Samenbindsels

Afgelopen week hadden we, na een lange periode, weer eens een bijeenkomst van de Samenspinsters. Grappig hoe je via internet vrienden maakt, want we zijn ooit begonnen als Dutch Swappers.

Ook al leidt onze blog Samenspinsels een wat sluimerend bestaan, in de wereldse praktijk hebben we het allemaal erg druk met onzinnige dingen als carrières, huishoudens, stoepjes schoonvegen als het sneeuwt (zoals vandaag; gelukkig heb ik geen stoepje) en met belangrijke zaken als tekenen, breien, vilten en naaien.
Zo'n bijeenkomst gaat natuurlijk vooral over deze boeiende bezigheden, vergezeld door enkele meters chocola (dank aan Susan).

Maar, zet minimaal twee Samenspinsters bij elkaar en er wordt wat gemaakt.
Dit keer gingen we leren boekbinden (dank aan Lisette).

Boekbinden, het woord ruikt naar de Middeleeuwen, naar Lederen Omslagen en Oude Bibliotheken.
Ik wilde al jaren leren boekbinden...
Goed, het bleef bij een simpele techniek - zelfs Samenspinsters moeten bij het begin beginnen - maar wel een mooie: de Koptische Binding.

We begonnen met de omslagen.
Twee stukken karton (voor- en achterkant) in de gewenste afmeting (A5 of A6 bijv.) werden beplakt met het mooiste papier dat we hadden.

het uitzoeken

Hier kwam het langgekoesterde boek met behangstalen (dank aan Kim) goed van pas. 

het plakken

Aan de ene kant van het karton plakten we met boekbinderslijm een stuk behang (of ander mooi papier) dat we aan alle vier kanten twee centimeter lieten uitsteken. Die rand vouwden we terug om het karton heen. Daarbij eerst de hoeken omvouwen (zie hieronder).
De andere kant van het karton werd beplakt met een precies passend stuk.

Onder een zwaar boek leggen om te drogen (wie heeft er tegenwoordig nog een encyclopedie?).
Wij aten ondertussen pompoensoep (Joyce) met lekker brood (Nynke) en érg spannende, gevulde bakjes (Marieke).

Daarna gingen we de binnenvellen (maagdelijk wit en onbeschreven of juist met al je schetsen, gedichten en zieleroerselen) dubbelvouwen en verdelen in setjes van vier (dit heet een katern, in het engels een signature, dat je het effe weet).
Die katernen kregen gaatjes op de plekken waar we ons binddraad door wilden halen. Op dezelfde plekken kregen de omslagen gaatjes.
Dit kan met een priem of gewoon met een dikke scherpe naald.

De twee omslagen met zes katernen ertussen, gaatjes overal op gelijke hoogte.

bindgaren

Toen begon het rijgen en omdat dat lastig uit te leggen is, hierbij een video van het hele proces (maar met een saaie kaft...).
Dertien minuten. Kom, als je al je hele leven hebt willen boekbinden is dat slechts een oogwenk.

Voor de ongeduldigen onder ons: mocht je nog ergens een memoblok hebben liggen, dan kan je die leuk oppimpen door er, met hetzelfde boekbinderslijm (waarvan je dus altijd een pot in huis hoort te hebben, da's duidelijk) een stevige voor- en achterkant aan te plakken.
Gewoon vouwkant van het blok insmeren, voorkant van je kaft de achterkant laten overlappen en daar vastplakken. Klaar.

Nu hebben we dus allemaal Prachtige Boekjes. Natúúrlijk niet voor het boodschappenlijstje maar alleen voor Zeer Belangrijke Zaken, opgeschreven met een Vulpen en in een Mooi Handschrift.
Dat blijkt van alles nog het moeilijkste.

Kippenpraat

Onze kip Polly is dood. Ingeslapen, zoals dat heet.

Met behulp van een overdosis slaapmiddel van de dierenarts, want dat schijnt bij zieke kippen die tegen hun einde aanhangen goed te werken.
Polly ligt nu in de tuin begraven, naast Dodo, Bruintje, Witje en Bolletje (onder de composthoop, heel symbolisch).

Polly

Afgelopen jaar, toen onze Tok alleen overbleef, (hier), kocht ik drie jonge Orpington hennen bij een vriendelijke jongeman ergens in Groningen.
Hij kon met zijn hand op zijn hart zeggen dat het drie hennen waren, zoveel ervaring had hij heus wel.

Natuurlijk bleek na een paar maanden één van de hennen toch een haan te zijn, maar tegen die tijd waren we er al zo aan gehecht dat terugbrengen geen optie meer was. Om hem toch subtiel op zijn wankele positie in ons huishouden te wijzen noemden we hem vanaf dat moment Bouillon.
De twee hennetjes heetten Polly en Esther.
Helaas is met het heengaan van Polly ook het woordgrapje verdwenen.

Tok is in de kippen-menopauze en heeft al tijden geen ei meer gelegd. Geen reden om haar af te danken, daar ben ik als vrouw erg stellig in. Ze is een mooie kip op leeftijd, zeg maar.
Ik kijk dan ook met lichte irritatie naar Bouillon, die zich als een echte macho totaal op Esther richt en Tok geen blik waardig keurt. Esther vind dat énig en loopt de hele dag koket achter Bouillon aan.
Het is ook overal hetzelfde liedje.

Tok

Bouillon, nu.

Al onze eierverwachtingen zijn nu gericht op Esther, je zou als kip door minder gestrest raken. Gevolg is dat ik soms flink moet zoeken.

Maar ja, Polly dus.
Het bezoek met Polly aan de dierenarts was nogal gênant. Wat nou, zelfvoorzienend...
Bij zelfvoorzienend willen zijn hoort natuurlijk het hergebruiken van je kippen. Zijn ze oud, dan komen ze in de soeppan. Toch?
Nee dus, hier niet.
Ik zat met natte ogen een half uur extra in de wachtkamer bij de dierenarts om er maar zeker van te zijn dat Polly echt, echt dood was. Ondertussen maar zachtjes aaien en tegen haar praten. Verschrikkelijk.
Ik weet nu dat je kippen geen naam moet geven, dat helpt niet als je wilt overleven. Zo'n dood gun je natuurlijk iedereen, maar de pan blijft wel leeg.

Dan maar pompoensoep.

POMPOENSOEP MET ZUURKOOL:
Dit is een recept van mijn vader, dus altijd goed...

- Ui en knoflook snijden, lekker veel, smoren in olijfolie in een grote pan.
- Middelgrote pompoen in blokjes, pitten eruit (schillen mag, hoeft echter niet), hup, ook in de pan.
- Voldoende kokend water en groentebouillonblokjes erbij. Tien minuten pruttelen.
- Half pakje naturel zuurkool erin. Nog tien minuten pruttelen.
- Staafmixer er doorheen.
- Eventueel extra bouillon toevoegen als je de soep te dik vindt.
- Lekker met een dikke klodder zure room erin en leuk met wat pompoenpitten erover!

Bedankt, pap, ook nog namens Polly.

En zo glijden we het nieuwe jaar in...

Van alle feesten die we vieren in dit land is er één die me gestolen kan worden.
Ik ga er niet over uitweiden, er is toch niemand die hier op dit uur naar me luistert, maar het heeft te maken met een boel lawaai.
Héél, héél erg veel vervelend lawaai.
En stank.
En mileuverontreiniging.
En dierenleed.
En weggegooid geld.
Ho, ik zou er niet over zeuren.

Vanavond zitten Houtman en ik - voor het eerst zonder de Pubers (die mijn weerzin natuurlijk behoorlijk belachelijk vinden en wijselijk hun eigen plan hebben getrokken) - samen op de bank. Voor de TV (waar ik anders nooit zit).
Om met Joep het afgelopen jaar kritisch door te nemen, het daarna los te laten en met een schone lei te beginnen aan een nieuw jaar.
Wat is de vraag, is het thema.

Wat of we gaan eten,  zegt mijn schat.
Heel essentieel.
Het antwoord wil ik graag met jullie delen.
Waarschijnlijk niet meer voor vanavond, maar morgen, na een brakke nacht en met een koelkast vol restjes heb je er misschien wat aan.

KLIEKJESMUFFINS:
Alle restjes groente, aardappelen, kaas en eventueel vlees kan je hiervoor gebruiken.

Maak lekkere combinaties.
Ik had (met de klok mee):
-spinazie met cottage cheese en knoflook
-tomaten met blokjes cheddar
-broccoli met geitenkaas en pijnboompitjes
-vegetarisch gehakt met gemarineerde paprika, uitje en knof.
Ik bedenk er ter plekke nog een paar:
- uienringen (even smoren) met kaas
- spruiten met cashewnoten
- aardappelen met peterselie...

Schep het in een muffin-blik (blik, wat heet, het is allemaal siliconen tegenwoordig).

Maak een mengsel van eieren, melk en crème fraiche. Zout en peper erbij.
Schenk dit er voorzichtig overheen.

In de oven, hmm wat zal ik nu weer zeggen, 170 graden dan maar, ongeveer half uur. Wel zo nu en dan kijken, want het is en blijft natte vingerwerk.

Voor 2015 wens ik jullie allemaal het allerbeste:
- de zon op je hoofd
- de wind in je rug
- bloemen op je pad

Marokkaanse Kerst

Ik ben gedeeltelijk opgegroeid in Marokko en ik heb daar een heerlijke jeugd gehad.
Niet op een compound, afgesloten van de cultuur van het land, maar midden in de stad, vlakbij de souk, de pleinen en de terrasjes. Ik was dan ook vaak te vinden in de gastvrije huizen van mijn Marokkaanse vriendinnetjes.
Mijn smaak is er door gevormd. Behalve dat ik dol ben op zoetigheid heb ik er ook een grote voorliefde voor glim en glitter aan overgehouden. Ik hou me in natuurlijk, want hier in Nederland is teveel bling bling al gauw verdacht.
Behalve rond deze tijd. Rond Kerst kan ik me helemaal uitleven.

Doen jullie mee? Pak dan je potten zilververf en glitter uit de kast, we gaan eikeltjes verzilveren.

Op Pinterest kom je ze al jaren tegen, de vilten eikeltjes. Ik vind ze enig en bedacht me dat ze de ideale versiering zijn voor mijn mini-kerstboom, dit jaar.

Kom, we gaan eerst het bos in.

De Drentse bossen kennen, behalve de aangelegde naaldbossen voor de houtproductie (fijn voor dennenappels voor Kerst) van nature vooral loofbomen als de berk, de zwarte els en de zomereik.
Halverwege de vorige eeuw is hier de Amerikaanse eik geïntroduceerd (omdat hij het zo goed doet op onze zandgronden) en sindsdien heeft hij zijn vaste plekje tussen de inheemse bomen in mijn lievelingsbos.

Het is een mooie, grote boom, met mooie, grote bladeren (in de herfst prachtig van kleur) en dus ook mooie, grote eikels.

Kijk, daar zijn we waar we wezen willen.
Die eikels hebben eikelhoedjes, die ook weer mooi en groot zijn (veel groter dan die van onze inheemse eik). We gaan dus met de zakken vol weer naar huis.

Thuis worden ze gewassen en gedroogd. Hier blijkt ook weer het voordeel van een Houtman: in elk eikelhoedje boort hij geduldig een klein gaatje.
Daarna gaat de verfspuitbus erover.

Als ze weer droog zijn, smeer ik er nog wat extra glitternagellak op. Hoe meer glitter, hoe beter...

Van plukken losse wol in wit en grijstinten maak ik vilten balletjes: warm water, beetje zeep, in je hand rollen tot ze stevig aanvoelen (hier een DIY van Hoodwinked). Maak ze in de vorm van een eikel, dus een beetje konisch.

Door het gaatje in het hoedje gaat een lusje van haakkatoen (grijs in dit geval). Knoopje erin.
Met een lijmpistool lijm ik ieder viltballetje in een eikelhoedje.

Klaar is onze kerstversiering.

Zo zie je maar weer, de inbreng van andere culturen levert vaak mooie dingen op. Zolang we er op letten dat de exoten de inheemse beplanting niet overwoekeren, moeten we er maar fijn ons voordeel mee doen.
Vanavond eet ik lekker couscous.

MAKKELIJKE COUSCOUS (VEG.):
Groenten:  ui, tomaten (blik), aardappel, wortel, kool, evt. pompoen, evt. rozijnen maar zéker kikkererwten (blik)
Kruiden: gemalen komijn, kurkuma (=koenjit), paprikapoeder, wat saffraan (10 min. weken in beetje warm water), beetje kaneel, evt. peterselie
Vegetarische gehaktballetjes
Couscous (uiteraard)

- De groente in grove stukken snijden.
- De uien 10 min. in olijfolie stoven, daarna de gehaktballen met de tomaten plus sap toevoegen.
- Vervolgens twee kopjes bouillon erbij met de kruiden, samen tien minuten laten sudderen
- De rest van de groente in de pan en het geheel nog 20 tot 30 min. laten doorsudderen.
- Als laatste de kikkererwten toevoegen.

het suddert...

- Ondertussen de couscous in een schaal in wat bouillon laten wellen.
Smakelijk eten!
             

                 Ik wens jullie allemaal een schitterende Kerst!