleuter.

o.a. over luierende lammetjes

Bovendien stond één van mijn allerliefste vriendinnen onverwachts met boodschappentassen vol gezonde goodies (en een enkele ongezonde) in de keuken, virussen en bacteriën vrolijk trotserend.

Gezondheid en Vriendschap, ik ben een rijk mens.

Cathy zal het met me eens zijn, denk ik.
Na een afschuwelijke brand is ze haar hele hebben en houden kwijt. Dit weekend viert ze haar verjaardag, met een groep dierbare vriendinnen, ergens op een mooie plek in Nederland.
Van die vriendinnen kreeg ik de opdracht om een warme Vriendschapsdeken voor Cathy te maken, met daarop haar hond (een Vizsla) en haar kat-met-halve-staart (die de brand gelukkig hebben overleefd).
Een donkerrode Vriendschapsdeken.

Aangezien donkerrode wollen dekens nauwelijks bestaan verf ik een cremekleurige deken in de juiste kleur.
Wol verven kan helaas niet in de wasmachine, de verf pakt alleen op temperaturen rond 80 graden en dat zou in de wasmachine een enorm verviltingsproces op gang brengen.

De deken is 160 bij 120 cm en past net in mijn verfpan (een ouderwetse weckketel). Daarin verf ik de wol met Landscape verf (speciaal voor wol en zijde, dus dierlijke vezels), in dit geval met de kleur Waratah.

Omdat het nogal krap is in de pan blijf ik roeren, totdat de temperatuur 85 graden is. Die temperatuur hou ik zo'n anderhalf uur aan, met regelmatig roeren, zodat ik zeker ben dat de kleur overal goed is doorgedrongen.

Het was de moeite waard want de deken is prachtig diepdonker rood geworden.

Als de deken weer droog is begin ik met het vilten van de dieren erop.
De Vizsla kijkt vanaf de foto lief en goeiig de wereld in. Die uitdrukking probeer ik te vangen.
De kleuren van de wol kloppen helaas niet helemaal, maar tijd om nieuwe te bestellen is er niet, dus ik pas het zo goed mogelijk aan.
Wol in vorm leggen en inprikken met de viltnaald.

De Kat-met-halve-staart kijkt alert voor zich uit. Hij lijkt op mijn eigen Dikke, alleen niet zo dik.
(Sorry Grisha! Je bent niet dik, je hebt gewoon zware botten).

De tekst die erbij moet komen vilt ik met zwarte wol.

Tenslotte wordt de deken netjes rondom gefestoneerd, met mooi contrasterend helderrood katoendraad.

Ziehier, de Warme, Wollen Vriendschapsdeken: 

Ondanks alle ellende geloof ik dat Cathy ook een rijk mens is.

Krasse Knarren

Het valt mij op dat er een verschuiving gaande is. Waar vroeger de rollators de ingang naar Albert Heijn blokkeerden, rennen nu mannen die mijn opa hadden kunnen zijn mij voorbij als ik op de fiets zit. Joggen heet dat, geloof ik.

Zo was er mijn oudtante Hildegard, inmiddels helaas overleden. Van geboorte een Oostenrijkse en dat is ze tot aan haar laatste zucht gebleven.
Klassieke muziek was haar grote liefde en vele malen moest ik met haar mee naar concerten. Elk jaar ging ze een aantal weken in een hotel in Salzburg zitten, voor de Salzburger Festspiele.

Salzburg, mooiste stad van de wereld...

In die tijd was ik nog een vrije en avontuurlijke Kyroushka dus ik zakte regelmatig in de zomer met Interrail naar Oostenrijk af en zat daar dan in de jeugdherberg. En als die eens vol was dan sliep ik gewoon in een tuin of park. Dat heeft tante Hildegard nooit geweten, hoor.

Ik mocht mee naar concerten, leerde de namen van alle grote dirigenten en at er héél veel Mozart Kugeln.
Jullie snappen dat ik nog steeds van klassieke muziek hou.

Toen ze achtentachtig werd en ik vroeg of ze het niet makkelijker zou vinden om te verhuizen naar een verzorgingstehuis, vroeg ze me verrast wat ze bij al die oude mensen te zoeken zou hebben.
Ze heeft tot haar laatste dag in haar eigen huis gewoond.

Houtman heeft een vriendelijke oudere houtvriend, 91 jaar. Naast zijn houthobby heeft deze nu het keramiekbakken ontdekt. Een paar maanden geleden heeft hij zijn eigen keramiekoven gekocht. Het eerste wat hij maakte was een schaakspel. Bord van hout, schaakstukken van gebakken klei.

Onderhand levert hij een productie waar een fabriek jaloers op zou zijn. Kandelaars, vazen, taartplateaus en sierfruit, alles wordt ruimhartig weggegeven.

Hij gaat wekelijks naar pottenbakles. Hij heeft het druk.

Ikzelf heb een lieve vriendin van 84 jaar, over wie ik hier al eerder schreef. We hebben elkaar jaren geleden ontmoet tijdens een cursus kunstgeschiedenis en samen heel wat musea bekeken.
Nu ze niet meer zo graag in haar auto stapt ("ik snap niet waar al die fietsers tegenwoordig vandaan komen"), is ze verkleefd aan haar Ipad. Vanuit haar luie stoel bezoekt ze nu het Hermitage in Sint Petersburg en het MoMa in New York.
En dubbelcheckt ze de diagnoses van haar huisarts.
Ze is een van mijn trouwste lezers hier (dag Ans!).

Last but not least, mijn eigen vader. Die toch onderhand ook acht kruisjes telt.
Hij is iedere zomer een aantal maanden weg. Op zijn zeilboot toert hij dan helemaal alleen rond over de Zeeuwse wateren. In al die havens is hij kind aan huis, hij weet er de leukste café's blind te vinden.

Een zeilboot, ja! Met van die grote, zware zeilen, overal opgerolde touwen en van die levensgevaarlijke balken die af en toe over je hoofd heen en weer scheren.
Waarbij je ook nog eens hard moet werken als de wind niet meezit.
Mij niet gezien, maar mijn vader geniet ervan.

Laatst zei hij opeens dat hij toch wel voelde dat hij wat ouder werd.
Hoezo, vroeg ik bezorgd.
Nou, sprak hij knorrig, ik kom tijdens mijn ochtendgymnastiek nog maar tot veertig push-ups. Dat waren er vroeger toch echt tachtig.
Wees eerlijk, lieve lezer, ga nu op de grond liggen en probeer het.
Mij lukt het niet, hoor. Echt niet, niet één.

Het is duidelijk. De tachtigers zijn de nieuwe veertigers.